De Wonderbaarlijke Avonturen van Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 8: Daar in dat mooie restaurantje in het centrum van Brussel

2012-01-21T03:37:00.000-08:00

Ik ben begonnen aan de lange weg om De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein door middel van film of tv te gaan vertellen. Op deze plek breng ik verslag uit van mijn filmavonturen. Nu deel 8

In een mooi restaurantje in het centrum van Brussel zijn we aan het eerste contractbespreking begonnen. Naast mij mijn uitgever Joost en voor ons de onze Belgische filmvrienden die de klus moeten gaan klaren. Het blijft een raar moment; natuurlijk wil je gewoon zo snel mogelijk de handtekening zetten, aan de andere kant weet ik inmiddels dat je een handtekening maar 1 x kan zetten. Het is dus wel van belang dat je een handtekening zet onder een optimaal contract. Een contract waar je later geen spijt van gaat krijgen.

Mooi om te horen dat de Belgische filmvrienden graag zien dat ik betrokken ga worden bij de ontwikkeling van het script van de Groentestein film. Natuurlijk ga ik dat script niet schrijven, ik zou niet weten hoe, maar wil wel zo dicht mogelijk op het proces zitten. Niet alleen om er zeker van te zijn dat er een mooi en goed script komt maar ook omdat ik deze reis graag wil maken.

Ook bij de production design, een moeilijke term voor 'zo gaat de film er uit zien' zal ik mijn steentje moeten bijdragen. Ook dat gaat al een geweldig avontuur worden. Ik verheug me er enorm op.

Weer een stap verder. Er moet een scenario komen, we moeten gaan nadenken over hoe de film er gaat uitzien en er moet geld binnengehaald worden. Veel geld. En dat zou ook nog wel eens even kunnen gaan duren.

Geduld Patz. Geduld.

Patz

Ps. Deel 7, Deel 6, Deel 5, deel 4, deel 3, deel 2 en deel 1

Meer dan letters

2012-01-17T12:35:00.001-08:00

Ik zeg wel eens lachend dat we bij CircusPatz de 'Mooiste kinderboeken van Nederland maken'. Natuurlijk met een knipoog. Maar doen we onszelf met die knipoog niet een beetje tekort?

Natuurlijk, het gaat niet alleen om mooi. Dat snappen we natuurlijk ook. We stoppen enorm veel energie in het maken, bedenken en schrijven van al die verschillende verhalen. Maar een boek is meer dan alleen maar een verhaal

Wij vinden het belangrijk dat we alles goed voor elkaar hebben. En dat vinden we niet omdat onze boeken dan beter zouden verkopen, dat doen we omdat wij graag hele mooie en goede dingen maken. Omdat het maken van mooie spullen ons ding is. En ondanks dat geld reuze handig is om te leven staat stiekem toch niet helemaal bovenaan.

Het gaat ons dus niet alleen een enorm goed verhaal, maar ook een goede uitvoering. En daar gaat we toch stiekem wel hier en daar wat verder dan de meeste collega's. Al zeggen we het zelf.

Teksten in een boek 'gooien', daar doen we niet aan. Ondanks dat het meestal niet eens direct zichtbaar of voelbaar is, we geloven er heilig in dat je ook heel doordacht die lettertjes op het papier moet zetten. Of WAT voor lettertjes je op het papier moet zetten. Daar kunnen onze vormgevers alleen al uren op pielen. Waar anderen roepen dat ze er het budget niet voor hebben speelt geld bij ons niet of nauwelijks een rol. Dan verdienen we er maar minder aan.

We kunnen zelfs uren discussies voeren over het soort papier. Je moest eens weten hoeveel keuzes je daarin kan maken!

Zoals gezegd, we doen dit omdat het ons ding is. Maar ook hebben we het gevoel dat we met al die moeite en liefde het boek beter en mooier maken waardoor het voor de lezer en voorlezer prettiger is. Waardoor de lezer of voorlezer het verhaal beter en prettiger beleefd. Want uiteindelijk gaat het daar ook om.

We speuren stad en land af naar bijzondere illustratoren. We nemen nooit de eerste de beste, alles is een doordachte keuze. Achter iedere element die weer iemand die er zijn hart en ziel in stopt. En het beste wil maken.

Dat maakt het niet altijd makkelijk. Dagelijks moeten we vechten tegen kreten als 'dat zien de mensen niet' en 'dat maakt niets uit'. Want natuurlijk hebben we mensen om ons heen die het allemaal maar onzin vinden. 'Het gaat om het verhaal'. Ook al druk je het op wc papier'. En dat geloven we dus niet. In ieder geval niet bij onze verhalen.

En omdat we dat graag willen laten zien hebben we een account aangemaakt op Flickr, speciaal om eens goed te laten zien hoe mooi onze verhalen er uitzien. Zodat iedereen kan zien dat ik misschien niet enorm overdrijf als ik zeg dat we bij CircusPatz de mooiste kinderboeken van Nederland maken!

Patz

http://www.flickr.com/photos/circuspatz-artwork/

Schoolplichtambtenaren without a clue

2012-01-11T04:40:00.000-08:00

Lees ik net; Schoolplichtambtenaren roeren zich omdat Laura Dekker, de 15 jarige avonturierster op haar solo wereldreis te weinig aan haar huiswerk zou hebben gedaan.

Het duurde even voordat het tot mij doordrong.

Laten we het nog een keer op een rijtje zetten; een vijftienjarige meisje zeilt alleen de wereld over. Ik ben als armchair-adventurer (je kent ze wel, veel boeken en docu's kijken zonder uit hun stoel te komen) enigzins bekend met het fenomeen rond-de-wereld-zeilen. Dit zijn bezigheden die normaal gesproken door zeer ervaren en behoorlijk volwassen zeilers worden gedaan. En zelf die haken grootscheeps af. Want het is namelijk nogal wat om oceanen over te zeilen.

En dan hebben we Laura Dekker die zo jong de zee opgaat.

Ik volg haar al een tijdje en ik heb diepe respect gekregen voor de manier hoe ze omgaat met technische storingen, stormen, windstiltes en vreemde havens. Kun je je dat voorstellen? Een paar duizend kilometer van wal vandaan in de nacht rondvaren op een zeilbootje terwijl je de zeilen aan het repareren bent? Of ergens bij een klein eilandje een haven binnenlopen en op je gemak contacten leggen en het eiland te gaan verkennen? Op je 15de?

En dan hebben we een onderwijssysteem met regels die bepalen dat Laura te weinig heeft gerekend. Te weinig aan taal heeft gedaan. Haar huiswerk heeft verwaarloost. Ambtenaren die vanuit hun grijze kantoorgebouwen, vanachter hun computer, slechte koffie en lullige grappen-cultuur verklaren dat deze avonturierster te weinig heeft geleerd.

Dan heb je ook nog mensen die roepen dat Laura lui is. Laaggeschoold zal eindigen zonder werk. Dat ze zal opgroeien voor galg en rad. Omdat ze haar huiswerk niet heeft gedaan terwijl ze de wereld over heeft gereisd.

Dan begrijp ik er gewoon niets meer van. Dan heb ik zin om mijn kinderen van school te halen en naar een ander land te verhuizen. Weg te gaan van zoveel domheid. Of om een nieuw soort school te beginnen. Gerund door mensen die in het leven staan. Die de essentie begrijpen van onderwijs. Die de gedachte achter leerplicht te begrijpen. Die het leven begrijpen.

Het is tijd dat we de noodvlag hijsen. De hoogste tijd dat er mensen opstaan om te roepen dat de mensen achter dit soort beslissingen niet sporen. Dat dit soort leerplichtambtenaren met hun regeltjes thuishoren in een 19de eeuwse maatschappij waarin de functie van de leerplicht was op te voorkomen dat kinderen gedwongen werden om in de steenkoolmijnen te gaan werken en niet thuishoren in de 21ste eeuw om te voorkomen dat kinderen de meest waanzinnige ervaring van hun leven beleven.

Dat juist zo'n ervaring Laura tot grote hoogte zal lanceren. Vele malen hoger dan dat ze -zoals ons domme bange mensen- thuis was gebleven en haar huiswerk braaf had gemaakt.

Patz

Vers jaar!

2012-01-04T09:13:00.001-08:00

Allereerst natuurlijk voor iedereen een geweldig 2012. Dat er maar veel dromen waar mogen worden.

Dan; wat staat er op de to-do lijst voor 2012. Veel. Laten we beginnen met de nieuwe verhalen; er zijn drie nieuwe verhalen in productie waarvan er hopelijk 2 dit jaar gaan uitkomen. Het zijn allemaal echte nieuwe verhalen, dus nog spannender dan normaal. Ik wacht nog heel even met de titels, maar het heeft natuurlijk alles te maken met ontdekken en verwondering. Zodra ik meer kan melden dan horen jullie van me.

De afgelopen 3 jaar produceerde we bijna 6 titels per jaar en dit jaar maar twee. Hoe zit dat?

Het antwoord is simpel. We hebben drie jaar lang ons uit de naat verzonnen en we hebben een mooie lijn verhalen op de markt gebracht. Maar we zijn 1 ding vergeten; we hebben ons eigenlijk nog niet goed voorgesteld aan het grote publiek. Dit jaar staat in het kader van het voorstellen.

Heel Nederland moet aan het eind van 2012 van ons gehoord hebben.

Maar er is meer. Er zijn een aantal film/tv trajecten die onze aandacht nodig hebben en natuurlijk hopen we dit jaar grote sprongen te maken onze eigen verhalenwinkel en fantasieschool. Het zou natuurlijk super zijn als we een vaste homebase zouden krijgen in de vorm van de leukste verhalenwinkel van Nederland waar we ook nog eens kids op allerlei manieren leren en stimuleren om hun fantasie te gebruiken en waar jullie natuurlijk ook van harte welkom zouden zijn.

Ook dit jaar gaan we weer met onze CircusPatz Avonturenkraam het land in. Hier zullen niet alleen de verhalen van CircusPatz te bekijken en te koop zijn, ook is het een prima gelegenheid om een praatje met ons te maken. Natuurlijk hou ik jullie op de hoogte van de data en locaties.

Kortom, we gaan het druk genoeg krijgen. En dat komt goed uit. Want ik heb er in iedere geval enorme zin in!

Patz

PS. Maar voor we aan het nieuwe jaar beginnen nog even de aftiteling van 2011; wie wil ik bedanken voor weer een prachtig Circusjaar; Ingrid Mulder, auteur van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken en het Verloren Legioen voor het afleveren van een geweldig nieuw ministerieboek. Hans van der Baan en Marck van Dooren voor het vormgeven daarvan. Dan auteur Krista Izelaar voor het schrijven van het luisterboek over de Onbekende Avontureneilanden, Aart Staartjes voor het prachtige voorlezen en Martijn Groeneveld voor de techniek en wederom Marck voor het vormgeven van het geheel. Mariette Ciggaar voor de ondankbare taak om aflevering 4, 5 en 6 van Kick Fearless te schrijven en Hans voor het vormgeven terwijl we wisten dat het wellicht nog even zou duren voor het zou verschijnen. Nog even geduld Mariette en Hans!

Dan de vrienden van A.W.Bruna Uitgevers voor al hun inzet, geduld en geloof in dat Opmerkelijke Verhalencircus; Mijn redacteur Nienke van Swam, Saskia Hausel voor alle promotie, mijn uitgever Joost van den Ossenblok, bureau redacteur Sanne Huijboom en Boekenbaas Joop Boezeman.

Last but not least mijn thuisfront; Mijn vrouw Nathalie die mijn verhalen maar aan blijft horen en me blijft stimuleren en altijd achter mijn dwaze opmerkelijke plannen staat en mijn jongens Julius en Lucas voor alle inspiratie.

2011-12-31T09:56:00.001-08:00

Het dorpje waar het altijd kerst is.

2011-12-24T15:33:00.000-08:00

Onder aan de kerstboom bij mij thuis staat een klein gezellig dorpje. Een dorpje waar het altijd kerst is. Waar de sneeuw altijd ligt mooi te zijn en de lampjes gezellig branden. Mijn kinderen zitten regelmatig naar het dorpje te staren en te dromen. Het is hun ideale wereld. Iedere middag als het buiten donker wordt gaan alle lichtjes aan en start het leven in het straatje. Het is precies zoals het moet zijn. Het restaurantje is altijd open en gezellig druk. Van de oliebollenkraam komen de heerlijkste geuren. En de Kerstbomenverkoper op het pleintje heeft het maar druk. En als de kinderen naar bed gaan gaat het dorpje ook naar bed. Eerst gaan de lichtjes van de oliebollenkraam en kersbomenkraam uit, dan de andere huisjes en winkeltjes. En als laatste, als ze even naar het donkere slapende dorpje hebben gekeken, doven ook de lantarenpaaltjes.

Dit jaar was er een nieuwe winkel in het droomdorpje gekomen. Een winkel vol avonturen en verhalen. Een echte CircusPatz Avonturenwinkel. Dus dit jaar was het niet alleen het droomdorpje van mijn twee zoons, het was ook mijn droomdorpje geworden. Ook ik kon er nu uren naar staren en wegdromen. Naast mijn jongens. Samen dromen en fantaseren. Fantaseren over een mooie plek waar we al onze verhalenspullen zouden staan. Een winkel waar altijd wat te doen en te zien is. Een avontuur waar je echt kan binnenlopen. Maar ook een plek waar je zelf je eigen avonturen kan maken en verzinnen. Een plek waar verbeeldingskracht de hoofdrol speelt.

Ik wens jullie allemaal een mooie kerst zoals in het dorpje onder aan mijn kerstboom. Een kerst vol dromen. Een kerst waarin alles is zoals het moet zijn. En ik wens jullie eigenlijk ook zo'n 2012. Buitengewoon en Magistraal en weer zoals het moet zijn; vol dromen die uitkomen.

May All Your Days be Circus Days!

Patz

PS. In de plaats van kerstkaarten heb ik dit jaar wederom besloten om het geld van de kaarten over te maken aan een goed doel. Dit jaar heb ik 150,= overgemaakt aan de Stichting Vluchteling, die van dat bedrag 18 ha grond in een (voormalig)oorlogsgebied vrij kan maken van zg 'butterfly' mijnen die geproduceerd zijn om juist kinderen ernstig te verwonden of te doden, zodat ze geen kindsoldaat meer kunnen worden. Meer info hierover; http://www.knalopruiming.nl/

Een kijkje in het Laboratorium; Er was eens...

2011-12-13T02:58:00.001-08:00

Ik zou jullie graag eens willen meenemen naar de creatie van een verhaal. Gewoon om het hele proces eens een keer mee te gaan maken. En nu is het precies het goede moment, een nieuw verhaal staat op het punt om geboren te worden. Gaan jullie mee?

Ik heb er al een paar keer over verteld; het gaat hier om Het Grote Verhaal. Werktitel; Via Sacra, genoemd naar een monument van de eerste wereldoorlog. Wees niet bang, dit gaat zeker niet de titel worden, maar het beestje heeft nu eenmaal een naam nodig.

Wat doen we eerst? Eerst is er een idee. Eigenlijk gaat het idee vaak per definitie 'de plank op'. In dit geval was het idee er al in 2009.

Simpel gezegd; we leggen het even weg. In de praktijk bleek dat verse verhalen altijd moeten rijpen. Het moet een tijdje over de tong en door de brein rollen. En het liefst bij meerdere mensen. Het moet vergeten worden en weer worden opgepakt. Heel veel verhalen blijven lang op de plank. Of komen er nooit meer vandaan. Andere verhalen blijven er maar vanaf komen. Zo ook Via Sacra. Op de plank, van de plank, op de plank. Van de plank.

Nu heb ik in ieder geval besloten dat we het gaan doen. Het is dus niet meer een kwestie 'of we het gaan doen', het is een kwestie van 'hoe we het gaan doen' en 'waneer we het gaan doen'. Dat is altijd een belangrijk moment. Het gaat het schema in. Het gaat besproken worden met onze uitgeefpartners. In principe is de productie, of in ieder geval de pre-productie, begonnen. De zg. outline van het verhaal moet gemaakt worden. Er moet een auteur worden gevonden die bij het verhaal past. Leggen we het voor bij onze eigen auteurs of gaan we opzoek naar een nieuwe? Wat gaat de vorm worden? De doelgroep?

Dit is een prettige proces. Het uitvogelen voor we echt los gaan. De betrekkelijke stilte voor de storm.

Ik hou jullie op de hoogte!

Patz

PS. Volgend jaar verschijnen er twee nieuwe verhalen. Via Sacra (werktitel) staat in principe voor begin 2013 gepland.

sociale media op scholen

2011-12-09T00:51:00.000-08:00

Scholen worstelen met sociale media lees ik op NU.nl
(door Jeroen Boschma)

Oh jee, scholen moeten sociaal zijn, leraren kunnen contact hebben, wat moeten ze hier nou weer mee? Gelukkig heb je daar een stichting voor, een organisatie die subsidie krijgt om er verstand van te hebben, es even lezen wat de oplossing is:

Veel scholen hebben nog te weinig regels voor leraren die actief zijn op sociale media. Daar moet verandering in komen, stelt Remco Pijpers, directeur van Stichting Mijn Kind Online, zaterdag in het Nederlands Dagblad. De oplossing is regels stellen, inkaderen, afschermen die hap.

"Een leerling via sociale media helpen met huiswerk is niet bezwaarlijk. Maar kader het duidelijk in", licht Pijpers toe. "Om half elf 's avonds nog tips geven via Hyves moet je niet willen.

Om half elf geholpen worden met je economie tentamen stel je voor zeg, dat je opeens het inzicht krijgt, dat je opeens snapt waarom je tot nu toe alle opgaven fout maakt. Waarom zou je dat willen? En waarom op Hyves als je op Facebook zit? Bovendien half elf is dat niet een beetje laat? Je daagt dan al gauw uit en dan kunnen de grenzen zomaar vervagen en dan is het een kleine stap van online naar ontucht niet waar?

Meneer Pijpert van mijn kind online zou liever willen dat zijn kindje offline zou zijn. Hij moet er niet aan denken dat de leraar ook buiten school nog contact heeft met zijn kindje. Papa Pijpert wil dat zijn kindje, op haar zeventiende, om half elf gewoon in bed ligt en lekker slaapt, dromend van zoet gebakken koekjes.

Anders zou hij scholen toch juist oproepen om actiever te worden, om de blackboards open en transparant te maken, om lessen allemaal online te zetten, om loodzware gedateerde boeken massaal te verbannen en te vervangen door up to date digitale content, om huiswerk gezamenlijk te doen in een facebookgroep, om werkstukken in googledocs te maken met leerling en leraar tegelijkertijd meewerkend, schrijvend, lerend? Wat is er nou zo slecht aan dat een leerling huiswerk maakt na het tien uur journaal? Stel je voor dat je onderwijs zo leuk, interessant, uitdagend en interactief maakt dat het bijna net zo verslavend is als facebook en wordfeud. Dat zou pas werkelijk een nachtmerrie zijn niet waar?

Gadfly

bzzzz.nl

Pakjesavond bij Keesie

2011-12-07T01:39:00.000-08:00

Er was eens een reclamebureau. Het bestond uit alleen maar prettige mensen die de hele dag aardig tegen elkaar deden. Het was er prettig werken. Geen spatje agressie. Geen geroddel.

Maar 1 x per jaar, alsof het was afgesproken, lieten ze al hun aardigheid varen. 1 avond per jaar brak de hel los. Op 5 december. Dan werden de zwaarden geslepen en ging men met gemene surprises en gedichten vol narigheid elkaar te lijf.

Een waar gebeurd verhaal. Ik zat er tussen en wist niet wat me overkwam. Surprise bij reclamebureau Keesie. Veel van de surprises waren best heftig. Mensen werden afgezeikt. De directeur had een een liedje gemaakt voor een van zijn collega's waarin hij hem uitmaakte voor lozer en nietsnut. ik kreeg een enorm lang gedicht waarin al mijn verloren pitches (soort 'wedstrijd' waarin een reclamebureau een klant kan binnenhalen) ruimschoots werden belicht en mijn rol bij het bureau werd afgedaan als 'als we maar niet door die gast naar de klote gaan' en 'kan die gast niet wat anders bedenken dan schatkaarten?'. Ik moet je zeggen, het was best ff slikken.

Voor de mensen bij Keesie ging het om 1 dag. Een gebruik waar iedereen zich bewust was dat er dezelfde avond nog, met een boel wijn en bier de boel weer goedgemaakt moest worden. Omdat je weer met elkaar verder wil en moet.Maar stel je eens voor dat je zoiets iedere dag meemaakt?

We weten allemaal dat er plekken zijn voor dit soort dingen dagelijks gebeuren. Schoolpleinen, maar ook kantoren. Waar mensen dagelijks getreiterd worden.

Iedere dag slepen kinderen en volwassenen zichzelf weer naar een arena vol beledigingen en geweld. En ervaren ze dat niemand er wat aan doet. Bazen, collega's, ouders en onderwijzers kijken ernaar en doen niks. Of vinden ze zelfs dat het goed is. Natuurlijke selectie. Het uitbannen van diversiteit. Dat soort dingen. Hoeft er helemaal niks worden goedgemaakt. Heeft het niets te maken met stoom afblazen en elkaar daarna weer de hand te schudden. Heeft het alles te maken met kapotmaken en je eigen angsten en tekortkomingen op andere bot te vieren.

Om droevig van te worden.

Je moet er toch niet aan denken dat het iedere dag pakjesavond bij Keesie is?

Patz

ps. Kijk eens naar dit filmpje en denk er eens over na. En kijk ook eens bij de reacties. Daar lees je ook mensen die het goedpraten. Om kippenvel van te krijgen.

a must see...

2011-11-28T03:04:00.000-08:00

En dat is 3; Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken en het Verloren Legioen

2011-11-24T03:03:00.001-08:00

Hij is er! Deel 3 van de spannende jeugdserie van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken is uit. En, ik ben er weer helemaal trots op! Met (natuurlijk;-) weer een spannende geheime kaart, een hele berg mysterieuze kleurillustraties en natuurlijk weer extra bewijsmateriaal op een geheime website. Want, we gaan lekker een paar stappen verder dan een normaal jeugdboek.

Ook weer een mijlpaal omdat het het derde deel is van de MvZGZ serie. En da's natuurlijk best speciaal. Zou je het me 4 jaar geleden vertellen zou ik denken dat je gek was. En nu; bingo!!

Vanavond vieren we de release van het avontuur met alle circusartiesten en verhaalacrobaten. Want het is natuurlijk wel reden voor een feestje toch?

Trotse Patz

PS. Aan het derde deel van de MvZGZ serie werkte mee; Ingrid Mulder (auteur), Hans van der Baan (vormgeving binnenzijde), Marck van zwaan en vos (vormgeving omslag), Nienke van der Zwam (redactie), Sanne Huijboom (bureauredactie), Joost van den Ossenblok (uitgever) en ondergetekende.

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 7: er mag gedanst worden!

2011-11-23T03:29:00.000-08:00

En plots lag daar een filmcontract voor de verfilming van Gregor Groentestein voor mijn neus. Nou ja, het is eigenlijk een verfilming-optie. Concreet heeft de filmproducent dan een jaar de tijd om uit te vogelen en uit te zoeken of het verhaal verfilmbaar is, of er geld kan worden opgehaald op het concept etc etc. Dus eigenlijk kan er nog van alles gebeuren. Zoals ik in de vorige entry al zei; 'er is pas een film als er een film is'.

Maar toch, er mag gedanst worden. Want een aantal grote uitdagingen hebben we wellicht achter de rug (wellicht, ik moet natuurlijk nog onderhandelen -dikke kans dat de filmproducent dit lees namelijk- :-).

Maar...Geen stap 2 zonder stap 1. En stap 1 hebben we blijkbaar nu genomen. Het voelt een beetje aan alsof we hoofdstuk 1 van het Groentestein filmavontuur achter de rug hebben.

De hoogste tijd voor hoofdstuk 2!

Patz

Ps. Deel 6, Deel 5, deel 4, deel 3, deel 2 en deel 1

CircusPatz op Flavourites Live!

2011-11-15T15:21:00.000-08:00

Zoals jullie wellicht weten staat de CircusPatz verhalenkraam van vrijdag 18 november t/m zondag 20 november op het Flavourites Live in Amsterdam. Een mooie gelegenheid om de mensen achter CircusPatz eens te ontmoeten! We hebben ons best gedaan een mooi programma te maken zodat er iedere dag weer andere mensen van het verhalen*laboratorium te ontmoeten zijn. Check it out;

*Vrijdag 18 november: van 10.00 tot 14:00

Mariette Ciggaar; auteur van Kick Fearless, Ministerie van Zeer Geheime Zaken en de Splijtende Stad, Ministerie van Zeer Geheime Zaken en het Verzonken Legioen.

*Vrijdag 18 november: van 14:00 tot 18:00

Krista Izelaar; auteur van Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte, Hoe jij de Onbekende Avontureneilanden ontdekte (luisterboek)en Hoe jij de Magistrale Avonturenplaneten Ontdekte.

Denise van Leeuwen; illustrator van Hoe jij de Magistrale Avonturenplaneten Ontdekte

*Zaterdag 19 november: van 14:00 tot 18:00

Niels Schultz & Patz van der Sloot; verhaalbewerkers van De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein

*Zondag 20 november: van 10:00 tot 14:00

Ingrid Mulder: auteur nieuwe ministerie boek; Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken en het Verloren Legioen *primeur verkoop*

*Zondag 20 november: van 14:00 tot 18:00

Hans van der Baan: vormgever van Ministerie van Zeer Geheime Zakenserie, De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentesteinen de Kick Fearless serie.

*Zondag 20 november: van 14:00 tot 15:00

Zeeavonturier Henk de Velde leest voor uit Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte

Henk de Velde zal voorlezen uit 'Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte'. Het concept van het boek is mede geinspireerd op de reizen die Henk maakte. Henk de Velde keerde onlangs terug van zijn 5de wereldreis.

Natuurlijk is ondergetekende iedere dag op de verhalen*stand te vinden. Ik hoop jullie daar de hand te mogen schudden!

Patz

P.S. Check voor meer info de Flavourites live website ophttp://www.flavouriteslive.nl/

Een groot verhaal.

2011-11-13T13:22:00.001-08:00

Ik zit al een tijdje met een nieuw verhaal. Ik schreef er al eens over in 2009. Het gaat hier om een groot verhaal. Zo groot, dat je je moet afvragen of het verhalencircus wel groot genoeg kan denken en kan doen om zo'n verhaal tot leven te brengen.

Maar ik denk toch dat we het moeten proberen.

Zonder nog teveel te vertellen, fantasie, verbeeldingskracht en liefde spelen de hoofdrol in dit sprookje met als decor de verschrikking van de loopgraven van de eerste wereldoorlog. En dat maakt het verhaal mooi, maar ook ingewikkeld. Want hoe ver kan je gaan met een verhaal voor kinderen? Hoeveel verschrikking past er in een sprookje? Maar ook; hoe gaan we het op de markt brengen? Wie gaat het schrijven?

In 2012 moesten we er maar aan beginnen. Op verkenning te gaan. Ons te verdiepen in het verhaal.

Ik hou jullie op de hoogte!

Patz

Stuk voor stuk

2011-11-01T04:31:00.001-07:00

Ik hoor het te vaak. We zijn al drie jaar de meest prachtige kinderverhalen aan het maken en nog steeds zijn er veel te veel mensen die nog nooit van ons hebben gehoord.

En daar gaan we wat aan doen. Mijn eerste (ex-reclame) reflex is om een hele berg geld te gaan stoppen in marketing. Maar gelukkig is dat geld er gewoon niet aangezien we alle geld in het maken van de spulletjes stoppen.

En daarbij; het zou toch eigenlijk ook niet bij het verhalen*laboratorium passen. Dus gaan we het anders doen. We gaan iedereen stuk-voor-stuk vertellen over het verhalen*laboratorium, over hoe het ontstaan is, waarom we doen wat we doen en wat onze dromen zijn.

Zoals de meeste van jullie weten zijn we sinds de zomer op veel 'hippe markten' en beurzen te vinden. Dat doen we in de eerste instantie niet eens om veel spullen te verkopen, dat doen we om ons verhaal te kunnen vertellen. Je moet onze stand en avonturenkraam ook zien als een super-interactieve-advertentie. Een advertentie waar je tegen kan gaan praten. En die ook nog eens terugpraat. Omdat praten, vertellen en kijken zo juist bij ons past. Maar we gaan meer doen.

Ik heb mijn oude avonturenkoffer van zolder gehaald. Dit is de koffer waar ik vier jaar geleden mee langs uitgevers leurde. Ik stop al onze verhaalspullen weer in die koffer (inclusief al onze dromen) en kom gewoon naar je toe. Naar je huiskamer. Waar jij tien vriendinnen en vrienden hebt zitten en voorzien hebt van drankjes en hapjes. En ik ga daar vertellen over Circus. En over mijn dromen. En natuurlijk zijn de verhalen in de avonturenkoffer ook te koop.

De Passende Plannen van de verhalen*winkel en de verhalen*school gaan natuurlijk ook gewoon door. Dat begrijp je. Om nog meer mensen stuk voor stuk te vertellen over CircusPatz.

Mag ik je binnenkort mijn verhaal vertellen?

Patz

ps. What's the deal;  Jij zoekt tien vriendinnen/vrienden bij elkaar die van mooie kinderverhalen houden en zorgt voor de drankjes, ik kom langs met een koffer vol mooie CircusPatz spullen en vertel jullie het hele verhaal achter het wonderbaarlijke verhalen*laboratorium CircusPatz. Wat mijn dromen zijn, hoe het ontstaan is, hoe we de boeken maken etc etc. Natuurlijk zijn alle verhalen in de koffer te koop :-)). Mail naar patz@circuspatz.com

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 6: er is pas een film als er een film is

2011-10-28T14:30:00.000-07:00

En plots zat ik afgelopen week samen met mijn uitgever aan tafel met twee filmproducenten over een verfilming van Groentestein. En, na een prettige gesprek gaven ze aan een voorstel te willen gaan doen. Natuurlijk, om er maar eens een Cruiffiaanse spreuk tegenaan te gooien, 'er is pas een film als er een film is', we zijn nog nooit zo dicht bij verfilming van Groentestein zijn geweest zijn dan nu. En dat is natuurlijk geweldig nieuws.

Tegelijkertijd maak ik me ook een beetje zorgen. Want inmiddels ben ik er ook wel achter dat verfilming concessies maken betekend. Dat het verhaal de veilige haven van het verhalen*laboratorium zal moeten verlaten en papa Patz niet meer voor 100% voor zijn kindje Groentestein zal kunnen zorgen. Maar goed. Op een dag vliegen ze uit. Mijn verhalenkindjes...

Patz

Ps. Ken je De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein helemaal niet? Neem eens een kijkje op www.gregorgroentestein.nl

Pps. Deel 5, deel 4, deel 3, deel 2 en deel 1

Passende Plannen

2011-10-20T11:07:00.001-07:00

Het lijkt er soms op dat mijn plannen maar groter en groter worden. Eerst wilde ik verhalen maken, toen wilde ik verhalen door middel van verschillende verhaalproducten vertellen (boeken, films, speelgoed etc) toen wilde ik het ook nog eens het verhaal van CircusPatz zelf tot leven gaan brengen met een eigen verhalenwinkel en een echt verhalenlaboratorium. En nu wil ik ook nog eens in het verhalenlaboratorium -naast het maken van onze verhalen- kids leren om hun verbeeldingskracht om te gaan zetten in verhalen.

Een eigen verhalen- en fantasie'school' dus. Omdat kinderen tegenwoordig al genoeg rekenen en spelling krijgen. Dan is het mooi om een plek aan te bieden die puur en alleen gaat over verbeeldingskracht. Over fantasie.

Het lijken allemaal Grote Plannen, maar ik spreek liever van Passende Plannen. Het duurde even voor ik het zag, maar nu lijkt het verhaal van CircusPatz compleet. Verhalenmakers die hun boeken en andere verhaalproducten in hun eigen winkel gaan verkopen. Verhalenmakers die kids leren om het goud van de verbeeldingskracht om te zetten in verhalen waar anderen van kunnen genieten. We worden uiteindelijke warme bakkers die hun eigen brood in hun eigen winkel gaat verkopen en leerling bakkers in de bakkerij leren om brood te gaan bakken. Het kan bijna niet logischer en passender.

Toch?

Patz

Can you Kick it?

2011-10-17T01:43:00.000-07:00

Heb ik jullie wel eens verteld over onze heldin Kick Fearless? In de eerste 3 afleveringen reist de 16 jarige Kick Fearless (de bijnaam van Catherine Louise Bellville de St. Clare) samen met haar oom Ben de hele wereld over op zoek naar haar verdwenen ouders, de steenrijke avonturier Sir Belville de St. Clare en Marian, schrijfster van wereldwijde bestsellers.

Niet alleen zitten de verhalen, speciaal geschreven voor meiden van 10 tot ongeveer 14 jaar, vol avontuur en humor, Kick Fearless is ook 'echt' te volgen op Facebook en Hyves!

Zin om Fearless even te 'proberen”? Check www.kickfearless.nl en download de eerste 3 hoofdstukken helemaal voor niks (pdf). Al was het alleen maar om naar de prachtige vormgeving te kijken ;-)

Van harte aanbevolen voor meiden die van mode, glamour en spannende avonturen houden!!

Veel avontuurplezier!

Patz

Think Different

2011-10-06T00:34:00.000-07:00

Never...

2011-09-17T02:50:00.000-07:00

'Never tell me that the sky is the limit when there are footprints on the moon...'

Mijn manifest

2011-09-15T23:18:00.000-07:00

Ik heb het gehad met middelmaat. Ik heb het gehad met de meerderheid van slapende, middelmatige mensen die bepalen hoe ik mijn leven moet leiden, die mijn kunst afpakken omdat ze zelf geen kunst nodig hebben, die mijn wereld kapot maken met nog meer asfalt en andere troep, die alles wat anders is dan middelmaat weg willen hebben omdat het hun confronteert met het feit dat ze middelmaat zijn. Die mij vol afkeuring wijzen op het feit dat ik geen middelmaat maak of ben, die mijn kinderen wijzen op het feit dat ze niet zoals iedereen op voetbal zitten maar postzegels sparen, die hun kinderen leren om alles wat anders is kapot te treiteren en kapot te maken. Ik heb het gehad met mensen die alles veroordelen wat ze niet snappen of niet willen snappen en niet de moeite nemen om überhaupt iets te snappen.

Ik ben voor een wereld vol verwondering, vol passie, vol diversiteit. Waar kinderen leergierig en avontuurlijk willen en kunnen zijn. Waar middelmaat echt middelmaat is, waar domme mensen gewoon dom zijn en hoge bomen trots in de wind kunnen staan. Waar kwaliteit en de waarheid vanzelfsprekend zijn. Een wereld waar het logisch is om te helen in plaats van kapot te maken.

Daarom doe ik wat ik doe en ben ik wie ik ben.

Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 5: No Hurry

2011-09-11T06:20:00.001-07:00

Zoals ik al eerder de concludeerde; voor film en tv trajecten moet je geen haast hebben. Heeft even een jaartje of wat geduurd voor ik de onrust uit mijn lijf kreeg, inmiddels heb ik de ervaring (ook door meerdere film- en tvtrajecten) dat haast een onnodige factor is. Het is een langzaam proces, met vele gesprekken waarin je iedere keer weer een stap vooruit gaat, maar soms ook een paar stapje achteruit moet maken. En als je je eenmaal realiseert dat het 'all in the game is' in plaats van je er over op te winden, is er eigenlijk niets meer aan de hand.

Wat ik inmiddels ook al doorheb is dat er never 1 partij is die groen licht geeft. Het is een uitgebalanceerde puzzel waarbij ieder puzzelstukje belangrijk is. Er is pas groen licht als alle puzzelstukjes groen licht geven. En zelfs dan kan het zomaar gebeuren dat toch plotseling een puzzelstukje een tijdje verder besluit om toch nog rood licht te geven. Ambassadeurs van plannen kunnen zomaar vertrekken en dan moet je eigenlijk weer opnieuw beginnen.

Het mooie is, dat ik er inmiddels er de lol wel van kan inzien. Want ik geloof heel erg in het principe dat als iets moet gebeuren het gewoon gaat gebeuren. En dat als het niet moet gebeuren het dan ook niet gaat gebeuren. Its that simple.

Ik kan jullie wel melden dat er beweging in deze droom zit. Meerdere 'klinkende' puzzelstukjes hebben aangegeven geïnteresseerd te zijn in het tot leven brengen van onze held Gregor. Wel een beetje jammer dat ik er natuurlijk nog niks over mag zeggen, aan de andere kant blijft het wel spannend zo.

En da's natuurlijk ook best belangrijk. Dat het spannend blijft. Het is namelijk niet voor niets dat 'The Journey' belangrijker is dan de eindbestemming.

Patz

Ps. Deel 4, deel 3, deel 2 en deel 1

Meer Onmogelijke Dingen

2011-09-06T00:19:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag stonden we weer met de CircusPatz Avonturenkraam op de Hippe markt in Utrecht. En, het was weer geweldig. Niet omdat we onze hele kraam hebben leegverkocht, meer omdat het weer enorm leuk was om onze spullen te laten zien, onze fans te ontmoeten en nieuwe fans te maken.

Het blijft even wennen; mensen die enorm waarderen wat je doet. En vooral, mensen die je niet kent die enorm waarderen wat je doet. Maar ze zijn er. Die snel naar de kraam lopen om je hand te schudden. Of die gelijk een stapel spulletjes bij je kopen. Die vragen wanneer de volgende Groentestein uitkomt.

Met een vette glimlach op mijn mond vertrok ik die zaterdag weer naar huis. En met een plan in mijn kop.

Die markten; die gaan we zeker vaker doen. Maar ik wil meer.

Ik was al op zoek naar een goede plek voor het verhalen*laboratorium. Maar nu heb ik weer een oud plan van de plank gehaald en denk ik er aan om het te combineren met een ontmoetingsplek in de vorm van een CircusPatz Avonturenwinkel. Niet omdat het ook mijn ambitie is om een winkel te beginnen, wel omdat ik denk dat het Circus een vaste plek nodig heeft om leuke dingen voor onze fans te gaan doen. Een plek waar ik alle CircusPatz spullen bij elkaar kan zetten. Waar we ook niet-cp-spulletjes kunnen verkopen die passen bij onze eigen avonturenverhalen. Een plek die onze fans moet inspireren, maar ook een plek die ons moet inspireren. En wellicht ook de handel kan inspireren meer met onze spullen te gaan doen.

Het is weer een Buitengewoon Opmerkelijk Plan. Net zoals al mijn plannen. Net zo maf en net zo 'onmogelijk'. Maar blijkbaar is dat mijn ding.

Dingen zijn namelijk onmogelijk tot ze mogelijk blijken te zijn...

Ik hou jullie op de hoogte!

Patz

Weer wat geleerd (van mijn kids).

2011-08-21T05:13:00.001-07:00

Jarenlang was het mijn doel; van mijn hobby mijn werk maken. En na heel lang zwoegen kreeg ik het voor elkaar. Vier jaar lang was ik eigenlijk alleen nog maar bezig met het Circus. Omdat het ook mijn hobby was was het Circus natuurlijk minimaal 15 uur per dag mijn ding. En ik merkte dat dat onlangs een wat onbevredigend gevoel gaf.

Ik ontdekte namelijk dat ik behoefte had om ook wel eens niet met het Circus bezig te zijn. Om even mijn kop rust te geven.

Mijn probleem; Alle dingen die ik doe hebben een koppeling met het Circus. Als ik lees, kijk ik steeds naar hoe het verhaal in elkaar zit, als ik ontwerp of schets heeft het altijd met het Circus te maken, als ik wandel denk ik aan het Circus, als ik musea bezoek denk ik aan hoe ik die dingen in een verhaal kan stoppen. Zelfs als ik fotografeer -wat ik de laatste tijd ook weer graag doe- ben ik stiekem altijd op verhalenjacht...

Een vriend met hetzelfde dilemma vertelde mij dat hij zijn ding gevonden had; Sport. Dat zou een ding kunnen zijn. Zou je denken. Maar sport is niet mijn ding. Ik beschouw sport als broccoli, het is nodig om gezond te blijven, maar echt lol heb ik er niet in.

En weer waren het mijn kinderen die mij iets leerde.

Julius wilde namelijk dolgraag eens een bouwpakket maken. Jullie kennen ze vast wel. Vliegtuigjes. tanks, auto's. Jongensdingetjes. Lijm, verfjes, mesjes, kwastjes, bouwplannen. Dat soort dingen. Natuurlijk wilde Julius het wel samen met mij doen dus op een mooie dag fietste ik met Julius (en zijn spaarpot) naar een bouwpakkettenwinkel.

Natuurlijk deed ik het voor Julius. Maar wat was het toch leuk! Avonden zat ik samen met Julius aan de eettafel te klooien. En als Julius wat anders ging doen ging ik nog even door. Nog even een dingetje afmaken. En de volgende dag fietste ik nog even langs de bouwpakketten winkel om een pincet te kopen. Of een potje verf.

Ik wilde het eerst niet toegeven, maar uiteindelijk heb ik me er maar bij neergelegd; Ik heb er lol in. Dat gepriegel en geklooi, het maakt mijn hoofd los. Na een avondje klooien voelt het aan alsof ik gemediteerd heb. En Julius gaf me het laatste duwtje; met een 'ik snap je probleem niet' blik op zijn koppie vaagde hij al mijn bezwaren weg met een 'als je er lol aan hebt...'

En van de week kocht ik mijn eerste 'eigen' bouwpakket. Samen met mijn spaarpot en Julius die met mij meeging. Omdat bouwpakketten ook zijn ding is. Ik heb geen idee wat ik er mee moet als het af is, maar da's onbelangrijk. De reis is hier het belangrijkste en ik heb er lol in, de eindbestemming is slecht een bijzaak.

En ja, het is een rare hobby. Mijn vrouw moest een beetje gniffelen. Ik voel niet zoveel verbintenis met de ietswat wereldvreemde mannen die ik tegenkom in de bouwpakkettenwinkel. Maar misschien krijg ik dat wel. Ik ben natuurlijk ook een groot jongetje. En dankzij mijn kids ontdek ik steeds vaker dat ik er dan ook maar gewoon aan moet toegeven. Echte Grote Mensen beginnen natuurlijk ook geen verhalen*laboratorium...

Patz

De Perfect Storm in Boekenland

2011-08-15T08:36:00.000-07:00

Zoals veel van jullie weten maak ik verhalen. De meeste verhalen komen op dit moment uit in de vorm van boeken. En daarmee ontkom ik niet aan de paniek die nu heerst in het boekvak. Winkeliers, uitgevers, auteurs en wat al niet meer vallen over elkaar heen. Het vakblad voor de boekbranche staat wekelijks vol met paniekverhalen en steeds meer sluiten boekhandels en uitgevers de deuren. De paniek bestaat uit een aantal ontwikkelingen. Je zou kunnen zeggen dat er een 'perfect storm' heerst in het boekvak. Ik zal proberen uit te leggen uit wat voor factoren deze perfect storm is ontstaan.

Allereerst; we hebben te maken met een daling van de boekverkoop. Dat heeft alles te maken met de invulling van onze vrije tijd. Vroeger was er het boek, de kerk, 2 TV-netten en af en toe een potje ganzenbord, nu we hebben 450 tv-kanalen, we hebben 5 spelcomputers, internet, iphones etc etc. Gevolg; we zijn minder gaan lezen. Logisch natuurlijk.

En we zijn er nog lang niet; er zijn namelijk ook nog eens een paar hele grote internetwinkels bijgekomen. Deze internetwinkels verkopen nagenoeg alle boeken die de boekhandel ook verkoopt. Sterker nog, ze hebben door een slimme truc de beschikking over nagenoeg alle boeken die uitkomen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze meer boeken verkopen dan de gemiddelde boekhandel. Ze zijn 24 uur per dag open en de meeste boeken heb je binnen een dag in huis. Nu kun je -inmiddels- bij de gewone boekhandel ook een boek bestellen die je na 24 uur in huis hebt maar da's een beetje mosterd na de maaltijd; je gaat inmiddels naar de gewone boekhandel om NU een boek te kopen, je gaat op internet een boek kopen als je geen haast hebt.

Maar er is meer. We zijn niet alleen minder gaan lezen, we hebben ook met elkaar besloten dat we geen zin meer hebben om uren een boek te gaan uitzoeken. Dus niks meer urenlang in boekenwinkels op jacht gaan naar dat ene mooie boekje, gewoon gelijk naar de top 10 vooraan in de winkel. Resultaat; bestsellers verkopen meer. Niet bestsellers (95% van de boeken) verkopen nog minder.

En nu zijn de uitgevers aan de beurt om in paniek te raken. Want je zal maar je boterham verdienen met 300 redelijk lopende titels maar geen grote bestseller hebben. Dan heb je niet alleen last van de algemene daling van de boekverkoop, dan heb je ook te maken met het feit dat niemand jouw boeken meer koopt. Maar de boekhandel heeft ook last van deze ontwikkeling; wat dacht je van al die postkantoor-sigaretten-snoep-en-magazines-winkel op de hoek die nu ook die 10 bestsellers hebben liggen? En wat dacht je van die grote boekwinkels die 300 vierkante meter boeken hebben staan waar steeds minder mensen naar kijken?

En nee, we zijn er nog niet. In het spoor van de muziekindustrie hebben ze nu ook apparaatjes -zo groot als een pocketboek- gemaakt die wel 10.000 boeken kunnen bevatten. Dus weg boekenkast, en weg die tas vol met boeken voor op vakantie. Een bevrijding voor de meeste consumenten, die paar papier-fetisjisten niet meegerekend.

Wat het gevolg; er verschijnen digitale boeken. Zeg maar Word bestanden (maar dan net ff anders). En deze worden ook via internet verkocht. Niet via de traditionele boekhandel? Nope. Die slag hebben ze gemist. Handige internetjongens en partijen als Apple hebben zich grootschalig op deze nieuwe handel gestort. Natuurlijk zijn er mensen die roepen dat muziek heel wat anders is dan boeken en dat er altijd papieren boeken zullen blijven bestaan (vanwege nostalgie, onhandig die batterijen, etc etc). Ik heb geen idee of die mensen gelijk hebben maar ze doen me wel een beetje denken aan monniken die riepen dat handgeschreven boeken altijd zouden blijven bestaan.

Maar nu zijn er ook -net zoals in de muziek- piraten. Mensen die een digitaal boek kopen en die daarna het aan 100.000 mensen weggeven. En die 100.000 mensen geven het weer aan 100.000 mensen. Helemaal voor niks. Gewoon omdat het kan. Vroeger gaf je ook wel eens een boek aan een buurman mee, nu geef je een boek aan 100.000 buurmannen mee. Gevolg; Traditionele boekhandel pist naast de pot, internetboekhandel pist naast de pot en de uitgever pist ook naast de pot. Boekverkoop is minder, en nu geven piraten ook nog eens massaal boeken gratis weg!

En mensen pakken het -net zoals bij muziek- massaal op. Gratis of betalen? De keuze is simpel. Is het diefstal? Ja. Maak de consument zich daar erg druk over; nee. Nu is het in Nederland nog zo dat de verkoop van die boek-apparaatjes nog niet echt heel groot is, aan de andere kant van de grote oceaan zien we wel degelijk dat het daar behoorlijk aanslaat. En met zoveel voordelen is het natuurlijk een kwestie van tijd voor de consument massaal aan de ebook gaat.

Al deze factoren hebben ervoor gezorgd dat er een perfect storm is ontstaan. Met huizenhoge golven van paniek. Er zijn boekmensen die alle paniek maar onzin vinden en er zijn boekmensen die al gillend rondrennen en roepen dat de wereld naar de klote gaat. Er zijn kampen ontstaan, Boekhandel gooien modder naar uitgevers, Uitgevers zeggen dat de boekhandel sukkels zijn, en auteurs worden boos op hun uitgevers. Online forums worden vol-gediscussieerd en dreigmailtjes gaan heen-en-weer.

Natuurlijk werken er mensen aan oplossingen. Maar alle oplossingen die tot nu toe zijn bedacht maken slachtoffers. Er gaan mensen hun baan verliezen. Er gaan winkels en uitgeverijen dicht. Er is geen oplossing zonder pijnlijke operatie. Heb ik een oplossing? Nee. Die heb ik niet.

Mensen vragen me wel eens of ik bang ben. Bang zijn voor deze ontwikkelingen is bang zijn voor slecht weer. Je kan er namelijk niets aan doen. Gelukkig maak ik verhalen, en kan ik die verhalen kwijt in de vorm van boeken, films, games, speelgoed, speelparken, etc Ik zou pas echt een probleem hebben als mensen geen behoefte meer hebben aan verhalen. Maar dat hebben ze wel. Dat blijft. Dat uitdaging voor mij is het bedenken van de juiste verhalen-drager. En als het uiteindelijk geen drager meer veilig is kan ik altijd nog langs de deuren gaan om verhalen te komen vertellen. Voor een stuk brood en een glas bier. Zoals mijn collega verhalenvertellers dat al voor de middeleeuwen deden.

Patz

ps. Dit is mijn analyse. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik het helemaal mis heb. En dat mensen daar weer heel boos over worden. Alles ligt namelijk nogal gevoelig. Dus bij deze vast; sorry en ik zal het nooit meer doen. Of zo.

Your own story

2011-08-13T16:22:00.000-07:00

Mooie quote uit film 'Rango'; No man can walk out on his own story

So true...

Patz

Op zoek naar antwoorden

2011-08-12T02:50:00.000-07:00

Niet dat ik een oude man ben hoor. Maar ik ontdek wel steeds meer dat hoe ouder ik ben, hoe minder goed ik antwoorden op alles heb. Je zou juist zeggen dat het andersom zou zijn. Hoe ouder je bent, hoe meer je geleerd hebt, hoe zekerder je bent van je antwoorden.

Maar het is juist het tegenovergestelde.

Ik heb wel eens horen zeggen; 'hoe ouder, hoe milder'. Volgens mij is dat niet waar. Je word niet milder, je ziet in dat er voor iedere vraag verschillende antwoorden mogelijk zijn. En dat niet alleen. Je ontdekt zelfs dat er niet 1 waarheid bestaat. Dat waarheid vaak een kwestie is van context en perspectief. Wat voor mij waar is hoeft voor een ander helemaal niet waar zijn.

Meer mensen kunnen gelijk hebben. Terwijl ze toch echt wat anders zeggen.

Eigenlijk maakt meer kennis alles veel complexer. En gebrek aan kennis maakt alles simpel.

Soms is het heerlijk om te voelen dat er meer antwoorden op een vraag mogelijk zijn. Maar soms is het behoorlijk lastig. Zoals bij het bedenken waar je over 3 jaar wil zijn. Dan zou ik het liefst weer die Patz zijn die dacht dat er een goede en een verkeerde manier was.

Patz

Verboden!!

2011-08-04T12:23:00.000-07:00

Ik heb iets met 'verboden gebied'. Als kind had ik dat al. Nog niet bewust van de reden dat iets tot 'verboden toegang' was verklaard klom ik met vriendjes over- of onder- hekken door om eens een kijkje te gaan nemen. Vooral borden waar ook nog eens een vette afbeelding van een herdershond te zien was waren favoriet. Dat betekende namelijk dat het iets met 'soldaten' te maken had.

Militaire oefenterreinen waren het jongetjes-walhalla. Niet alleen was het VET verboden terrein, het stond vaak vol met oude bunkers en je kwam thuis met een zak vol granaatscherven of afgeschoten kogelhulzen. En natuurlijk was er nooit een soldaat te zien. Ook de 'beloofde' waakhonden waren nergens te bekennen.

Ik mis de terreinen in Nederland. Ze zijn er namelijk niet meer. Alles is opgeruimd en gesaneerd. Geen kogelhuls meer te vinden. Alle bunkers zijn dichtgemetseld of gewoonweg verwijderd. En staat er een mooie vinex wijk op. Dag verboden terrein. Dag avontuur.

Afgelopen vakantie liepen we in Frankrijk tegen zo'n verbodsbord op. Niet helemaal spontaan natuurlijk; papa had zijn huiswerk namelijk gedaan. Dit gebied was formeel gezien verboden terrein, alleen wist ik dat het leger er al 10 jaar lang niet langskwam.

Het was superspannend. Met enige twijfel kropen mijn jongens onder de verlaten spoorboom door. Het was immers verboden terrein.

Maar wat was het geweldig! Niet alleen stikte het van de bunkers die allemaal nog open waren en waarvan de sporen van de Duitse soldaten nog te zien waren, af en toe vonden we gebruikte kogelhulzen die nu als kostbare relikwieën in hun kamer staan.

Het mooiste was de ontdekking van een enorme bunkertoren midden in een bos. Alsof we een tempel hadden gevonden in de oerwouden van het amazonegebied doemde het volkomen verlaten bunkerfort op. Zelfs mijn hart klopte in mijn keel.

Vol verwondering liepen we als ontdekkers rond. En af en toe doken we weg omdat we misschien wel iemand hoorde. En na een paar uur kropen we weer onder de spoorboom door. Opgelucht dat we niet waren opgepakt en met een kop vol ontdekkingen en avontuur.

Patz

Ik heb een foto in mijn handen.

2011-07-29T06:11:00.000-07:00

Ik heb een foto in mijn handen van mijn zwager. De man van mijn zus en de vader van mijn nichtje. Ik kan me niet anders herinneren dan dat hij er was. Dat hij ons hielp. Dat je blij was als hij langskwam. Dat het prettig was om in zijn omgeving te zijn.

Op de foto zit hij voor zijn vakantiehuisje. In Spanje. Net gearriveerd en net gegeten. Met pretogen en een mooie glimlach op zijn gezicht. Aan de kleur van de foto kan je zien dat de zon aan het ondergaan is. De avond valt.

Daar zit hij. Tevreden. Op de tafel staat een fles wijn. Hij is voor de helft op. Spaanse rode wijn. Perfect voor dit moment.

Hij heeft de zon niet meer zien opkomen.

Ik heb de laatste foto van de vakantie van mijn zus en mijn zwager in mijn handen. De laatste foto die op de camera stond. En de laatste foto van mijn zwager.

Rust zacht mijn lieve vriend.

Patz

PS. Piet van den Akker werd geboren op 6 januari 1953 te Delft en overleed op 24 juli 2011 te Jeseu

Ik ga op reis en neem mee...

2011-07-02T04:42:00.000-07:00

De zomervakantie is weer aangebroken. En net zoals vele ouders is dat voor ons het moment om op reis te gaan (zonder kids zou ik een ander seizoen opzoeken als ik eerlijk ben).

Vakantie is voor mij vooral een verandering van omgeving. Ik heb een enorm leuke baan, dus daar hoef ik ook niet voor te vluchten. Maar wel; de iets minder leuke karweitjes laat ik even een maandje liggen. En vooral, even 100% met mijn vrouw en kinderen, en even een frisse neus halen en natuurlijk nieuwe ideeën opdoen. Want verandering van spijs doet eten.

Iedere vakantie probeer ik wat meer te lezen. Probeer. Er zijn namelijk een boel alternatieven. Wat dacht je van 'voor je uit staren'? Dat is duidelijk 1 van mijn favorieten. Zie het als vissen zonder hengel, zie het als mediteren maar dan zonder de focus. Ik kan urenlang, als mijn vrouw in een boek duikt en mijn kids aan het spelen zijn voor me uit staren. Bij voorkeur over een prettig landschap. En als mooie afsluiting van een paar uur staren val ik in slaap. Als een oude man kan ik in een lekkere stoel na het staren in slaap vallen. Heerlijk!

Toch neem ik altijd wat te lezen mee. En dit jaar heb ik weer een lekkere line-up bedacht; Allereerst 'Invisible Ink' van Brian Mcdonald. Was een tip van collega verhalenverteller Michel Maas. Over het vertellen van verhalen. Heb er stiekem al een hoofdstukje van gelezen en was gelijk hooked! Dan een boekje dat wel vaker mee gaat; 'Eilanden' van Boudewijn Buch. Voor mij heeft 'Eilanden' een speciale betekenis. Het was het boek dat ik aan het sterfbed van mijn vader las. En sinds die tijd leest mijn vader met me mee als ik weer samen met Boudewijn Buch al die eilanden bezoek. Dan 'De weg naar Oxiana' van Robert Byron. Ik ben een sucker voor reisverhalen. En dit is toch wel een klassieker. In dit boek beschrijft Byron zijn reis door Perzie en Afghanistan (1934). Ik ben hier tijdens mijn vorige vakantie aan begonnen dus de hoogste tijd dat ik hem dit jaar ga uitlezen. Last but not least; 'Baltimore' ( or, The Steadfast Tin Soldier and the Vampire). Van Mike Mignola en Christopher Golden. Een prachtig geïllustreerd boek op mooi papier gedrukt.Het boek staart me al een jaar vanuit mijn boekenkast aan.

Mocht u ook aan het hoogseizoen gebonden zijn om op reis te gaan? Dan wens ik u een Buitengewoon Prettige Reis en hoop u allen weer terug te zien aan het eind van de Zomer.

Patz

Gregors Opmerkelijke Webdagboek

2011-06-18T03:53:00.000-07:00

Ja hoor. Na onze heldin Kick Fearless (de stoerste fashionista van de wereld) is ook Gregor Goudstein (a.k.a. Gregor Groentestein) zelf op het web te vinden. Was natuurlijk geen houden aan voor mijn favoriete nerd om niet zelf op internet aanwezig te zijn. Als zijn webdagboek en zijn Tweets net zo maf zijn als zijn Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken gaat het helemaal goedkomen!

Gregors Opmerkelijke Webdagboek is te vinden op http://gregorgroentestein.blogspot.com/ en hij twittert via GGroentestein.

Veel Plezier Gregor!

Patz

Ps. Kick Fearless is te vinden op Hyves, Facebook en Twitter. Check http://www.kickfearless.nl voor meer info

Niet bereiken, maar raken

2011-06-15T02:32:00.000-07:00

Het was een experiment. Kijken of we op een markt met leuke webwinkels promotie konden maken voor de CircusPatz avonturen. Het ging mij niet om de verkoop, maar wel om de spullen even bij elkaar te zetten en eens te kijken hoe mensen erop zouden reageren.

Zoals ik al een paar keer hier heb verteld is promotie voor onze avonturen een moeilijk ding. We hebben eigenlijk het budget niet om lekker los te gaan, daarnaast is promotie in de boekhandel altijd best een ingewikkeld traject. Zeker omdat we nog niet zo bekend zijn kan ik je vertellen dat we nog geen volle zalen trekken als we iets leuks doen in de boekhandel.

Dus besloten we naar de mensen toe te gaan. Niet in de boekhandel maar op een markt waar we van wisten (of dachten) dat hier wel onze doelgroep zou rondlopen.

Het was ge-wel-dig!! We hadden ons best gedaan om een beetje leuke kraam te maken. Natuurlijk nog niet helemaal optimaal, maar het kon er mee door gaan. Op een markt gedomineerd door roze stak onze avonturenkraam er lekker uit. Maar het mooiste waren de reacties van de mensen. Eerst nieuwsgierig; dan een glimlach. Onze avonturen toverde dikke-vette glimlachen op de gezichten van een heleboel mensen. Van kids, van papa's en van mama's. Van opa's en oma's. Mensen waren nieuwsgierig en verast toen we vertelde dat WIJ deze boeken bedachten.

Julius het Voorleesjongetje doet zijn ding...

Krista (de auteur van alle 'Hoe jij-ontdekavonturen') signeerde en Julius het Voorleesjongetje, de 'artiestennaam' van mijn oudste zoon Julius, las voor. Achter de kraam stonden verhaalacrobaten en awbruna-vrienden (de uitgever van onze boeken). Het was een feestje. Ook was het was super om te horen en te zien dat veel mensen onze spullen al kende. We hebben vast nieuwe fans gemaakt, en bestaande fans nog blijer gemaakt. ( En ja; we gaan dit zeker vaker doen!)

En zo zie je maar; met al die extra moeite die we in onze avonturen stoppen treffen we mensen in hun hart. En daar gaat het uiteindelijk om. Niet bereiken, maar raken.

Thanks iedereen voor een paar prachtige dagen!

Trotse Patz

P.S. Saskia, Nienke, Krista, Daniella, Julius, Nathalie en Joost; bedankt voor jullie inzet op de markt!

P.P.S. En ja, de verkoop ging ook erg goed!

CircusPatz komt naar je toe deze zomer!

2011-06-05T06:27:00.000-07:00

Zoals jullie weten maakt CircusPatz verhalen. Het is mijn ambitie om die verhalen in de vorm van allerlei soorten media te gaan vertellen. Boek, films, games, theater, speelgoed, film, tv. Whatever. En dat doe ik niet -zoals veel van mijn collega's- om lekker veel aan 1 verhaal te verdienen, ik doe het omdat ik denk dat je met al die dingen samen een geweldig verhaal kan vertellen.

De realiteit is dat we wel eerst zijn begonnen met boeken. Omdat het nu eenmaal voor de hand liggende verhalen-dragers zijn. Onze boeken zijn anders dan anders. Dat heeft alles te maken met het feit dat we verhalen maken vanuit onszelf. We kijken dus niet alleen naar wat de markt wil, we kijken vooral naar wat wij leuk vinden. Wat we als kind graag gehad zouden willen hebben. Dat lijkt misschien een arrogante houding, maar we denken dat we op die manier mooiere en betere verhalen vertellen. En dan hopen we weer dat mensen daar weer blijer van worden.

Zoals ik al zei; onze boeken zijn anders dan anders. En dat betekend weer concreet dat mensen (en de boekhandel) er enorm aan moeten wennen. We hadden gehoopt dat het anders zou zijn, maar helaas pindakaas. Ondanks dat alle boeken gewoon te bestellen zijn, liggen ze niet in iedere winkel.

Aan reclame doen we eigenlijk ook niet. Sterker nog, al het geld dat er is gaat in de boeken. Zo maken we boeken met veel extra's. Zitten er zeekaarten bij. Of kan je extra spannende dingen downloaden van website's. Daarnaast besparen we nooit op de uitvoering. Als kleur bijdraagt aan een verhaal worden de boeken gewoon in kleur gedrukt. Asls het een hardcover moet hebben heeft het boek een hardcover. Ook gaan we opzoek naar illustratoren die normaal gesproken veel te duur zijn voor kinderboeken. En besteden we enorm veel zorg (dus geld) aan de vormgeving. Pakken we mooier papier. Want wij willen nu eenmaal een verhaal -en de drager is dan zeker ook belangrijk- waar we allemaal kippevel van krijgen. It's that simpel.

Gevolg; onze boeken zijn anders en -als je naar andere kinderboeken kijkt- is de prijs hoger dan andere boeken. Kort door de bocht; voor korte termijn denkers zijn onze boeken commercieel gezien een ramp.

Maar wat gebeurd er wel; we krijgen ambassadeurs. Mensen die onze boeken en andere verhaalspulletjes geweldig vinden. En dat is precies er gebeurd als je mooie dingen maakt. Ieder mailtje of telefoontje grijp ik aan om de mensen nog meer te vertellen over onze verhalen. En heb daar ook nog eens enorm lol in. En dan maakt het niet meer uit dat we niet in heel veel winkels liggen. Want iedereen die onze verhalen bovengemiddeld leuk vind vertelt het weer door aan anderen. Het duurt langer, da's waar natuurlijk. Maar het voelt wel goed aan.

A.s. Pinksterweekend (zondag 12 en maandag 13 juni) staan we in Utrecht op de Hippe Markt. Tussen kraampjes met leuke bijzondere dingen staan we met al onze verhalen. De meeste auteurs, vormgevers en illustratoren staan er ook. Of komen langs. Omdat we allemaal trots zijn op wat we maken. Maar ook om nog meer ambassadeurs te maken. En bestaande ambassadeurs de hand te schudden. Omdat we daar nu eenmaal lol in hebben. Ga ik jullie zien a.s. zondag of maandag?

Heb er nu al zin!

Patz

ps. check http://www.circuspatz.com/hippemarkt.html voor meer info

Een heleboel mama's en papa's...

2011-05-29T11:15:00.000-07:00

Heleboel verhalen zijn eigenlijk ontstaan vanuit dingen die ik oorspronkelijk voor mijn twee zoontjes bedacht. Zo maakte we in 2006 een reis naar de Slagroom-ijsberg. Een spannende reis vol avonturen. Iedere avond voor het slapengaan maakte ik een tentje van het stapelbed en deden we net of we in de avonturenduikboot zaten. Ik had een kaart gemaakt en een tekening van ons vervoersmiddel. Eigenlijk om het ter plekke verzinnen van de verhalen makkelijker te maken.

Een paar jaar later diende het als basis voor de Hoe jij-ontdekkingserie.

Onlangs viel mijn oog weer op de twee tekeningen. Mooi om te bedenken dat ik -op het moment dat ik deze tekeningen maakte- nog geen idee had dat het verhalen*laboratorium een paar jaar later werkelijk zou worden. En dat een heleboel mama's en papa's samen met hun kinderen een paar jaar later ook op reis zouden gaan om de Wonderbaarlijke Avontureneilanden en de Magistrale avonturenplaneten te ontdekken.

Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 4: het uitzicht verandert continu

2011-05-26T07:22:00.001-07:00

Ik ben er altijd vanuit gegaan dat Gregor Groentestein een live-action film zou gaan worden. Een film met acteurs dus. Geen teken- en geen animatie film. Gregor is namelijk in mijn hoofd een echt jongetje. Met echte-jongetjes problemen en gedachtes. Dat hij tijdens het hele verhaal ook met tot leven gewekte wezentjes van groenten aan het ronddollen is zag ik als een minor thing.

Iedereen uit de filmwereld die ik gesproken heb in het kader van mijn queste om Groentestein tot leven te wekken in film of tv zuchtte bij de gedachte dat er groentegriezels rondliepen in het verhaal. Niet omdat het niet leuk zou zijn, maar omdat het technisch gezien een enorme uitdaging zou gaan worden. Nagenoeg iedereen had het over een mix tussen echte acteurs en door de computer tot leven gewekte wezentjes. Niet alleen maakt dat het maken van een film veel ingewikkelder, ook veel duurder. Heel veel duurder als je het goed wil doen.

Dan ben ik nog van het experimenteren. Stop kinderen in een pak en ga kijken hoe dat er uit gaat zien. Kijken of de lulligheid daarvan een extra effect geeft. Maar filmproducenten zijn niet zo van het experimenteren. Experimenteren is namelijk duur. En heel erg duur als je het goed wil doen.

Het project leek in een kleine impasse terecht te komen tot ik plots een filmproducent tegen het lijf liep die een zaadje in mijn kop plantte. Wat als we Groentestein helemaal in computeranimatie zouden gaan produceren?

Zoals ik in een eerdere entry al zei; Het verhaal van Groentestein kent twee lagen. Het jongetje dat grappige groentewezens tot leven wekt en het verhaal van een jongetje zich niet helemaal thuis voelt in deze wereld. Dat dat eerste gedeelte in animatie kon worden uitgevoerd zag ik wel voor me, ik had moeite met verhaal twee in animatie. Emotie. Zou het publiek zich kunnen gaan binden met die gekke nerd Gregor.

Toch besloot ik eens een verkenning te gaan doen in de wereld van animatie. Ik ging op zoek naar emotie in animatie. Ik keek stapels films. Bekende en onbekende. En kwam bergen emotie tegen.

De twijfel blijft. Maar ik weet nu wel dat het mogelijk is.

Steeds verder ontwikkelen de beelden zich rond een verfilming van Groentestein. Een reis vol voortschrijdend inzicht. In zo horen reizen ook te zijn namelijk. Leren en om je heen kijken. Want het uitzicht verandert continu.

Patz

Het huis van de 100.000 verhalen.

2011-05-19T00:59:00.000-07:00

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ga ik regelmatig op verhalen*safari. Niet alleen om verhalen te vinden waar we bij het verhalen*laboratorium wat mee kunnen, ook ben ik gewoon dol op verhalen. Meestal moet je een beetje om je heen kijken om ze te vinden. Maar soms denderen ze op je af.

Twee etages vol aangespoelde en opgedoken voorwerpen.

Ik denk dat er in het Wrakkenmuseum op Terschelling wel een boekenkast vol verhalen te vinden zijn. Sommige verhalen kosten wat moeite, andere liggen nagenoeg aan de oppervlakte. En als je niet oppast mis je nog het grootste verhaal; het museum zelf natuurlijk.

Voor een toegangsprijs van een paar euro ben je een week lang welkom op deze verhalen-boerderij waar je niet alleen een kijkje kan nemen naar de enorme collectie gevonden zee-dingen, maar waar ook een prachtige zwerfhout-piraten-speeltuin te vinden is. En omdat het eigenlijk om een uit de hand gelopen hobby gaat van een cafe-eigenaar is een kop koffie met taart ook nog eens in de buurt.

Goeie tip als je ooit nog eens op verhalen*safari bent op Terschelling!

Grappige, maar ook intrigerende flessepost

De klauterspeelplaats.

Patz

PS. schuin tegenover het Wrakkenmuseum kom je ook nog eens de boekenboer tegen. He-le-boel tweedehandse boeken voor een prikkie!

Kermisspul

2011-05-08T03:23:00.000-07:00

Bijna ieder jaar zitten we in de zomer een weekje in een dorpje in de Lot in Frankrijk. Dat heeft alles te maken met een hele lieve schoonmoeder (ja mensen, ze bestaan ;-) die daar woont en mijn kids die het geweldig vinden om daar rond te struinen.

Bijna ieder jaar zijn we daar tijdens de nationale feestdag. En voor het dorpje betekent dat er op het marktplein een kermis neerstrijkt.

Mijn jongens zijn in de eerste instantie gek op die kermis. Dat heeft alles te maken met het feit dat je bij iedere attractie makkelijk iets kan winnen. Inmiddels ben ik al tot de ontdekking gekomen dat het geluk om de prijsjes van korte duur is. Iedere prijs stort na een dag spelen uit elkaar. En de teleurstelling is iedere keer weer groot. Is de kermis helemaal niet meer zo leuk. Dat speelgoed hebben we met zijn allen omgedoopt tot 'kermisspul'. Een mooi woord voor troep.

Kwaliteit blijkt ingewikkeld te zijn. Met zijn allen nemen we dagelijks genoegen met 'kermisspul'.

Iedere keer als ik de fiets pak en 20 minuten fiets om naar een hele goeie bakker te gaan ( 5 x per jaar) vraag ik me af waarom ik toch iedere dag genoegen neem met dat kermis-brood van de supermarkt. Iedere keer als ik kaas koop op de markt vraag ik me af waarom ik dat niet vaker doe. Kom ik tot de ontdekking dat die kaas veeel lekkerder is. Meer smaak heeft.

En dat gaat op voor 80% van alle aankopen die we doen. Een vriend van me kocht een kekke fiets. Lekker hip. En nog goedkoop ook. En een half jaar later was het een weggeroest wrak. Kermisspul. Teleurstelling. En weer kocht hij een Kermisfiets. Bij de Hema. Lekker goedkoop. En weer rot hij weg waar je bij staat. Waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat hij inmiddels een kwalitatieve fiets had kunnen kopen.

Ik begin daar steeds meer op te letten. Liever kwaliteit. Als het even kan. Dan maar even doorsparen. Dan maar wat minder brood eten. Maar wel genieten als je goed brood proeft.

1 van de peilers van de spullen die we bij het verhalenlaboratorium hebben is kwaliteit. Omdat we simpelweg geen lol hebben in het maken van kermisspul. En da's best ingewikkeld omdat je steeds de vraagt krijgt of het wel het geld en de moeite waard is. Dat waarschijnlijk mensen die kwaliteit toch niet zien. En dan kom ik steeds weer terug met hetzelfde antwoord; Ik doe het omdat ik geen lol heb in het maken van kermisspul. En als ik geen lol heb in wat ik doe ga ik wel wat anders doen.

We zijn nu eenmaal een verhalen-circus en geen verhalen-kermis.

Patz

So close.

2011-05-05T06:10:00.000-07:00

Het is raar om plots op een plek in je leven te zitten en te beseffen dat je wel erg dicht bij het materialiseren van een groot aantal van je dromen zit. Soms heb ik het gevoel gehad dat het allemaal niet snel genoeg ging, nu realiseer ik me dat het juist enorm snel is gegaan. Ik ben er nog niet, maar het is zo dicht bij dat ik het bijna aanraken kan.

En da's best een raar gevoel.

Er zijn de afgelopen 4 jaar al een groot aantal dromen werkelijkheid geworden. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik bij een uitgever te horen kreeg dat ik er niet vanuit moest gaan dat ik ooit met verhalen mijn geld zou kunnen verdienen. Dat was nogal een uitspraak aangezien ik net mijn hele carrière door de wc had gespoeld om met verhalen mijn geld te gaan verdienen.

Inmiddels zijn we dat station redelijk geruisloos gepasseerd. De uitgever bleek het gelukkig mis te hebben.

Gelukkig weet ik dat er achter iedere droom die uitkomt er weer een andere nieuwe droom verschijnt. Want wat moeten we hemelsnaam als al onze dromen zijn uitgekomen?

Patz

'Kijk eens pap, wat ik gemaakt heb!'

2011-05-01T08:18:00.000-07:00

27 april was het 5 jaar geleden dat mijn grootste leermeester, inspirator en vader ergens aan het einde van de ochtend en het begin van de middag zijn laatste adem uitblies. Hij zou een paar weekjes later 89 zijn geworden.

Hij was emigrant. Net zoals alle trotse Indo's zou hij de term zelf nooit gebruiken. Ondanks zijn donkere uiterlijk en zijn accent voelde hij zich Nederlander. Hij kwam immers uit Nederlands-Indië. Maar de Nederlanders dachten daar duidelijk anders over. Terwijl iedereen wist dat Nederlands de voertaal was waar hij vandaan kwa, kreeg hij bij zijn aankomst een Nederlands kinderboek voor kleuters om Nederlands uit te leren. En net zoals vele indo's knikte hij beleefd en nam het boekje aan. Later vertelde hij dat die mensen daar waarschijnlijk ook niets aan konden doen omdat ze niet beter wisten. En dat kon hij ze toch niet kwalijk nemen.

Net zoals zijn generatie-genoten had het leven van mijn vader grotendeels op een scharnierpunt van twee tijdvlakken plaatsgevonden. Daardoor was hij niet alleen pijnlijk getuige van een wereldoorlog en de verbanning uit zijn geboorteland, ook zag hij in zijn leven de eerste auto's rijden en uiteindelijk spaceshuttle's de ruimte in vertrekken.

Het moet niet makkelijk zijn geweest om zelf grootgebracht en opgevoed te worden in een post-industrieel koloniaal Nederlands-Indië en later zijn vier kinderen te moeten opvoeden in een tijd van protest en technologische reuzenstappen. Ondanks het feit dat hij eigenwijs kon zijn stond hij uiteindelijk open voor nieuwe inzichten. Was hij -weliswaar na lange discussies- in staat om zijn visie te wijzigen en in te zien dat hij het misschien wel mis kon hebben.

Zo was hij opgevoed met het gegeven dat een goede stabiele baan geluk betekende. En daarom juist zo bijzonder dat hij mij vol liefde toeliet om allerlei opleidingen en vage dromen te volgen. Dat hij mijn eerste onzekere stappen als ondernemer toejuichte.

Hij was niet een man die te koop liep met zijn vermogen om te fantaseren en te dromen. Toch heeft mijn vader zijn jaren in een Japans concentratiekamp overleeft door in zijn hoofd een niet bestaande gedetailleerde wereld te creëren waar hij naar toe kon vluchten. Een wereld waar alles perfect was en waar hij alles onder controle had. Waar niet de brute bewakers je ieder moment konden mishandelen of vermoorden. Een wereld die er voor zorgde dat hij de moed niet liet varen. Zijn grenzeloze fantasie redde hem letterlijk zijn leven.

En nu heb ik die fantasie. En leer mijn kinderen dat hun fantasie goud is. Dat papa daar andere mensen blij mee maakt en er zijn geld er mee verdiend en dat diezelfde fantasie Opa zijn leven heeft gered. En hoop ik dat ik mij net zo kan aanpassen aan de tijd zoals mijn vader dat heeft gedaan. Dat ik leer van mijn kinderen en dat ik hun dingen kan leren zonder belerend te zijn. Kan toegeven fout te zitten en kan inzien dat mijn visie wellicht niet altijd de juiste hoeft te zijn.

Op mijn allereerste gepubliceerde verhaal schreef ik op de omslag;

'Opgedragen aan de man die mij zoveel

heeft gegeven en van wie ik zoveel heb mogen leren.

'Kijk eens pap, wat ik gemaakt heb!'

En dat gevoel heb ik nog steeds bij alles wat ik doe. En ik weet dat hij over mijn schouder meekijkt en geniet als ik weer wat nieuws laat zien.

Patz

Ps. Edward van der Sloot werd geboren op 15 mei 1917 te Tjimahi, Nederlands-Indië en stierf op 27 april 2006 in Delft, Nederland.

Geen eigenaar maar opvoeder

2011-04-21T03:36:00.001-07:00

Je eigen kinderen zijn natuurlijk niet jouw eigendom. Gelukkig is daar nagenoeg iedereen het wel over eens. Je bent wellicht verwekker en verzorger, maar natuurlijk zijn het eigen persoontjes. Die niet altijd de kant op gaan waar jij ze het liefst wil hebben. Je geeft ze het best mee wat je in je hebt, maar op een dag gaan ze hun eigen weg. En zo hoort het ook.

Gisteren had ik een bijna-filosofische discussie over de vraag of een onderneming volledig in dienst staat tot zijn oprichters, of dat het, net zoals bij je eigen kinderen, een eigen weg gaat. Dat er misschien wel een moment komt dat jij niet meer bij je bedrijf hoort en dat het zijn eigen weg moet gaan. Dat het bedrijf het warme nest van de oprichter gaat verlaten.

Dit past allemaal bij het principe dat je een functie hebt in deze maatschappij. Dat je een rol hebt. Een boom zijn rol is om te zorgen dat er zuurstof komt. En daar hoeft hij dan ook zijn best niet voor te doen. Hij doet gewoon. Ik heb ergens het gevoel dat het bij mensen misschien net wel zo is. Dat- als je je ware functie in deze wereld gevonden hebt- het moeiteloos gaat. Net als bij die boom. Maar dan ga je weer uit van het principe dat we in een zinvolle wereld leven. Dat er daadwerkelijk een reden is voor ons bestaan. Persoonlijk vind ik dat een geruststellende gedachte. Ik zou er veel meer moeite mee hebben als er geen enkele reden zou zijn. Dat we slechts een toeval zijn. Een ongeluk. (sommige noemen het een 'schitterend ongeluk').

But, that's me.

Als je er vanuit gaat dat we een reden hebben en dat je een functie vervult in een 'groter plan', dan zou het ook zomaar kunnen betekenen dat een onderneming ook een functie heeft. Dat het verder gaat dan zorgen dat de werknemers en oprichters brood op de plank hebben. En da's zowel een angstige gedachte als een prachtige gedachte. Dat als er een reden is dat je onderneming is zoals hij is. En dan is het vooral een kwestie van luisteren en kijken. En heel erg opletten. Welke kant rolt het bedrijf op? Waar wil het naartoe? Wat zijn de talenten? Wat wil het later worden? Plots ben je geen eigenaar meer, maar 'opvoeder'. Voeg je het beste wat je hebt toe aan de onderneming en beweegt een onderneming zelf naar een kant toe waar het wil zijn.

Een beetje vreemd om zo naar een onderneming te kijken. Maar ook wel spannend. Maar ik ben dan ook een verhalenverteller en een circusdirecteur. En die mogen gelukkig ook een beetje vreemd zijn.

Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 3: Deur 1

2011-04-18T23:44:00.001-07:00

Ik heb altijd respect gehad voor mensen die langs de deur hun geloof verkondigen. Los van het feit dat ik er vanuit ga dat ze dit doen vanuit een enorm positieve gedachte (ze willen mensen redden) in plaats van 'we willen onze wil opleggen', weten en voelen ze dat er een heleboel deuren voor hun neus worden dichtgeslagen voordat ze iemand vinden die wel open staat voor hun boodschap. En zij zien het niet als falen. Want het is het allemaal waard als ze 1 zieltje winnen.

Ik heb heb zo'n vermoedde dat ik 'haast' en 'ongeduld' niet mee op reis moet nemen. Dat er een boel deuren voor mijn neus zullen dichtslaan.

Maar dat maakt niet uit. Zoals de mensen die keer op keer deuren zien dichtslaan mij hebben geleerd; het is het allemaal waard als ik at the end of the day maar 1 producent kan overtuigen om het filmavontuur met Gregor Groentestein aan te gaan.

En zo zat ik op een prachtige ochtend op de grond in de riante huiskamer van een goede vriend mijn concept te vertellen. Aan niemand minder dan Johan Nijenhuis. Voor mensen die hem niet kennen; hij is regisseur van o.a. Foeksia de miniheks, Costa en bedenker van o.a. Zoop en Spangas. Door een twist of fate had ik hem via-via-via zover gekregen dat hij naar me wilde luisteren. En daar zat ik dus. Met Johan tegenover me. Ook op de grond. Met om ons heen de moodboards en plaatjes die ik gemaakt had van Groentestein. Twee verhalenvertellers met twinkels in hun ogen. Vol vuur vertelde ik hem alles wat ik wist over de Wonderbaarlijke Dagboeken van Gregor Groentestein.

De eerste deur sloeg die dag voor mij dicht. Want hoe leuk de meeting ook was; hij had helemaal niks met Groentestein.

En het gaf ook niet. Want dit was pas de eerste deur. En het was gelukt om mijn verhaal te vertellen aan Nijenhuis. En stiekem was dat sowieso al geweldig. Want voordat die deur keihard dichtsloeg had ik hem wel weten open te krijgen.

Even diep ademhalen en weer verder. Want de reis is natuurlijk de beloning. En de film die straks van Groentestein gemaakt gaat worden slechts het alibi om op reis te gaan!

Patz

ps. deel 1 en deel 2

Cross that bridge when you come to it.

2011-04-13T03:05:00.000-07:00

Zoals jullie weten ben ik een jaar of vier geleden met CircusPatz begonnen. De insteek was simpel; ik wilde op een authentieke manier verhalen vertellen en met voorbeelden als Disney en Studio100 (die van Kabouter Plop, Mega Mindy, K3 etc) op zak had ik het gevoel dat ik er op een dag vast mijn brood mee zou kunnen verdienen.

Ik ben 4 x aan een businessplan begonnen, maar het wilde maar niet lukken. Dat had alles te maken met het feit dat het hele plan (als er al sprake was van een plan) theoretisch gezien niet of nauwelijks kans van slagen had. Het enige dat ik kon doen was mijn kop in het zand te steken en gewoon aan de slag te gaan.

Dus begon ik met het simpele en wellicht naïeve gegeven dat ik mooie verhalen wilde maken. Op een leuke manier. Op mijn manier. In de eerste instantie in de vorm van mooie boeken, en later in de vorm van andere mooie verhaal-spulletjes. En na een jaar zag het er naar uit dat het ging lukken. Nee, ik was niet schatrijk, maar kan gewoon lekker leven van de inkomsten uit het verhalenlaboratorium.

Maar da's blijkbaar niet genoeg.

Inmiddels was mijn verhalen-fabriekje een bedrijfje geworden met potentie. Want door allerlei spannende ontwikkelingen zou het best nog wel eens een groter verhalencircus kunnen worden. Vrienden wezen me erop dat het tijd was om na te denken waar ik over 5 jaar wilde zijn. Dat ik niet meer wegkwam met 'op een leuke manier mooie dingen maken'. Businessplannen waren er nodig. Lange-termijn-visie. Grote Plannen.

En hun onrust werd ook mijn onrust.

Maar ik bleef maar niet verder komen dan; Ik word blij van het bakken van hele lekker broodjes en ik denk dat andere mensen ook heel blij worden van die hele lekkere broodjes.

En trust me, fantasie heb ik genoeg. Maar iedere keer als ik er voor ging zitten en bedacht welke koers het Circus allemaal kon varen blijf ik maar steken bij 'mooie dingen maken' en 'op een leuke manier'. Natuurlijk zie ik flarden van de toekomst. Maar er ontbrak een eenduidig beeld. Mijn toekomstbeeld veranderd met de dag.

Van de week moest ik er weer aan denken. En besloot ik om gewoon zo te blijven denken. Om er mijn strategie van te maken.

Mijn focus te houden op mooie dingen maken. Op een leuke manier. En dus met leuke mensen. En ontbreekt er maar gewoon een lange-afstands-strategie. Geniet ik van de toekomst-flarden waar ik over droom zonder het te willen vastleggen. Zonder een lijn op de kaart te trekken.

Ik zie wel waar ik terechtkom. Cross that bridge when you come to it. Improvise, adapt and overcome.

Want tenslotte is alles mogelijk.

Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 2: Two layered cake

2011-03-31T10:04:00.000-07:00

Ik ben begonnen aan de lange weg om De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein door middel van film of tv te gaan vertellen. Niet voor niets zit het in de genen van CircusPatz dat we onze verhalen door middel van meer soorten dragers willen vertellen. Op deze plek breng ik verslag uit van mijn filmavonturen. Nu deel 2.

Als je een film wil maken ben je afhankelijk van een aantal partners. Want, net zoals we bij het Circus een partner (A.W.Bruna Uitgevers) hebben die onze verhalen in boekvorm in de winkel brengt, heb je ook partners nodig (nog veel meer dan bij boeken) om een film te maken. Want laat het duidelijk zijn; CircusPatz gaat niet ZELF een film maken.

Voor zover ik weet (en ik ben niet enorm bekend van de film en tv-wereld) zijn een producent en een distributeur enorm belangrijk. Deze vormen naast het verhaal de basis van een filmproductie. De producent zorgt ervoor dat de film daadwerkelijk gemaakt gaat worden. Die zorgt voor een regisseur, scriptschrijvers etc etc. En net zo belangrijker, die gaat op jacht naar budget. Want, een film is enorm kostbaar. Een distributeur zorgt ervoor dat de film ook echt in de bioscoop komt. Of dat de DVD's in de winkel komen. De distributeur is dus een belangrijk onderdeel in de jacht naar budget. Want verkoop = geld.

Terug naar Groentestein. Allereerst heb ik mezelf de vraag gesteld wat voor soort film het moet gaan worden. Zoals eerder gezegd, Groentestein is een kwetsbaar verhaal. Het is een two-layered-cake die gezamenlijk een buitengewoon opmerkelijke smaak heeft. Laag 1 is het verhaal van een jonge uitvinder die groentegriezels (soort monsters van peen, broccoli, lof etc) tot leven wekt. Laag 2 is de humoristische en absurde kijk van deze uitvinder op het leven. Voor mij is het essentieel dat beide lagen in een verfilming aan bod komen. Juist die combi maakt het een bijzonder boek voor kinderen van 9-99 jaar. De film moet dus ook kinderen EN volwassenen aanspreken. En da's best ingewikkeld. Groentestein moet een personage worden met karakter. En, net zoals we ons best doen om onze boeken een authentieke kwalitatieve uitstraling te geven moet een film dat ook hebben. Ik ben dus nogal veeleisend.

Dus nu op zoek naar een producent die niet alleen iets ziet in Groentestein maar ook nog eens kwaliteit in zijn genen heeft zitten.

Patz

Reeds 500.000 van verkocht!

2011-03-26T05:59:00.000-07:00

Een tijdje geleden zag ik een docu over marktonderzoek en MTV. Het gegeven van de docu was fascinerend. Even kort door de bocht; MTV was in de overtuiging dat ze enorm goed luisterde naar hun kijkers. Steeds scoorde hun tv-programma's als een dolle bij hun doelgroep.

Een andere onderzoeker kwam met een andere conclusie; het was niet zozeer dat MTV goed naar zijn doelgroep luisterde, de doelgroep nam alles over wat MTV hen voorschotelde. De zender was een voorbeeld geworden en dicteerde wat cool was en what's not. Het had niets te maken met luisteren.

In mijn ogen wordt de boekenmarkt gedomineerd door bestsellers. Logisch natuurlijk. Een boekhandelaar moet ook zijn brood verdienen en koopt het liefst boeken in die bij voorbaat al goed verkopen. Met experimenten kan de boekhandel de kachel niet brandende houden.

Natuurlijk hebben de meeste boekhandels wel een divers assortiment, de beoogde bestsellers krijgen wel de beste plaatsjes. En ook dat is weer logisch; je wil namelijk niet dat iemand die bestseller niet kan vinden en naar een concurrent gaat. De consument grijpt nu eenmaal liever naar een boek waar hij of zij al wel eens van gehoord heeft. En van de mogelijke bestsellers hebben de meeste mensen al wel eens gehoord, omdat daar nu eenmaal de grootste mediabudgetten naar toe gaan. Want die beoogde bestseller auteurs, hebben namelijk veel geld gekregen voor het schrijven van het boek, dus is het belangrijk dat het ook daadwerkelijk een bestseller gaat worden.

Soms best frustrerend om niet tot die cirkel te horen, maar wel logisch dat deze bestaat.

Er ontstaat wel een grappig fenomeen. Boekhandelaren en uitgevers (niet allen ;-) krijgen het gevoel dat ze juist gekozen hebben. Dat ze goed hebben ingekocht als een beoogde bestseller inderdaad een bestseller word. Dat de beslissing om meer geld te stoppen in de promotie een slimme keuze was. Goed dat we juist dit boek goed hebben ingekocht, of goed dat we geld geïnvesteerd hebben in de promotie van juist dit boek.

En dat is natuurlijk een vertekend beeld. Een soort van MTV effect. Door veel geld uit te geven aan promotie voor een product, is de kans groter dat het wordt opgepikt door de consument. Door het de beste plaats te geven in de boekhandel zal het toch ook een grotere kans hebben om een succes te worden. Door lekker veel in te kopen en in de winkel neer te zetten, zal de consument eerder denken dat het vast een goed boek is omdat het zo fors is ingekocht en het eerder aanschaffen. En als veel boeken worden verkocht zal de kans ook groter zijn dat het een prijs krijgt van een consumenten-prijs als bijvoorbeeld de Kinderjury. De keuze van vakjury's zien we zelden of nooit een groot commercieel succes worden.

Niks aan de hand natuurlijk. Want af-en-toe komen er nieuwe bestsellers. Glippen ze door de mazen van het systeem. Worden mensen verliefd op een onbekend boek en vertellen het door. En eenmaal in die cirkel van bestsellers is het goed dat dit denk-systeem bestaat. Maar tot dan is het wel even slikken als je prachtige boeken per stuk worden ingekocht en achter in de winkel in de boekenkast worden neergezet.

Patz

PS. Ik moest lachen toen bestsellerauteur Paul van Loon klaagde over het promotiebudget van concurrent Geronimo Stilton terwijl er duizenden auteurs een moord zouden doen voor het promotiebudget van Van Loon. He's living inside his own bubble.

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 1: Het Begin.

2011-03-19T09:11:00.000-07:00

Ik heb het gevoel dat er iets opmerkelijks gaat gebeuren. Iets waarvan je later zegt; 'wat jammer dat niet alles is opgeschreven'. Daarom ga ik vanaf nu alles bijhouden.

Gregor

Zoals jullie inmiddels wel weten heb ik nogal wat ambities. 1 van die ambities is om de circusverhalen dmv film of televisie te gaan vertellen. Met dat soort ambities is het handig als je geen haast hebt, een bord voor je kop hebt -en dus al die beren op de weg niet ziet- en er heilig in gelooft dat alles mogelijk is. En kijk, ik voldoe precies aan die beschrijving.

Deze entry begint met de eerste woorden uit De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein. En dat is natuurlijk niet toevallig. Want juist dit boek wil ik dolgraag laten verfilmen.

Zonder alles over het verhaal te vertellen (koop het boek maar), het is een buitengewoon kwetsbaar verhaal (als in makkelijk te verknallen) over een 12 jarige jongen die niet helemaal past in deze wereld. Daarnaast heeft hij de drang om - net zoals zijn overleden opa- dode dingen tot leven te wekken. Het resultaat hiervan zijn een paar levende groentegriezels (1.20 mtr hoge levende peen-, broccoli- en champignonmannen) die het de jonge uitvinder niet makkelijker maken. Het boek is voor jong en oud (of zoals we in het boek zeggen; voor eigenwijze kids van 10 tot 100) en een film zou dus ook voor beide doelgroepen moeten zijn.

Op deze plek ga ik jullie, net zoals Gregor zijn dagboek begint, op de hoogte houden van alle avonturen en ontwikkelingen rond dit filmproject. Gewoon, omdat ik net zoals Gregor ook het gevoel heb dat dit een geweldige reis gaat worden. Een reis waarvan je achteraf zou denken, 'had ik maar alles opgeschreven'.

Patz

Meer weten over Groentestein? Check http://www.gregorgroentestein.nl of kijk even naar de boektrailer op http://www.youtube.com/user/circuspatz#p/u/4/TR-dvzSsmMk

Hoe jij de Onbekende Avontureneilanden ontdekte.

2011-03-07T03:55:00.001-08:00

We keren weer eens terug naar de Wonderbaarlijke Avontureneilanden waar we op bezoek gaan naar 5 nieuwe, onontdekte eilanden. Dit keer kan je lekker achterover hangen en luisteren, want Aart Staartjes leest het voor! Natuurlijk gaat het wel om een 'Hoe jij...' avontuur, dus ook nu bepaal jij aan de hand van de zeekaart en windkaartjes welke eilanden je gaat bezoeken.

Zoals alle Hoe jij... ontdekkingsavonturen met

kaart en windkaartjes om zelf je koers te bepalen.

Voor iedereen die al eens eerder op 'Hoe jij...' ontdekkingsavontuur is geweest een leuke vervolg, voor mensen die de serie nog niet kennen een spannende kennismaking.

Niet bekend met luisterverhalen? Ik kan het van harte aanbevelen. Voorlezen of zelf lezen is natuurlijk leuk, soms is het handiger om gewoon een luisterverhaal op te zetten. Kinderen gebruiken toch hun fantasie, terwijl ze toch relaxed kunnen luisteren. Ik wil luisterverhalen ook nog eens in de auto gebruiken voor lange ritten. Prima alternatief voor een DVD speler in de auto.

Naast het maken van de Avonturenkoffer en de Tekenboekrugzak (ook uit de 'Hoe jij...' avonturenserie) weer eens een ander 'ding' dan een boek. Want laat het duidelijk zijn, het is nog steeds mijn ambitie om verhalen te gaan vertellen via andere 'dragers' dan alleen maar boeken. Zoals jullie wellicht weten werken we nu hard aan het verhalen vertellen dmv van film en televisie (daar ga ik in de loop van het jaar meer over vertellen). Ook is het verhalenlaboratorium nu aan de slag om het verhalen vertellen dmv een iPad te verkennen. Ik beloof jullie, het gaat alleen maar leuker en leuker worden. Want verhalen vertellen doe je natuurlijk niet alleen dmv boeken. Toch?

Met Buitengewoon Vriendelijke Groet,

Patz van der Sloot

ps. Hoe jij de onbekende Avontureneilanden ontdekte is weer geschreven door Krista Izelaar (haar derde 'Hoe jij...' ontdekkingsavontuur) en ingesproken door mijn held Aart Staartjes. Het hele project is mede tot stand gekomen met hulp en werk van: Bange Teddybeer producties, Michel Maas, Studio Mailman, Joost, Nienke en Timo. Het concept komt wederom (duh) uit de Hoge Hoed van CircusPatz.

Wonderbaarlijke Tijden.

2011-02-13T04:55:00.000-08:00

Ik schrijf dit stukje op het terras van een overdekte speeltuin. Terwijl mijn twee jongens aan het spelen en rennen zijn zit ik achter mijn laptopje. Ik schrijf dit stukje niet alleen hier, ik kan het straks ook op mijn blog zetten. Ik stuur en ontvang tegelijk wat mailtjes en lees ook de laatste ontwikkelingen van de revolutie in Egypte. Allemaal vanaf een plekje op een terras.

Egypte. Het bewijs dat een leider in dienst is van zijn volk. En dat als een volk hartstochtelijk een andere leider wil hebben krijgt ze dat ook voor elkaar. Ook als het gaat om minder democratischere systemen.

Een kleine organisatie als Wikileaks brengt megamachten in verlegenheid. Verdienmodellen storten in elkaar. Steeds meer mensen zoeken naar geluk. En dit keer niet in de vorm van nog meer vakantie, een mooiere auto en een duur horloge, ook hoor ik steeds meer kreten als 'delen' en 'teruggeven' om mij heen. Geven om te geven, in plaats van het geven om te nemen.

Mijn vader zou dit jaar 91 zijn geworden. Als ik nadacht over de ontwikkelingen die hij allemaal heeft meegemaakt (de auto als bezienswaardigheid tot regelmatige vluchten naar de ruimte met de spaceshuttle) had ik altijd het gevoel dat in mijn leven ik niet van dat soort sprongen zou meemaken. Inmiddels denk er er totaal anders over. De sprongen in mijn tijd zijn en zullen vele malen groter zijn.

We leven namelijk in wonderbaarlijke tijden. We zitten midden in een enorme renaissance zonder dat we het doorhebben. Alles lijkt vanzelfsprekend. Maar met de snelheid van het licht veranderen de dingen om ons heen.

En daar zit ik dan. Op het kantelpunt van twee tijden. Mijn website te updaten, mailtjes te versturen en het nieuws te lezen terwijl mijn kinderen om mijn heen aan het spelen zijn. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Patz

Mooie dingen maken.

2011-02-02T15:47:00.000-08:00

Het Verzonken Labyrint. Vormgeving: Hans van der Baan / Marck van Doorn

Wij zijn bij CircusPatz begonnen als middelenvrije verhalenmakers. Dus eerst een verhaal ontwikkelen en daarna pas kijken hoe we het gaan uitwerken. Nu bleken boeken wel een goede start. Daarna zouden theater, computergames, tv, film, bordspellen en wat al niet meer volgen.

In die 3 jaar dat ik nu bezig ben hebben boeken toch ook wel mijn hart gestolen. Het is niet meer een soort van tussen-fase, of 1-van-de-manieren om een verhaal uit te werken, ik ben daadwerkelijk verliefd geworden op die prettige stapels papier.

Ondanks dat we zeker ook de kant opgaan van verhalen vertellen dmv andere soorten media ben ik toch ook een beetje een boekmaker geworden. Ik heb er lol in om mooie boeken af te leveren. En ik heb vakmensen rond het Circus verzameld die dat ook hebben. En werken we samen met een uitgever die daar de lol ook van inziet. Uren kunnen we praten over papiersoorten, bindingen, kleuren en lettertypes. Dus niet alleen stoppen we dus energie, passie en skills in het verhaal zelf, de drager van het verhaal, in dit geval het boek, krijg net zoveel skills en passie.

Ik sta er niet altijd bij stil. Maar nu even wel. Want wat maken we toch mooie dingen! Niet gewoon een verhaal in een stapel papier donderen maar ervoor zorgen dat de beleving van het verhaal nog beter tot zijn recht komt door aan ieder detail te denken.

Vandaag even een klein kijkje in de keuken. Een paar prachtige voorbeelden van ons werk waarbij vooral de details zo mooi zijn.

Nu is het tijd om te kijken. Hou ik mijn mond even.

Veel plezier.

Patz

ps. Klik vooral even op de foto's om het groter te bekijken.

De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein. Vormgeving: Hans van der Baan.

A.K.A. Kick Fearless. Vormgeving: Hans van der Baan

Het Verzonken Labyrint. Vormgeving: Hans van der Baan / Marck van Doorn

Alle foto's: Stephan Schillemans.

Beste Efteling,

2011-01-27T02:54:00.000-08:00

Ik hou van mooie verhaal-merken. Zoals Disney. Of iets dichter bij huis; de Efteling. Ik blijf het een feest vinden om in jullie park rond te lopen. Alles klopt daar gewoon. Het is geen hapsnap-snel-opgezette-kermis. Reden; jullie prachtige wereld in Kaatsheuvel heeft een ziel. Er zitten mensen achter die hun droom hebben waargemaakt door de Efteling te maken tot wat het nu is.

Maar ik moet iets kwijt. Jullie moeten zelf weten of je er iets van aantrekt . Ik ben maar een verhalenmaker bij een heeel klein bescheiden verhalenlaboratorium. Maar ook een bezorgde Efteling fan.

Er is -naar mijn bescheiden mening- iets raars aan de hand met het merk Efteling. Zoals ik al zei klopt jullie park. Maar zodra de Efteling het park verlaat -o.a. in de vorm van merchandise, boeken, televisie etc- verliest het het Efteling gevoel.

Even een voorbeeldje;

Van de week was ik op een onderwijs beurs. Honderden bedrijven presenteren zich aan duizenden jufs en meesters. En daar zag ik ook jullie stand. Weggestopt. Ergens helemaal achterin de achterste hal. En mijn hart maakte een angstig sprongetje.

Er was namelijk niets overgebleven van jullie prachtige, authentieke wereld. Een paar posterwanden en een sta-tafel met brochures. Waar was de 'wow' factor. Waar was het Efteling gevoel? Waar was de A-merk beleving?

Maar hetzelfde gevoel bekruipt me als ik jullie Efteling 'merchandise' zie. Schreeuw-characters. Middelmatige boeken, platte schreeuw DVD's. Zelfs als ik in het park een winkel binnenloop met een ontzettende behoefte om iets van de Efteling mee naar huis te nemen dwarrel ik uiteindelijk, enigszins teleurgesteld met lege handen de winkel uit.

Zoals ik al zei. Ik maak me zorgen. Ik -als vriend van de Efteling- wil namelijk niets liever dan buiten het park mooie dingen zien van de Efteling. Waar het gevoel van de Efteling in zit. Die stuk voor stuk ambassadeurs zijn van jullie sprookjeswereld. Van een stand op een beurs tot mooie boeken en speelgoed.

Als ik een suggestie mag geven? Luister niet teveel naar marketeers en luister meer naar dat kloppende hart van de Efteling zelf. Zorg dat de mensen die de spullen ontwikkelen fans zijn van de Efteling. Die niets liever dan doen spullen maken voor de Efteling. En niet omdat het hun baan is. Maar omdat het hun droom is. Omdat je mooie authentieke dingen maakt vanuit passie en niet vanuit marktonderzoek.

Heel veel succes en tot snel!

Met buitengewoon vriendelijke en respectvolle groet,

Patz van der Sloot

Verhalenmaker CircusPatz

PS. CircusPatz werkt ook volgens het passie-droom principe. Maar misschien is het Circus niet zo'n goed voorbeeld. Ons gelijk moet nog bewezen worden. Nog een voorbeeldje van nog een bedrijf die uitgaat van dromen en passie ipv marktonderzoek; check www.apple.com

Hooggeëerd publiek!

2011-01-01T04:10:00.000-08:00

Dames en heren, jongens en meisjes! Mag ik jullie allereerst een wonderbaarlijk, opmerkelijk, magistraal en avontuurlijk 2011 wensen?

We zijn een jaar verder. Voor het Circus gaat het jaargang 4 worden. Vorig jaar was het al geweldig, dit jaar gaat het nog geweldiger worden!

Allereerst onze nieuwe voorstellingen; Niet alleen zitten er weer nieuwe avonturen van onze stoerste fashionista van de wereld; A.K.A. Kick Fearless aan te komen. Gaat Kick in seizoen 2 haar doodgewaande ouders vinden?

Ook goed nieuws voor onze 'Hoe jij ontdekte...' fans; Na 'Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte' en 'Hoe jij de Magistrale Avonturenplaneten ontdekte' keren we terug naar de Avontureneilanden; er zijn namelijk 5 nieuwe avontureneilanden ontdekt. Dit keer een luisterboek (met zeekaart en windkaartjes) voorgelezen door niemand minder dan mijn persoonlijke held Aart Staartjes.

En wat dacht je van Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken? Ook in 2011 lost het Ministerie weer mysterieuze zaken op. Niet alleen een nieuw meedenkboek en een nieuwe speurpuzzel (een zaak die je helemaal zelf moet oplossen), we gaan dit jaar nog veel groter nieuws bekendmaken over het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. Nu nog even 'Zeer Geheim', in de loop van het jaar komen we daar zeker op terug!

Er zit ook weer een totaal nieuwe held in het circusprogramma. Ik kan daar ook nog even niets over zeggen, wel dat het avontuurlijk en prachtig gaat worden. Ook hier kom ik in de loop van het jaar op terug.

Al met al gaat het -om Gregor Groentestein maar even te quoten- een Buitengewoon Opmerkelijk Circusjaar worden.

Dan over ondergetekende. Wat ga ik allemaal doen in 2011? Allereerst hoop ik weer van harte op veel mooie, inspirerende gesprekken en ontmoetingen. Met oude en nieuwe vrienden. Ik wil nog veel meer leuke dingen gaan doen, en nog meer minder leuke dingen aan mensen overlaten die dat weer heel leuk vinden. Ik hecht namelijk enorm veel waarde aan 'leuk' en 'prettig'. Ook in 2011. Af en toe zal ik wat meer mijn zakelijk pet op moeten gaan zetten. Maar alleen als het echt nodig is. En ik ga nog meer genieten van mijn eigen familie.

Natuurlijk staan er zeker wat meer verhalen*safari's op het programma (op leuke plekken en met leuke mensen op zoek gaan naar verhalen). En, ik ga mijn schaarse Groep van Echte Vrienden eens wat vaker bij elkaar proberen te krijgen (dus jongens en meisjes, let op uw mail- en brievenbus). Dan het belangrijkste; eigenlijk hoop ik vooral dat ik dit jaar veel mensen mag inspireren. Weer kan laten zien dat werkelijk alles mogelijk is. Dat dromen er zijn om waargemaakt te worden. En dat het allemaal een stuk minder ingewikkeld is als je zou denken.

Tot slot nog even een traditionele circuswens aan iedereen. Het beroemde Circus Barnum & Bailey eindigde al zijn voorstellingen met deze wens en een hele rij circussen leende deze spreuk. Zo ook CircusPatz. Voor jullie allemaal;

May All Your Days be Circus Days!

Ook in 2011.

Met Buitengewoon Vriendelijke Groet,

Patz.

PS. 2010 kwam tot stand met de hulp van een heleboel mensen. Niet alleen werkten er een hele rits mensen aan de circusproducten, ook hebben een hele rij van mensen mij geïnspireerd om van het afgelopen jaar een mooi jaar te maken; Laten we eens beginnen met het Circusvolk te bedanken voor een prachtig circusjaar; Mariette, Krista , Denise v L. en Denise H, Hans, De Bange Teddyberen, Daniella, Michiel, Niels en Hanne . Dan de vrienden en vriendinnen van A.W.Bruna Uitgevers (inmiddels ook wel een beetje Circusvolk ;-); Joop, Joost, Nienke, Timo , Saskia , Esther, Nina en Sanne, Hans en Bart, Gwenna en Laetitia. De Amis de CircusPatz (vrienden van het Circus) die me tot het bot hebben weten te inspireren; mijn grote vrienden Eric en Ferd. En tot slot alle andere mensen waar ik afgelopen jaar prachtige gesprekken heb mogen voeren en mijn belangrijkste raadgevers en inspiratoren; Mijn vrouw Nathalie en mijn grote zoons Julius en Lucas.

...Een Magistraal, Wonderbaarlijk en Opmerkelijk 2011!

2010-12-24T08:54:00.000-08:00

De wens van de klant...

2010-12-10T04:27:00.000-08:00

Iedereen heeft het vast wel eens gehoord. Als ondernemer moet je 'de wens van de klant centraal stellen'. Het lijkt namelijk simpel; als je echt doet wat de klant wil zal de klant je product of dienst willen hebben. Dus normaal klanten te woord staan bij de helpdesk, er vanuit gaan dat je de klant nodig hebt, en de klant niet altijd perse jouw nodig hebt.

Logisch natuurlijk. Of niet helemaal.

Een paar jaar geleden werkte ik voor een jong groeiend bedrijf. Lekkere no-nonsense mensen, modern pandje, succesvol, de hele mik-mak. Op de muur stond enorm groot;

who is running the company? The customers!

Die zin heeft mij altijd geïntrigeerd. Het leekt namelijk te kloppen. Het gaat niet om jou, het gaat om de klanten. Maar altijd kreeg ik de kriebels van die kreet. En eigenlijk had ik toen niet door waarom.

Veel later viel het kwartje. En dat gebeurde in een vliegtuig.

Net voor het vliegtuig opsteeg kregen we de veiligheidsinstructie te zien en te horen. U kent het wel, dat toneelstukje dat we eigenlijk niet willen zien. De stewardessen deden hun zwemvest-en-zuurstofmasker-dansje. En toen hoorde ik iets dat me bijbleef.

'Doe eerst zelf het zuurstofmasker voor voor je andere helpt...'

Denk eerst aan jezelf. Logisch. Je kan namelijk anderen veel beter helpen als je zelf in orde bent.

Tijdens de vlucht dacht ik daarover na. Het was namelijk zo waar.. Het leek een basisregel. Een oerregel. Toen moest ik denken aan die kreet op de muur. En plots begreep ik wat ik er al die jaren mis aan had gevonden. Waarom het zo arrogant klonk. Want stel je eens voor dat je daar werkt. En op de muur staat dat jouw belang volledig achtergesteld word aan die van de klanten. Want zij runnen het bedrijf. Jij niet.

Want natuurlijk is het zo dat 'Het personeel de company runt'. En als ze dat heel erg goed en met veel plezier doen de klanten dat ook wel voelen. 'De wens van de klant centraal stellen' lijkt dan weer zo op 'who is running the company?'. Je moet de wens van de klant niet centraal stellen, je moet de wensen van het personeel/bedrijf synchroon krijgen met die van de klant. Het bedrijf moet hetzelfde belang hebben bij het product als de klant. Niet de klant is het belangrijkste, met zijn allen zijn we belangrijk. Het is namelijk veel beter om geholpen te worden door iemand die een zuurstofmasker op heeft dan iemand die steeds naar adem moet happen omdat hij perse eerst de ander een masker op wil/moet zetten.

Patz

Circus...

2010-11-25T14:41:00.000-08:00

"Impossible you say? Nothing is impossible when you work for the circus

De Ruimte in!

2010-11-22T23:57:00.000-08:00

Deel twee uit de 'Hoe jij...' serie is uitgekomen. Het lees- en voorleesavontuur met de kaart en windkaartjes waarin jij de hoofdrol speelt!

Vorige keer gingen we de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekken met kapitein Klots en Gerrit de Zeekat, dit keer vertrekken we met astronaut Maud en haar robothondje Laika naar de Magistrale -en soms zelfs gevaarlijke- Avonturenplaneten.

Voor kinderen vanaf 4 jaar (voorlezen) tot ongeveer 9 jaar (zelf lezen), en natuurlijk voor mama's, papa's, oma's en opa's die met hun (klein)kinderen op avontuur willen gaan.

De verhalen komen weer van Krista Izelaar, de prachtige illustraties zijn dit keer van Denise van Leeuwen, bekend om haar illustraties voor mode- en lifestylebladen. De vormgeving was weer in handen van Bange Teddybeer producties die er weer een prachtig eigentijds-maar-toch-nostalgisch beleving (dit is geen boek, dit een beleving! :-) van maakte.

Supertrots met het resultaat!

Dikke Vette CircusPatz-Tip voor Sinterklaas (en Kerst by the way).

Patz

PS. De boektrailer;

Kapitein

2010-10-31T04:51:00.000-07:00

Afgelopen week sprak ik een paar oude vrienden. Allemaal op weg in hun eigen leven. Maar sommige zitten op een trein waar ze eigenlijk niet willen zitten. Sounds familiair? Het antwoord is dan vaak zo simpel. Of juist zo angstaanjagend; stap over op een andere trein.

Waarom willen mensen daar niet aan? Vaak omdat we jarenlang getraind zijn om te leven als slachtoffer van omstandigheden. Wij zijn op de plek terechtgekomen waar we nu zitten door toeval. Of door 'schuld' van anderen. Gelovige mensen hebben een iets hoopvollere uitleg; omdat een God een plan met mij heeft. Maar nog steeds ligt het stuurwiel van ons leven in het handen van andere.

En daar zijn we blij en doodongelukkig over.

Want stel je eens voor dat JIJ zelf het stuur in handen hebt. Dat je helemaal niet slachtoffer meer hoeft te zijn van omstandigheden? Dat zou betekenen dat je ook voor een groot deel zelf verantwoordelijk bent. Dat je zelf moet handelen. Best een angstige gedachte niet? Aan de andere kant; ik hoef helemaal geen boekhouder te zijn als ik eigenlijk een drummer in een band wil zijn. Ik hoef helemaal niet boos te worden op mensen die langzaam rijden op de linkerrijstrook. Ik besluit om boos te worden. Of om niet boos te worden. Nagenoeg alles is een keuze.

De beslissing om zelf de controle over je leven te nemen doet denken aan een scène uit The Matrix waarbij de hoofdpersonage de keuze krijgt uit een rode of blauwe pil. Met de ene pil blijf zijn leven zoals het nu is. Met de andere pil gaat hij de echte wereld zien.

Voor mij was het een bevrijding. Alsof ik een geheim had ontdekt. Alsof ik na 40 jaar mijn ogen opende. Het was doodeng en prachtig tegelijk; Ik ben weer de kapitein van mijn eigen leven.

Wake up (als je dat wil).

Patz

en dat is drie!

2010-10-25T06:46:00.000-07:00

Boek 3 is uit van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken; Het Verzonken Labyrint en het Geheim van het Gedachtegas. Lekker spannend, af-en-toe meedenken met het oplossen van de zaak (als je dat wil hoor). Mariette Ciggaar maakte er weer een superspannend verhaal van. Dit keer met stoere illustraties (ja, ja... van ondergetekende ) en natuurlijk weer extra materiaal die je op een zeer geheime site kan downloaden. Kijkje nemen in het boek doe je hier!

Supertrotse Patz

ps. Aan het boek werkte mee; (aan de kant van het Circus) Mariette Ciggaar, Niels Schultz, Hans van der Baan en Marck van Dooren, (aan de kant van A.W.Bruna Uitgevers) Nina en Sanne, Timo en Joost.

Hellup!

2010-10-21T04:40:00.000-07:00

Zoals vele van jullie -hopelijk- weten doen we bij CircusPatz ons best om net even andere verhalen te vertellen en om onze boeken en producten net even anders te maken dan wat je over het algemeen in de winkel tegenkomt. Dat doen we, omdat we dat nu eenmaal leuker vinden om te doen. Daar zit in de eerste instantie niet eens commerciële gedachte achter.

Sterker nog. Anders zijn werkt -in het begin- misschien wel een beetje tegen je. Wij geloven in net even een stapje verder gaan. Een extra kaart, mooier papier, een website waar je extra materiaal kan downloaden, andere soort omslagen.

Dat maakt allemaal het product duurder. En omdat het Circus niet op een grote berg met geld staat moeten we continu afwegen in hoeverre we de kwaliteit en de extra's kunnen handhaven. Doen we het niet, of maken we de producten duurder en lopen we het risico dat de mensen ons te duur gaan vinden.

En het is nog wat ingewikkelder. Wij maken producten die klaarblijkelijk zo anders zijn dat we moeite hebben om het in de boekhandel te krijgen. Want, die hebben het ook niet makkelijk tegenwoordig. Standaard is daar toch wel vaak het credo. Bekende bestsellers worden wel ingekocht. Risico's worden gemeden.

Ondanks dat we, m.u.v. het Verdwenen Spiegelpaleis, de bestsellerlijst nog niet halen merk ik wel dat degene die de verhalen kopen er bovengemiddeld blij mee zijn. Sterker nog, ik durf te zeggen dat veel van de mama's en papa's en jongens en meisjes die de boeken kopen of krijgen en lezen ambassadeurs worden. En dat zegt wel wat over de verhalen en de uitvoeringen.

Maar hoe krijgen we de verkoopcijfers nu omhoog? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat veel meer boekhandels, speelgoedwinkels etc etc onze verhalen gaan verkopen?

Het antwoord is eigenlijk simpel; de mensen die blij zijn met de verhalen van CircusPatz inzetten. Spread the word. Vertel iedereen om je heen hoe leuk het verhaal is. Hoe blij je kinderen werden van al die avonturen. En wij gaan in de nabije toekomst onze ambassadeurs helpen om ons te helpen. Niet alleen hou ik iedereen op de hoogte via Facebook, Hyves en Twitter, ook willen we kaartjes e.d. in de boeken meesturen die je weer kan doorgeven.

Als je het verhaal leuk genoeg vind natuurlijk. En als je graag zou zien dat het Wonderbaarlijke Verhalen*laboratorium CircusPatz nog veel meer mooie verhalen gaat maken!

Patz

Even een commercial break: Afl 2 van A.K.A.Kick Fearless...

2010-09-15T12:56:00.000-07:00

Wil je weten hoe het verder gaat met de Avonturen van de Stoerste Fashionista van de wereld? Aflevering 2 van A.K.A.Kick Fearless is te koop of te bestellen in de boekhandel!

Afdeling marketing

2010-09-10T01:03:00.001-07:00

Het was gisteren weer smullen geblazen bij de Keuringsdienst van Waarden. Dit keer was roomboter aan de beurt.
Een vakman van een grote melkproducent, gekleed in fabriekskleding met haarnet verteld vol enthousiasme over het productieproces. En dan, als de boter-expert helemaal los is gegaan over zijn mooie vak nemen ze de grote stap. De stap waar het programma om draait. De stap die de aap uit de mouw lokt.

Wat is het verschil tussen al die verschillende pakjes boter? Met gouden wikkel, in kuipjes en in papiertjes en met een prijsverschil van soms wel 1,50?

Op dat moment zie je de boter-expert onzeker worden. Hij zoekt met zijn ogen naar antwoorden. Als er dan ook nog eens wordt geconstateerd dat heleboel van die pakjes boter ook nog eens uit dezelfde fabriek komen laat de boter-expert een witte vlag zien;'dat kunt u beter vragen aan de afdeling marketing'.

Het vak van boter maken houd daar dus op. En je ziet en voelt dat we ons nu op glad ijs gaan begeven. De marketingdame weet de brand niet meer blussen. Het gaat van vaag naar vager. Tot de interviewer een eind maakt aan het lijden van de marketingdame en schijnbaar genoegen neemt met een soort van kul-verklaring. Maar de toren is reeds ingestort.

Daar waar het 'Vak' overgaat in de 'afdeling Marketing' is blijkbaar de lijn tussen een product dat door middel van ingrediënten en processen word gecreëerd en een product wat door middel van suggestie een plek in het schap heeft verworven. En waar suggestie zo'n enorme grote rol gaat spelen dat marketingsdames het niet meer goed kunnen uitleggen krijg je naar mijn mening een 'luchtproduct'. Een wiebelende onstabiele toren die ieder moment kan omdonderen. Een mouw met een verborgen apenkooi waar het slot het ieder moment kan gaan begeven.

En dat is eigenlijk een prima maatstaf. Zodra je het niet meer kan uitleggen zonder dat het bullshit alarm afgaat dan moet je jezelf even goed achter de oren krabben. Is je product geen product meer maar een luchtballonnetje. Heb je kans dat je klanten zich bedrogen gaan voelen. En heb je een afdeling marketing nodig om de mythe in stand te houden.

Patz

Hier doe ik het dus voor.

2010-09-08T22:52:00.000-07:00

Beste Patz,

We wilden je even laten weten dat we ontzettend genoten hebben van het dagboek van Gregor Groentestein! In de bieb schreeuwde peenmans ons van de kaft al toe dat we dit boek moesten lenen. Thuis ben ik (de mama) het boek gaan voorlezen, maar beide zonen konden het geduld niet opbrengen om de avonturen af te wachten en zijn het uiteindelijk zelf gaan uitlezen, inclusief ruzie om wie nu weer aan de beurt was. Dit alleen al, geeft aan hoe superrrrr het verhaal is. We kunnen dus ook niet wachten tot het tweede klaar is.
Gelukkig zagen we op de site van Circus Patz dat er nog meer prachtige boeken door jullie zijn uitgegeven, daar zijn we ook erg benieuwd naar.

Dus Patz, fijn dat je hebt geluisterd naar de verhalenmaker die je bent!

Groetjes,
Daan, Job en Anouschka

De man in de kamerjas

2010-09-07T02:42:00.000-07:00

Een paar jaar geleden liep ik iedere dag dezelfde route naar het station. Naar een bureau waar ik niet achter wilde zitten. Dag in dag uit kwam ik een man tegen die, terwijl ik in de regen, zon, of wind mezelf naar de trein sleepte, in zijn kamerjas aan de eettafel voor het raam koffie zat te drinken en de krant zat te lezen. De man was niet oud genoeg op gepensioneerd te zijn en zijn uiterlijk had niks weg van iemand die langdurig ziek thuis zat.

Af en toe knikte hij vriendelijk als ik voorbij kwam. En ik knikte vriendelijk terug. En iedere keer bedacht ik me dat ik ook iedere dag op dit tijdstip met mijn kamerjas aan de koffie wilde zitten.

Als kind kon ik alles fantaseren. Ik kon mezelf vermaken door mijn ogen te sluiten en te denken dat ik piloot was. Of astronaut. Alsof ik in mijn eigen film zat. Ik raakte die eigenschap maar niet kwijt. Alleen fantaseerde ik niet meer dat ik piloot of astronaut was, ik droomde dat ik een modefotograaf was. Of dat ik in de reclame werkte. Heel veel later realiseerde ik me dat nagenoeg al mijn droombanen daadwerkelijk banen werden. Behalve dat ik nooit de ruimte in ben geschoten of een vliegtuig heb mogen besturen.

Vanochtend tikte de regen tegen het raam en zat ik -in mijn kamerjas- koffie te drinken. En liep er een man voorbij die me door het raam vluchtig gedag knikte. En ik was niet ziek of ben nog lang niet gepensioneerd.

The power of dreams.

Patz

Magnus Opus

2010-09-03T07:07:00.000-07:00

Ik sta op het punt te beginnen aan mijn persoonlijke Magnus Opus. Mijn Grote Werk.

Het Circus is up and running. Natuurlijk kan het allemaal nog véél beter, en véél succesvoller (vooral dat ;-), toch loopt het allemaal goed. Heb ik een beetje de truc van het boeken en verhalen produceren door en heb ik 100% het vertrouwen dat onze passie en skills door steeds meer mensen word herkend.

Daarom denk ik dat het moment gekomen is.

Geïnspireerd door een hele rij mensen en gebeurtenissen is bij mij de behoefte gegroeid om eens een keer als mijn visies op papier te gaan zetten. Een bonte combi van dromen en lessen die mij op dit punt hebben gebracht.

Het gaat geen visieboek worden. Dat begrijpen jullie. En geen non-fictie. Die les heb ik al eens geleerd. Op de plank in het verhalenlaboratorium ligt al een tijdje de perfecte drager voor dit verhaal. Want natuurlijk gaat het een verhaal worden. Voor kids van 10-100 jaar. Waarin het gedachtegoed achter CircusPatz naar voren moet komen.

Ik heb er zin in. Om weer eens lekker (met de hulp van andere verhaallaboranten en verhaalacrobaten) achter de typmachine te kruipen en op reis te gaan. Te vertrekken en gewoon eens te kijken waar ik terecht kom.

De titel van het boek is het vertrekpunt; Het Wonderbaarlijke Verhalenlaboratorium CircusPatz.

Ik hou jullie op de hoogte.

Patz

Hele lekkere broodjes bakken.

2010-08-28T12:40:00.001-07:00

Tijdens mijn vakantie nog maar eens goed naar het business plan van CircusPatz gekeken. Hoe zat het ook al weer met de Unique Selling Proposition? En de S.W.O.T analyse? Hoe doen de 3 P's het eigenlijk?

Uiteindelijk kwam ik er helemaal uit. Ik zuchtte diep. Gooide mijn Brandkey's en Springboards overboord en besloot dat ik gewoon graag broodjes wilde bakken. Maar dan wel de lekkerste die er waren. Waarom? Omdat ik enorme lol heb in het maken van hele lekkere broodjes. En dat ik dan voor het gemak er vanuit ga dat mensen graag hele lekkere broodjes kopen. En dat die mensen het dan ook weer aan hun vrienden vertellen. Van die hele lekkere broodjes.

Zo. Ook weer gedaan. Leuk hoor. Marketing.

Patz

Het Paleis van de Ontdekking

2010-08-09T06:24:00.000-07:00

Midden in Parijs, als aanhangsel van het prachtige museum Grand Palais ontdekte ik een paar weken geleden het Palais de la Decouverte, het Paleis van de Ontdekking. U begrijpt, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van deze tekst. Ik ben nogal een hardcore Armchair Adventurer. Dus een museum vol ontdekkingen is voor mij natuurlijk het Walhalla.

Je moet Frans zijn om zoiets te verzinnen; geen natuurhistorisch museum, geen wetenschappelijk museum, nee, het Paleis van de Ontdekking; een enorm gebouw met een verzameling van wetenschappelijke en natuurhistorische avonturen. Los van het feit dat ik het hier en daar wellicht anders zou hebben gedaan was het gegeven geweldig. Van sterrenhemel tot wiskundige puzzels, er was van alles te ontdekken, te zien en te doen.

Een tijdje geleden had ik het idee om Avonturen- en Ontdekkings'kunde' als vak te gaan promoten op lagere scholen. Volgens mij is dan een Paleis, of misschien moet ik als Nederlander kleiner denken, een Huis van de Ontdekking een prima startplek.

Sponsoren/ondernemingen met avontuur en ontdekking in de aderen; de deur van het Circus staan wagenwijd open om eens te brainen over zo'n concept!

Met Avontuurlijke Groeten!

Patz

Armchair Adventurer

Mag ik u voorstellen aan Kick?

2010-07-26T08:11:00.001-07:00

Er is weer een nieuw circuskindje geboren. En dit keer nog specialer-dan-speciaal; het is de eerste aflevering van een nieuwe serie: A.K.A. Kick Fearless, de stoerste fashionista van de wereld.

Het idee voor A.K.A. Kick Fearless is een jaartje geleden geboren nadat we ons afvroegen of het Ministerie van Zeer Geheime Zaken nu voor wel voor jongens EN meisjes was. En toen wandelde midden in een brainstorm Kick, de stoerste fashionista van de wereld het verhalenlaboratium binnen en overtuigde ons dat we een serie voor stoere meiden moesten maken...

Een verhaal dat deed denken aan een spannende tv-serie. Vol cliffhangers. Daarom besloten we al snel om de verhalen in afleveringen en seizoenen uit te gaan brengen. Dus kleine, korte deeltjes van 100 pagina's die om de maand zouden uitkomen. Zodat de lezers iedere keer weer moesten wachten;

'is de nieuwe Fearless er al?'

Auteur Mariette Ciggaar nam Kick onder haar hoedde en maakte er een geweldig verhaal van. En vormgever Hans van der Baan gaf het de juiste look.

En nu ligt de eerste aflevering voor me. Helemaal super. Precies zoals ik het me had voorgesteld. Aflevering 2 volgt in september en aflevering 3 in november.

Het blijft altijd een wonderbaarlijk iets. Dat creëren. Dat je een idee kan hebben en dat het een tijdje later gewoon voor je ligt. Sommige mensen noemen dat 'gewoon doen'. Maar ik blijf het magie vinden als een idee na een tijdje als product voor je ligt. Alsof je brein een kindje heeft voorgebracht.

Patz

ps. Natuurlijk hebben er nog veel meer mensen te maken gehad met de creatie van A.K.A. Kick Fearless dus even een goede aftiteling met dik vet applaus voor; Mariette Ciggaar, Hans van der Baan, Nina, Sanne, Timo en Joost voor alle moeite, enthousiasme en geloof in dat rare circus.

D-tjes en t-tjes, brood bakken of auto's repareren.

2010-06-17T03:20:00.000-07:00

Mensen die mijn blog lezen hebben het vast al wel eens opgemerkt; ik ben niet zo'n taalkundige.
Dat is natuurlijk best opmerkelijk te noemen aangezien mijn verhalen vaak als boek in de winkel komen. Nu staan in al die boeken de d-tjes en de t-tjes natuurlijk wel gewoon goed, aangezien daar weer mensen aan werken die dat wel weer goed kunnen. En bedenk ik de meeste verhalen alleen en schrijf ik ze niet. En zo komt het toch allemaal weer goed. Als we allemaal maar doen wat we goed kunnen.

Het zit blijkbaar in de familie. Mijn zoon Julius (van 8) sucked big time met zijn spelling. Zijn spelling is zo slecht dat er alarmbellen zijn afgegaan. Een paar juffen zaten met een rood hoofd tegenover me. Het feit dat hij 1 boek per avond las was niet van belang. Dat hij door het prachtige geschenk van taal in staat was om nieuwe werelden te ontdekken en vol verhalen zat door geïnspireerd te raken door die boeken. Zijn spelling was niet in orde. En daar ging het om.

De laatste dagen heeft taalkundig Nederland alarm geslagen. Want, en nu komt het, kinderen twitterde en hyve-te naar hartelust dat ze geslaagt waren. Met een T.

Ik las zelfs dat als een kind geslaagt met een T schrijft ipv met een D de opleiding van het kind mislukt was.

Omdat ik verhalenmaker ben en deze verhalen meestal eerst in boekvorm op de markt komen heb ik nogal vaak met 'taalmensen' te maken. Die zich natuurlijk groen ergeren (sommige laten het niet merken maar ik zie steeds hun ogen rollen) aan mijn gebrek aan spellingsvaardigheden.
En, daar heb ik me nooit zoveel van aangetrokken. Zo rolt ook mijn boekhouder steeds met zijn ogen als ik de boekhouding inlever en rolt ook mijn vrouw met haar ogen als ik kook. Ik kan veel (al zeg ik het zelf ;-), heleboel dingen kan ik weer niet. Je kan namelijk niet overal goed in zijn.
Daarom zijn er ook zoveel bakkers, slagers, automonteurs en schoenmakers. Omdat mensen nu eenmaal niet alles goed kunnen.

Nu is taal en spelling natuurlijk best belangrijk. Het heeft namelijk alles te maken met communicatie. En communicatie is belangrijk. Dus is taal belangrijk. Simpel.
Nu kun je taal op een aantal manieren gebruiken. Je kan taalkunstenaar zijn die iedere millimeter gebruikt om zich beter en/of mooier uit te drukken. Die kunst maakt.
Net zoals een chefkok los kan gaan op smaken. Op nuances. Net als een huisschilder los kan gaan op het schilderen van een schuur.
Nu kun je taal ook gebruiken om te communiceren. Om te vertellen dat je geslaagd bent.

En, of een meisje of jongen nu geslaagd met een d of een t schrijft, ik begrijp de boodschap. Er zijn geen misverstanden. Communicatie is geslaagd. Zij hebben nooit de bedoeling gehad om er een boek over te schrijven. Slechts vertellen aan hun vrienden dat ze geslaagd zijn. Gaan zij ooit taalkunstenaars worden? Ik denk het niet. Maar misschien ook geen automonteur. En misschien ook geen huisarts. Maar misschien gaan ze de wereld wel redden van de ondergang. Of misschien vliegen zij wel als eerste naar een nieuwe planeet. Of misschien gaan ze wel schrijven en huren ze een taalkundige in om het werk te corrigeren.

Ze hebben blijkbaar wel geleerd om te communiceren. Ze hebben wel geleerd dat ze een grote groep van vrienden, kennissen en familie op de hoogte blijft houden van al hun avonturen. Wat communicatie betreft een prima stap. Maar blijkbaar niet goed genoeg. Want de D-tjes en T-tjes stonden niet goed. En daar gaat het blijkbaar juist om.

Even terug naar mijn zoon Julius. Ik heb de juf verteld dat ik meer mijn best zal doen om hem te stimuleren goed te schrijven. En dat ik ondertussen zijn sollicitatiebrieven wel door een corrector laat nakijken. Flauw natuurlijk. Maar ik kon het niet laten.

Want als ik me had laten weerhouden om verhalen te maken omdat mijn spelling suckte was ik nooit aan mijn droom begonnen. Had ik geen blog. Was ik nooit zo blij geweest als dat ik nu ben. En had ik niet al die mensen blij gemaakt met de spulletjes van CircusPatz.

Dus als spellingsenthousiastelingen roepen dat als de leerlingen denken dat ze geslaagt zijn, de school gezakt is roep ik dat een opleiding hopelijk meer is dan D-tjes en T-tjes. En zou ik wel eens willen weten hoe die spellingsmannen en vrouwen koken, hun huis schilderen of hun auto onderhouden. En of ze wel eens met hun buren praten of aan hun kinderen voorlezen.

Patz

ps. Ik wilde dit stuk nog laten corrigeren maar heb het lekker niet gedaan ;-)

Een must see; The Secret Powers of Time

2010-06-16T02:24:00.000-07:00

(met dank aan Eric Bartels)

Kinderen een lesje leren

2010-06-07T10:51:00.000-07:00

Ik heb wat met onderwijs. Of eigenlijk moet ik het anders zeggen; ik heb er niets mee. In ieder geval niet hoe ik het heb 'gekregen' en hoe heel veel kinderen het nu krijgen.

Mijn schoolcarrière was lang en vervelend. Natuurlijk hadden we het onder elkaar leuk, ik had alleen de pech om les te krijgen van leerkrachten uit de vorige eeuw in een leersysteem dat minstens net zo oud was. Leerkrachten die niet begrepen hoe kinderen van toen in elkaar staken en een systeem bedacht om arbeiders te creëren om de industriële revolutie te voorzien van gehoorzame werkkrachten. Nog net niet in een rij de klassen binnen, nog net niet een fabriekshoorn die de arbeiders de fabriek in schreeuwt.

Ik krijg nog steeds de kriebels als ik een school binnenloop. Ik zie leerkrachten hun lesje afdraaien met verveelde leerlingen tegenover hen. En ik hoor leerkrachten klagen. Hoe moeilijk het nu is om voor de klas te staan. Hoe de horde tot aan de tanden gewapend met camera's, mobieltjes en high-tech communicatiemiddelen je aan stukken scheuren. Die onopgevoede wilden die op geen enkele manier respect weet op te brengen.

Maar dan bedenk ik me dat het vroeger niet anders was. Wij waren nog net even meer geconditioneerd door onze ouders en de wereld om ons heen om het op te brengen om naar zo'n uitgebluste leerkracht te luisteren zonder hardop te roepen dat we het niet meer trokken. Maar wat snakte ik ernaar op geïnspireerd te worden. Wat snakte ik ernaar om tegen een docent te roepen;'als je mij niet kan inspireren, wat doe je in godsnaam voor de klas?' het zou nog een paar generaties duren voordat leerlingen het hardop gingen zeggen.

Natuurlijk is het nu dan ook een zwaar vak. Dat klopt. Natuurlijk moet een leerkracht veel meer verdienen. Natuurlijk moeten er meer leerkrachten komen. Maar dan zeg ik ook; het is een Vak. Geen bijbaan. Geen 3 dagen in de week-beroep. Onze kinderen verdienen beter. Het is een roeping. Neem het vak serieus. Verdiep je in de materie. Onderwijs met vuur. Zorg ervoor dat kinderen verliefd worden op wat je ze verteld. Verdiep je in degene die je iets moet leren. Snap dat ze in een andere tijd leven. Snap dat ze niet meer automatisch in de houding springen zoals jij dat ooit deed. Neem de moeite om je onder te dompelen in hun wereld. Wees vol van datgene wat je moet overbrengen. Inspireer.

En in godsnaam; ga wat anders doen als je het niet meer trekt. Een leerkracht die het vak eigenlijk niet meer ziet zitten of de wereld waarin kids en jongeren nu leven niet wil begrijpen is als een chirurg met trillende handen. Die horen niet thuis in de arena.

Patz

Achter iedere uitdaging weer een nieuwe uitdaging

2010-05-22T15:29:00.001-07:00

Zoals jullie inmiddels wel begrepen hebben hebben we bij het Circus de verhalen die we op de markt breng onderverdeeld in een soort van series. Deze series bestaan uit verschillende boeken die samen 1 geheel vormen, of -en dat heeft mijn voorkeur- een hele reeks van verschillende verhaal 'spulletjes' die elkaar aanvullen.

Zo staat er nu het Ministerie van Zeer Geheime Zaken (eind 2010 met 3 titels), Gregor Groentestein (met nog maar 1), Kick Fearless (eind 2010 met 3 titels) en de Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens (eind 2010 maar liefst 4 titels).

De Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens. Gebaseerd op de echt bestaande 'Explorers Club' (een club van stoere mannen en vrouwen die over de hele wereld bergen beklimmen, oceanen overzeilen, poolkappen over wandelen etc etc), brengt avontuurlijke reis-, avontuur- en ontdekkingsspullen voor kinderen op de markt.
Op dit moment zijn we hard bezig om het 'label' Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens weer goed en duidelijk neer te zetten. En, ik zie bij de Club eigenlijk de meeste potentie om op kort termijn veel breder te gaan dan de andere series.

Ik roep wel eens; 'CircusPatz maakt verhaalproducten. Dit kunnen boeken zijn, films, musicals, spelletjes maar ook bv horloges en tassen'... Bij De Club zie ik dit gelijk voor me. Denk aan een nostalgisch merk voor kinderen die van avonturen en ontdekken houden en je bedenkt er met gemak 10 relevante authentieke producten bij.

Stiekem merk ik dat mijn hart harder gaat kloppen bij de gedachte dat we zo breed gaan met onze spulletjes. Van boeken tot kleding. Ieder product voorzien van een verhaal en een mooie hedendaags nostalgisch gevoel. Natuurlijk gaat het een uitdaging worden. Je wil niet weten hoe ingewikkeld het was om een avonturenkoffer en een tekenboekrugzak te produceren. Maar ik ga ervoor. Dus weer op zoek naar nieuwe partners en producenten die kunnen helpen het voor elkaar te krijgen.

En zo is er gelukkig na ieder uitdaging weer een nieuwe uitdaging te vinden.

Patz

ps. Voor de Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens is het Circus op zoek naar retailers (van bv kinderkleding?) die een Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens willen plaatsen. Het gaat om een nostalgische grote koffer gevuld met het Eilandenavontuur, Tekenboekrugzakken en Avonturenkoffers. Kijk hier voor meer info.

Henk de Velde en het Eilandavontuur

2010-05-08T00:40:00.001-07:00

Henk de zeezeiler was voor een paar dagen in Nederland. Hij onderbrak zijn avonturenreis even om zijn nieuwe boek 'Nergens is ook ergens' te promoten. Aangezien Henk 1 van de inspiratiebronnen is van het concept achter het boek 'hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden' greep ik de kans aan om hem het boek, ruim een jaar nadat het was verschenen, aan te bieden. Julius legt het boek nog eens uit aan Henk...

Alice in Wonderland op de iPad.

2010-04-23T15:33:00.000-07:00

Mooie manier om met nieuwe media verhalen te vertellen...

Het is weer tijd voor Vakantie Avonturen

2010-04-21T01:30:00.000-07:00

De Vakantie Avonturenkoffer blijft één van mijn favoriete Circus-dingen.

Ondanks het feit dat de koffer er natuurlijk geweldig avontuurlijk uitziet (Met dank aan Bange Teddybeer!) gaat het natuurlijk om de inhoud. En dan heb ik het natuurlijk over de inhoud NA een Vakantie Avontuur.

Ik heb inmiddels al behoorlijk wat gevulde avonturenkoffers gezien. Van mijn eigen kids (die er al 4 jaar iedere vakantie mee rondzeulen), maar ook van buurtkinderen, vriendjes, nichtjes en neefjes. En natuurlijk van foto's die ik toegestuurd krijg. Allemaal zijn het kleine avontuurlijke schatkistjes geworden.

Eigenlijk zou ik eens een keertje een grote expositie willen houden van gevulde avonturenkoffers. Vol reisverhalen. Prachtig om te zien hoe een 'gewone' vakantie voor kinderen zo makkelijk in een avontuur kan worden veranderd.

Door drukte heb ik het dit jaar maar even van mijn to do lijstje geschrapt. Maar, ik had wel tijd om alvast 1 vitrine in te richten met een paar reisverhalen. En dankzij de vrienden van de prachtige boekhandel Donner Selexyz in Rotterdam staat er nu vast een proefje op de kinderboekenafdeling.

Dus mocht je in de buurt zijn...

Patz

Kijken: What adults can learn from children

2010-04-08T15:35:00.000-07:00

(met dank aan Inez Groen)

Gewoon omdat we het graag willen.

2010-03-21T09:09:00.000-07:00

Kent iemand toevallig de avonturen van Bob Evers? Stoere-jaren vijftig jongensboeken met klinkende titels als Pyjamarel in Panama en Trammelant op Trinidad waarin drie jongens de meest spannende avonturen beleefde. Van smokkelaarsbendes tot ontvoeringen. Nachtelijke achtervolgingen. Mysterieuze koffertjes achtergelaten in het bos. Dat soort werk. Ik vrat de avonturen op met huid en haar.

Nog beter; ik beleefde ze ook echt.

En dat had weer alles te maken met de leiding van mijn padvindersgroepje. Want die hadden de boeken van Bob Evers ook gelezen. En dat resulteerde dus in kampeer tripjes vol 'echt' jongensboeken-avontuur.

Wel eens The Game gezien? Een prachtige film, van meesterverteller David Fincher, waarin een miljonair verwikkeld raakt in een angstig avontuur. Om een lang verhaal kort te maken; Uiteindelijk blijkt zijn angstige avontuur een geregisseerd avontuur te zijn. Nep. In scene gezet. Van begin tot eind. Maar daar wist de hoofdpersoon niks van, van dat geregisseerde. Die dacht dat hij echt achternagezeten en beschoten werd. Dat hij echt opgesloten in een auto in zee werd gedumpt.

Okay, stel je een groep van 20 jongetjes voor van zo rond de 10-12 jaar en een groep begeleiders met een stevig gevoel voor avontuur.

Zonder te weten dat het hele avontuur strak geregisseerd was maakte we tijdens het zomerkamp wilde achtervolgingen mee in het bos, wachtlopen in de nacht, tenten die in brand werden gestoken door boeven, gevonden smokkelwaar en zelfs een nachtelijke bevrijding van een ontvoerde leider uit een oud huis in het midden op de hei. Compleet met S.O.S. lichtsignalen uit het raam.

Allemaal begeleid door een hele groep van oudere collega padvinders die rollen vervulde als boeven, als smokkelaars en zelfs als nep-politie-agenten. En zonder dat wij dat wisten.

Ieder avontuur eindigde in een ontknoping. In een happy end. Met 20 opgeluchte jongetjes van 10. Met patat en cola.
Maar iedere keer daarna gingen we er weer vol voor. Vonden we weer een oude smokkelaarskaart of waren we getuige van een mysterieuze ontmoeting tussen twee mannen met zonnebrillen die een koffertje uitwisselde. En, besloten we in ons koppie dat het dit keer echt was.

En waarom? Omdat we simpelweg wilde dat het echt was.

Geïnspireerd op die jeugdherinnering en om eens te kijken of het ook zou werken bij volwassenen had ik op mijn dertigste verjaardag (lang geleden ;-) iets soortgelijk georganiseerd voor een groep vrienden en vriendinnen.

Dit keer geen boeven, maar 'autopech' op een donkere landweg ergens in the middle of knowhere. En een oud krom en stinkend tover-vrouwtje die ons uitnodigde in haar oude boerderijtje. Die ons daarna onder het genot van rare drankjes en bizarre verhalen goed onder vuur nam. Die ons vragen stelde die behoorlijk confronterend waren.
Af en toe schoot ze uit en werd het raar. Waren we even terechtgekomen in een soort van surrealistische film.

Dit keer geen 10 jarige padvinders. Maar 8 mannen en vrouwen van rond de dertig. Het was prachtig om te zien dat iedereen -ondanks dat je op een geven moment ook wel door moest hebben dat het om een actrice ging- in zijn of haar rol bleef. Simpelweg omdat we wilde dat we door autopech in een bizar verhaal terecht waren gekomen.

Patz

Reiziger zonder grenzen

2010-02-25T09:39:00.000-08:00

Ik heb wat met reizen. Dat had ik al als kind. Wij gingen vroeger, als enige in de straat, met de auto naar Spanje. We hebben het dus over eind jaren 60, begin jaren zeventig. Toen Spanje nog 50.000 km ver lag. Toen de gemiddelde Nederlander op vakantie ging naar Stadkanaal.

We deden er vier dagen over. Sliepen in hotels, aten vreemd eten en probeerden met handen en voeten (en een zus die 4 woorden frans sprak) te communiceren met al die exotische buitenlanders. En een dashboard vol wegenkaarten. Paspoorten werden nog gestempeld en bij iedere grens moest keurig netjes achter een slagboom wachten tot je door mocht rijden. En soms was Voor mij was een paspoort een magisch ding. Een paspoort betekende reizen. Soort raar streng officieel boekje met stempels. En zegels. En watermerken. En perforaties.

Maar het ultieme reis-symbool was voor mij de T.E.E. De Trans Europ Express. Alleen van die naam krijg ik nu nog zin om te reizen.

Mijn vader moest, lang lang geleden voor zijn werk op reis. Dat gebeurde nooit. Mijn vader had geen exotische baan en ging daarvoor iedere dag braaf naar een kantoor in Den Haag. Het was dus nogal een gebeurtenis. Twee nieuwe elementen werden in mijn jong leven geïntroduceerd; mijn papa vertrok voor een paar dagen zonder mij (Trauma nummer 1: dikke tranen dus) en, hij ging met de Trans Europ Express.

Het Europese symbool voor vooruitgang. Met het chrome logo van de T.E.E op de neus van de locomotief en met prachtige namen als 'Aurora' en 'Edelweis' denderde de futuristische trein over grenzen alsof ze niet bestonden. Want voor deze trein bestonden geen grenzen. Want voor de mensen aan boord van deze trein was er slechts 1 land; Europa.

Om mij te troosten (van trauma nummer 1) vertelde mijn vader me alles over deze deze prachtige trein. Een luxe trein, met tafeltjes. En daarop lampjes. Een trein die door heel Europa reed. Vol chroom en pluche tapijt. Er waren zelf bedden aan boord. Kan je nagaan. Bedden op een trein!

Het echte reserveringsbewijsje van mijn vader voor zijn legendarische reis
met de T.E.E.

In mijn fantasie reed ik in de trein en zag ik door de treinramen heel Europa voorbij komen. Terwijl ik aan een tafeltje zat. Met een lampje erop. Ik passeerde bergen en bossen, meren en zeeën.

Ik was reiziger. Een reiziger op de T.E.E. Een reiziger zonder grenzen.

Mijn vader moest slechts naar Brussel. En kwam thuis met Mannekepis kurketrekkers, foto's, Belgische chocolade maar ook een heleboel kaartjes, folders en dingetjes van de T.E.E. Genoeg om mij, veertig jaar later, nog kippevel te laten krijgen als ik er over vertel.

Thanks Pap.

Patz

P.S. De Vakantie Avonturenkoffer komt er weer aan. De avontuurlijke koffer waar je vakantieherinneringen in spaart. Zoals bijvoorbeeld reserveringsbewijsjes en kaartjes, maar ook steentjes, zand, takjes etc etc. Vanaf Maart-April weer te koop in de boekhandel.

Echt meegemaakt.

2010-01-22T05:17:00.000-08:00

Het leven geeft cadeautjes. Zeker als je er alert op bent. Afgelopen zomer waren we (mijn twee jongens en mijn vrouw Nathalie) op vakantie ergens in zuid-Frankrijk. Vlakbij een behoorlijk groot stuwmeer omringd door bergen. Er waren zelfs wat eilandjes.

Sinds ik een paar jaar geleden De Gelukkig Eilanden van Paul Theroux had gelezen heb ik al een passie voor kanoën. In het prachtige reisverhaal voer de Amerikaanse auteur van eiland naar eiland in de Oceanië. Met een kano. En iedere keer als het leven mij aan de rand van een groot meer, of een warm strand bracht spookte het weer door mijn hoofd; ik zou dolgraag eens over het water gaan peddelen. Om mooie nieuwe plekken te ontdekken. Of om gewoon -net Theroux- rustig peddelend en in gedachten verzonken over het water te staren.

Iedereen heeft wel van die dromen. Voor de een is het een oldtimer, voor de ander een motorfiets. Ieder jaar komt er wel een moment dat ik weer een kano of kayak winkel binnenloop. Of toch even op marktplaats ga kijken. Maar nooit kocht ik er een of ging ik uberhaubt met een kano het water op.

Op een mooie zomerdag op dat meer in zuid Frankrijk gaf het leven me een cadeau. Vroeg in de ochtend huurde we twee grote kano's en voeren het enorme meer op. Het was prachtig weer. Sluierwolkjes en het koele water zorgde voor een aangename temperatuur. Het was perfect.

Nog even de angst of ik het wel leuk zou vinden. Maar na 5 minuten wist ik het al: een droom kwam uit.

De jongens besloten dat we op eilandavontuur gingen. Maar dan echt! De hele dag gingen we van strand naar strand en van eiland naar eiland. Bij ieder stop gingen ze het eiland verkennen en beleefde ze avonturen. Aten we kleffe stokbroodjes. Net zoals in het boek 'Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte'. Het ene strand was het 'Modderstrand', het andere eiland 'het eiland met het oude bankje'. En van ieder eilandje of strandje ging er iets in hun Vakantie Avonturenkoffer.

Het Eiland met de 100.000 Toversteentjes

En de cadeautjes bleven maar komen. 's Avonds, toen we weer terug waren in ons vakantiehuis hebben we de hele reis nog eens overgedaan. De jongens maakten net zoals in het Eilandavontuur een kaart van het meer, met alle ontdekte eilanden erop (voor het gemak waren alle strandjes die we hadden ontdekt ook gewoon eilandjes).

Tot laat in de avond vertelde we elkaar aan de hand van de gevonden dingen uit de avonturenkoffer wat we allemaal hadden meegemaakt op het Avonturenmeer. Wat we ECHT hadden meegemaakt.

Patz

PS. Ik ben van plan om deze lente een aantal volle Vakantie Avonturenkoffers te gaan exposeren op een mooie plek. Ik ben daarvoor op zoek naar Vakantie Avonturenkoffers die op reis zijn geweest en vol zitten met verhalen. De volle koffer krijg je natuurlijk terug samen met een Tekenboekrugzak als dank. Om nog meer avonturen mee te beleven!

Jaargang 3!

2010-01-07T01:50:00.000-08:00

Ja beste Circus- en Patzvrienden, we zijn weer een jaartje verder. Jaargang 45 voor ondergetekende en aan het begin van jaargang 3 voor het Circus. Laten we eens voorruit gaan kijken, ik sta te trappelen om u te gaan vertellen wat ik allemaal van plan ben te gaan doen met het circus in 2010!

Allereerst komen er dit jaar weer een paar waanzinnige titels op de markt. Samen met de vrienden van AWBruna uitgevers, en een heleboel andere circusartiesten hebben we voor 2010 weer nieuwe verhalen kunnen ontwikkelen. In de zomer beginnen we met een nieuw serie voor meiden; A.K.A. Kick Fearless: de stoerste fashionista van de wereld. Gaat het een superspannende soap worden in boekvorm? In ieder geval starten we zomer 2010 met het eerste seizoen dat uit 3 delen zal bestaan...

Naast de avonturen van Fearless komen we in 2010 met twee nieuwe avonturen van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. Een nieuw 'meedenkboek' (zoals de Splijtende stad) met de mysterieuze titel; Het Verzonken Labyrint en het Geheim van het Gedachtengas en het langverwachte vervolg op het succesverhaal 'Het verdwenen Spiegelpaleis en de Orde van de Weerheren'; niks relaxed meedenken zoals in de Splijtende Stad of Het Verzonken Labyrint, maar echt een zaak dmv bewijsmaterialen, aantekeningen, foto's en geluidsfragementen zelf oplossen!

Ook gaan we verder met de Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein. In deel 2 van deze maffe serie dagboeken voor eigenwijze kinderen van 9 tot 99 jaar maken de jonge uitvinder Gregor en zijn Groentegriezels weer buitengewoon opmerkelijke avonturen mee.

Last but not least; Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte krijgt een vervolg. Dit keer gaan we de ruimte in met; Hoe jij de Miraculeuze Avonturenplaneten ontdekte. Natuurlijk mag je ook dit keer zelf je koers bepalen met een ruimtekaart en zonnewindkaartjes. Geen scheepsjournaal zoals bij de Avontureneilanden, maar een echt ouderwets sciencefiction boek...

Ik kan er nog niet heel veel over vertellen maar het ziet er naar uit dat het Circus de bioscoop in gaat. We zijn al een tijdje keihard bezig om het voor elkaar te krijgen en het ziet er goed uit. Je zult begrijpen dat er nog een droom gaat uitkomen als we dat voor elkaar gaan krijgen. Duimen dus dat het in 2010 gaat gebeuren...

En verder? Weer lekker doorstomen, mooie gesprekken hebben met oude en nieuwe vrienden en mooie plekken bezoeken. En natuurlijk mijn twee jongens weer een stuk groter zien worden en avonturen zien beleven! Ik heb er in ieder geval enorm zin om dat allemaal mee te gaan maken.

Ik hou jullie op de hoogte. Misschien komen er nog wel een paar dingen bij. Je weet het immers nooit met het Circus...

Patz

ps. Het nieuwe circusprogramma komt mede tot stand door; Mariette, Krista, Denise, Hanne, Niels, Hans, Marck, Timo, Joost, Sanne, Nina, Nathalie en natuurlijk mijn twee jongens Julius en Lucas voor de inspiratie!

Meer in plaats van minder

2010-01-02T07:08:00.001-08:00

Zoals collega verhalenverteller Marcel van Driel zo mooi in zijn blog zei; goede voornemens hebben meestal te maken met slechte eigenschappen. Met stoppen en minder. Stoppen met roken, minder eten, minder geld uitgeven.

Ook ik heb goede voornemens. Niks stoppen met roken(ik rook alleen als ik bij mijn uitgever mensen tref die gezelli een sigaretje gaan roken), niks afvallen (hoewel dat voor mij wellicht niet een slecht idee zou zijn), niks stoppen met drinken. Ik wil juist meer in plaats van minder.
Ja ipv nee.

2009 was voor mij een geweldig jaar. Iedereen die mijn blog een beetje volgt heeft dat vast al wel ergens gelezen. Van dat geweldig zou ik graag nog wel meer willen hebben.

Daarnaast graag nog meer uitdagingen. Vorig jaar stond in het teken van de boekhandel, in 2010 doe ik daar film en tv bij. Weet er nog helemaal niks van, dus dat gaat weer een geweldig avontuur worden. De eerste stappen zijn al gemaakt in 2009, is nu gewoon een kwestie van doorpakken. Nothing is impossible weten jullie nog?

Graag nog meer mooie gesprekken met nieuwe en oude vrienden. Meer geld geven aan zwervers, meer mensen helpen met het voor elkaar krijgen van hun eigen dromen. Meer mooie plekken bezoeken vol inspiratie en nieuwe ideeën.

Zodat ik in 2011 nóg meer wil.

Patz

Voor alle vrienden van CircusPatz...

2009-12-18T15:08:00.000-08:00

Helemaal klaar met 2009.

2009-12-11T00:30:00.001-08:00

Zoals jullie zullen begrijpen zijn we alweer keihard aan de slag voor 2010. Dus eigenlijk is voor het verhalen*laboratorium 2010 al lang begonnen. CircusPatz heeft zijn oud- en nieuw eigenlijk al gehad.

Dus de hoogste tijd om heel even terug te blikken. Want 2009 was het jaar dat CircusPatz voor het eerst vol gas voorruit kon. En het resultaat zie je hier boven. 6 mooie nieuwe verhalen kwamen uit op de Nederlands-Vlaamse markt.

Niet alleen zijn we erin geslaagd om 6 nieuwe producten te ontwikkelen en in de winkel te krijgen, ook wat promotie betreft hebben we er een paar mooie showcases bij; 'Hoe jij je eigen Avontureneiland ontdekte in het Maritiem museum'; waarbij kids (en ouders) in het Maritiem museum in Rotterdam een zwerftocht maakte langs 10 Wonderbaarlijke Avontureneilanden. Maar ook gingen we tijdens de kinderboekenweek samen met heel veel kids Groentegriezels maken ter promotie van Gregor Groentestein.

En in de winkels; 'Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte' etalage en winkelvloerpresentatie. En nu in feestlijke kerststijl de winkelvloer presentatie voor 'het geheim van de chefs'.

Natuurlijk als kers op de 2009 taart; de display op de Frankfurter Buchmesse. Om het warm van te krijgen...

Volgend jaar beloof ik jullie een nog spannender jaar. Met nog veel meer mooie, spannende verhalen, veel meer mooie promotie acties en nog meer spannende ontwikkelingen.

May All Your Days be Circus Days. Ook in 2010.

Patz

De oma en opa's van Villa Magda

2009-12-04T04:39:00.000-08:00

Zoals jullie weten haal ik overal inspiratie vandaan voor de verhalen van CircusPatz. Veel komen gewoon rechtstreeks van mijn kinderen ('papa, stel je nou eens voor dat er in alle apparaten gewoon kleine mannetjes zitten die ervoor zorgen dat alles werkt...'), andere ideeën komen gewoon in mijn kop door om mij heen te kijken.

Iedere kans om even op bijzondere plekken rond te snuffelen pak ik dan ook met beide handen beet. Andere plekken inspireren nou eenmaal nog FF meer dan het dagelijkse ritje school-bakker-supermarkt.

Afgelopen jaar had ik het geluk om in aantal keren in Noord Spanje te mogen vertoeven. Ik heb daar vast wel eens wat over verteld. Een van de hoogtepunten was een rit langs de noord spaanse kust met oud collega en friend Ferd, die al een tijdje in Spanje woont. De rit bracht ons onder andere op een berg net boven Barcelona: Tibidabo. Een prachtige plek met waanzinnige uitzichten over de prachtige stad. Op de berg een prachtige oude sjieke wijk waar de Spaanse auteur Zafón boeken vol over schreef. En bovenop de berg, als een kleurrijke kers op een taartje, een kerk a-la Sacre Coeur plus een echt ouderwets pretpark.

Mijn eigenlijk doel was het pretparkje, met daarvoor een restaurant van de Avonturenclub. Ik had die tip eens gekregen van een uitgever en daar moest ik dus meer van weten. Ik ben natuurlijk dol op avontuur en daarom maakt CircusPatz al een tijdje mooi reis- en avonturenproducten voor kinderen onder de noemer De Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens. Het was de hoogste tijd dat ik eens polshoogte ging nemen in de Club dels Aventures.

Mooie gevel, mooi logo maar voor de rest eigenlijk best een beetje een tegenvaller. Zeer waarschijnlijk ook te wijten aan het feit dat het restaurant gesloten was. Beetje door de ramen gluren in een donker restaurant. Beetje jammer wel, volgende keer beter. We liepen nog een beetje rond het restaurant om te kijken of er een achteringang was en liepen per ongeluk tegen een enorm idyllisch laantje aan met grote oude villa's omgeven door bomen en tuinen vol bloemen. Het voelde aan of we een andere wereld waren binnengelopen. En daar ontdekte ik Villa Magda, het meest romantische bejaardenhuis (residencia 3a edat; huis voor de derde leeftijd...) van de wereld. Uit een paar kamers klonk oude muziek alsof we 60 jaar waren teruggegaan in de tijd. We konden nog net de tuin ingluren; daar zaten, op een prachtig terras met uitzicht over Barcelona een groep oude mensen met elkaar te praten en koffie te drinken. Grote witte zonnehoeden beschermde de oude dametjes voor de zon. Het geluid van gelach klonk met vlagen uit de tuin.

En mijn verhalenbrein begon gelijk te ratelend. Een boek vol verhalen van de opa en oma's van Villa Magda. Geweldig natuurlijk. Allemaal verhalen die plaatsvinden in de tijd en context van de betreffende oma of opa. Alsof je als kind in een verhalen-snoepwinkel ronddwaalt. Van kamer naar kamer. Van verhaal naar verhaal. En waarom stoppen bij een boek? Waarom geen film?

En zo worden de planken van het Verhalen*laboratorium gevuld met verhalen. Om te rijpen. Tot het juiste moment aanbreekt om het op wat voor manier dan ook uit te gaan werken.

Patz

Alleen voor jou.

2009-12-01T06:10:00.000-08:00

Als ik de aarde ga verwarmen
Laat ik haar leven in m'n armen
Van sterren weefde ik het verre, aan het noorderlicht
Maar soms ben ik als kolkend lood
Ik ben het leven en de dood
In vuur, in liefde, in alle tijden
M'n kind ik troost je, kijk omhoog
Vandaag span ik mijn regenboog
Die is alleen voor jou.

Ramses,
bedankt voor al je moois!

Patz

Aandeelhouder van een verhaal.

2009-11-30T06:55:00.000-08:00

Van een verhaal kan heleboel dingen maken. Je kan er een boek van maken. Of een film.

Een jaartje of tien geleden kwam ik er achter dat je er ook een lied van kan maken. Of een muziekstuk. Je tools zijn anders. Maar het doel is eigenlijk hetzelfde.

Het vertellen van een verhaal.

Nu is het voor verhalenvertellers die gebruik maken van muziek en van bv hun eigen stem nogal ingewikkeld om hun verhaal in de winkel te krijgen. Als je dacht dat het voor schrijvers een uitdaging was, moet je eens een keertje het hele proces van volgen van een singer-songwriter of een band.

Het is nogal een investering om een CD (zeg maar een boek voor een auteur) te maken, en deze in de winkel te krijgen. Zeker in een tijd waar heel veel mensen het veel vanzelfsprekender vinden om het gratis te downloaden dan het aan te schaffen.

Een platenmaatschappij (zeg maar een uitgever van muziek) bedenkt zich wel eerst een keer of 10 voor hij met een artiest in zee zal gaan. Logisch natuurlijk want de kans dat hij er ooit geld aan gaat verdienen is ook een stuk ingewikkelder geworden dan vroeger.

Het resultaat is wel dat er dus een heleboel goeie muziek-verhalenvertellers nooit meer de kans krijgen op hun verhaal te kunnen vertellen.

Maar stel je nou eens voor dat je het anders gaat doen.

Stel je eens voor dat je aan je fans gaat vragen om, voordat de CD er is, alvast een bedrag aan jou betalen. Dat kan een klein bedrag zijn. Zeg maar 10 euro's. Daarmee hebben ze eigenlijk al hun eigen CD betaald. Maar dat kan ook meer zijn. En dan heb je als fan niet alleen een CD, maar ook aandelen in de CD te pakken. Want stel je eens voor dat de CD, als deze eenmaal wel in de winkels ligt, een hele grote hit gaat worden?

Hind (ja, ja, bekend van Idols) heeft het zo aangepakt. Via de site www.sellaband.com kan je een aandeel van de CD kopen. Voor 10 euro koop je als het ware de CD (voordat deze is opgenomen), betaal je meer krijg je een winstuitkering als het een superhit gaat worden. Er is 40.000 euro nodig om een CD op te nemen. En als de 40.000 euro niet gehaald word, zorgt sellaband.com dat je je geld terug krijgt.

Op die manier funding binnenhalen is natuurlijk geweldig. Laat je fans in je investeren. Of niet fans. Zoals ik. Gewoon omdat ik het geweldig vind dat mensen op deze manier zo hun ding kunnen doen. Omdat ik graag investeer in een verhaal.

Patz

Over een man met een plan, over droombanen en het gevoel van Overvloed.

2009-11-21T10:27:00.000-08:00

Ik moet jullie een verhaal vertellen.
Het gaat over een man die al een behoorlijk tijd aan het rondvertellen is dat het misschien wel een goed idee is als je een baan zou hebben waar je het echt helemaal naar je zin hebt.
Waar je iets doet wat je ook zou willen doen als je bv de 27,5 miljoen hebt gewonnen. Werk dat niet aanvoelt als werk. Werk dat ervoor zorgt dat je niet in paniek raakt als je misschien, ipv 65 tot je 67, zou moeten doorwerken.

Dat verteld hij niet alleen, daar schrijft hij ook boeken over.

Naast het feit dat deze man deze boodschap verteld en er boeken over schrijft (en dat ook weer doet met een steeds groter wordende groep van 'medwerkers/partners'), is het ook een geweldig positief figuur. Je ontkomt er niet aan, na een gesprek met hem kom je er altijd vandaan met een goed gevoel. Ik doe mijn best om een beetje positief te denken, ik ben een behoorlijke amateur in vergelijking met de hoofdpersoon van dit verhaal.

Goed. Probeer me even te volgen: Deze man gelooft (net zoals ik) in weggeven. Weggeven van dingen, van geld, van positieve gedachtes etc etc. Vanuit de gedachte dat je geeft op het moment dat er Overvloed in je leven is.
En als je een gevoel van overvloed in je lijf en hoofd heb zitten krijg je ook echt overvloed. Door te geven ga je ook ontvangen zeg maar.

Volgen jullie me nog?

Voor dat weggeven spaart hij samen met zijn vrouw ieder jaar een bedrag op. Maar dit jaar besloten ze het anders te doen. Van dat geld hebben ze in 50 dagen een geweldig feest georganiseerd in de Westergasfabriek.

Een feest met als thema Avond van de Overvloed. Niet zomaar een feest natuurlijk; het is een geweldig feest met DJ's, workshops, acts etc etc. The full monty. Ook mogelijk gemaakt door heleboel sponsors die ook blij werden van het Overvloed verhaal.
En om binnen te komen hoefde je maar 1 ding te doen; 100 euro schenken aan een goed doel naar keuze. Zodat jij ook vanuit een gevoel van Overvloed kan feestvieren. Overvloed, omdat je 100 euro's hebt kunnen schenken.

Gisterenavond was het zover. Een zaal vol Overvloeddenkers vierde de Avond van de Overvloed. En ik weet zeker dat ze het naar hun zin hadden.

Dikke vette respect voor je initiatief Huub . Bedankt dat je me een goed gevoel gegeven hebt!

Patz

PS. O ja. Dit jaar was ik van plan om voor het eerst geen gelukkig nieuwjaarwens per email te sturen maar echt iets leuks te bedenken. Heb nu besloten om het geld dat ik daarvoor had gereserveerd aan een mooi doel te schenken. Namens alle vrienden en relaties van het Circus.

Van Lego kun je alles maken...

2009-11-16T01:47:00.000-08:00

Dat Lego geweldig is zijn we het (bijna) allemaal wel eens. Lego staat voor kwaliteit. Lego deugt. Ik was onlangs met zoon Julius op de Legoworld (een jaarlijks Lego event) en het was echt megadruk. With other words, Lego heeft het voor elkaar.

Waar ik nog meer bewondering voor heb is de innovativiteit van Lego. Niet alleen slagen ze erin om steeds weer nieuwe succesformules moeiteloos te integreren in Lego (StarWars. Indiana Jones, etc) ook zoeken ze steeds meer de grenzen op van hun merk.

Logisch natuurlijk, want van Lego kun je alles maken. En dat doen ze wat mij betreft erg goed. Van Lego horloges (je kan er ook een lego mannetje van maken) tot Lego bordspellen waarbij natuurlijk dingen van lego gemaakt moeten worden om te kunnen winnen. Niks is er bij de haren bijgesleept. Alles is relevant.

Onlangs zag ik iets waar ik kippevel van kreeg. Het was ze zowaar gelukt om Lego te gaan verkopen in de boekhandel! En weer helemaal (of in ieder geval bijna helemaal) zoals het hoort; een nieuwe verpakking die zo in het boekenschap past, een leesverhaal erin (wel een beetje te kort wat mij betreft) en een lego bouwpakket om de dingen uit het verhaal te bouwen.

Boem!

En opeens ligt Lego op een behoorlijk relevante manier in de boekhandel.

En dat is namelijk ook 1 van mijn dromen. Maar dan andersom. Dat de verhalen van CircusPatz in de speelgoedhandel komen te liggen. En dat het nog logisch is ook.

Let's do it!

Patz

Niet verder vertellen: Zeer Geheim!

2009-11-05T03:07:00.000-08:00

In 2005, lang voordat de plannen van CircusPatz er lagen, bedacht ik het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. Een ministerie die zaken oplost, als de 'normale' geheime diensten of de politie er niet uitkomen. Het Geheim van het Ministerie was het feit dat ze kinderen als agent inzette, omdat deze nu eenmaal anders denken dan volwassenen.

Het basis gegeven was simpel; als gewoon kind, in deze tijd, werd je plots benaderd om mee te helpen om een zaak op te lossen. Als junior agent kwam je even in de wereld van het Ministerie terecht, met magische genootschappen, geheimen en mysteries. Nadat je, samen met een aantal leeftijdgenoten, de zaak tot een goed einde had gebracht keer je weer terug naar je normale leven en het Ministerie lost op in rook zonder een spoor achter te laten. Om, heel misschien in de toekomst nog een keer een beroep op je te doen.

Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken moest een 'denkmerk' worden voor meisjes en jongens vanaf een jaar of 10. Dus niks 100% passief lezen of beleven, je moest er als het ware ingetrokken worden en je hersens gebruiken.

In 2007, zou het Ministerie van Zeer Geheime Zaken een grote rol gaan spelen in de start van CircusPatz. In mijn eerste 'zaaimissies' met CircusPatz zat ik op een dag tegenover een aantal uitgevers van Unieboek om mijn eerste concepten te presenteren. En dus ook Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. Het concept was een speurpuzzel of speurboek, een dossiermap vol bewijsmaterialen. Met de krantenknipsel, brieven, foto's en een website met nog meer bewijsmaterialen zou een kind een zaak zelf kunnen oplossen.

Mijn eerste echte brug viel op zijn plek. Unieboek ging samen het CircusPatz het avontuur aan.

Met de bewijsmaterialen in ziplock zakjes, ansichtkaart, foto's, krantenknipsels, brieven, faxen, kaarten, het Handboek voor Agenten van het MvZGZ, een poster en exta bewijsmaterialen als geluidsfragmenten en filmpjes los je als junior agent zelf de zaak van het Verdwenen Spiegelpaleis op...

Het werd geweldig! Met Lineke, Marck, Michel, Nicole, Nathalie en Ferd aan de kant van het Circus en Marieke en Ferry aan de kant van Unieboek gingen we aan de slag en een half jaar later lag daar het dossier; Het Ministerie van Zeer Geheime Zaken: Het verdwenen Spiegelpaleis en de Orde van de Weerheren.

We pakte het groot aan. Samen met de Bruna boekhandels bedachten we een mooie actie en ik kreeg zelfs de gelegenheid om een aantal live vossejachten te maken in een aantal grote boekhandels. Speurtochten waarbij nagenoeg alle kinderboekenauteurs van Unieboek ook een echte rol kregen.

Ondanks dat we een boel uit te leggen hadden aan de boekhandel (Een speurpuzzel? Internet?) werd het een hit. Een dikke vermelding in de bestseller top 60. Op de 29ste plaats. Super natuurlijk!

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Ik heb afscheid genomen van Unieboek en ben verder gegaan met A.W.Bruna Uitgevers. En het eerste meedenkboek (lekker lezen maar af en toe een beetje denken) van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken: de Splijtende stad en het Raadsel van de Zwijgende Bazelaar kwam deze zomer uit.

En er komt meer. Nog meer meedenkboeken en nog meer dossiers. Mijn ambitie is groot; zelfs een tvserie en/of een bioscoopfilm behoort inmiddels tot de mogelijkheden. Dus hou het Ministerie in de gaten!

www.ministerievanzeergeheimezaken.nl

Patz

PS. We doen alles om meer mensen kennis te laten maken met het Ministerie: Het eerste speurboek van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken: Het verdwenen Spiegelpaleis en de Orde van de Weerheren is opnieuw verkrijgbaar. En nu ook nog voor de waanzinnige prijs van 5,95. Dus voor alle meisjes en jongens vanaf 10 jaar die een geheime zaak willen oplossen, of ouders die hun kids op spannende dosis braintraining willen trakteren, vraag ernaar bij de boekhandel of bestel hier.

Smakelijk!

2009-10-30T03:17:00.001-07:00

Een jaartje geleden vertelde mijn goede vriend Ferd dat hij door zijn Spaanse zakenpartner was meegenomen naar het lievelingsrestaurant van Ferran Adrià , de chefkok en eigenaar van het beste restaurant ter wereld; El Bulli.

Het lievelingsrestaurant was een klein restaurantje, ergens in Barcelona.

Ik was gelijk geïntrigeerd door deze gedachte. Prachtig natuurlijk, om de beste chef ter wereld als klant te hebben. Zeker als het gaat om een klein onbekend restaurantje.

De gedachte was in mijn kop gezet; Chefs. Createurs van smaken. Tovenaars bijna. Maar wel tovenaars die zelf lekker gaan eten in een klein achteraf restaurantje.

Eerlijk gezegd nam ik het merendeel van leven leven genoegen met 'gewoon lekker'. Mijn etentjes vonden meestal plaats bij de plaatselijke griek of italiaan. Tot ik, een jaartje of 10 geleden, per ongeluk in een restaurant in Bilbao in Noord-Spanje in aanraking kwam met de fijnere keuken.

Wat een ontdekking! Ik proefde smaken die ik haast niet kon thuisbrengen. Ze danste rond in mijn mond. Voor het eerst in mijn leven proefde ik het werk van een chef die daadwerkelijk aan het toveren was geslagen. Iedere hap was een openbaring, iedere hap was een reis langs herinneringen.

Na het verhaal van vriend Ferd was het zaadje in mijn kop gezaaid. Ondanks dat ik mij tot nu toe had beziggehouden met verhalen voor kinderen (en hun ouders natuurlijk) speelde ik met de gedachte om een boek te gaan maken voor volwassenen over eten. Over smaken. Over ingrediënten. Geen recepten. Geen kookboek. Maar culinaire, inspiratievolle verhalen. En natuurlijk verteld door chefs. Maar dan wel de beste.

Dat bleek nog moeilijk te zijn. Allereerst moest ik een auteur vinden met passie voor smaken. Die in gesprek kon gaan met een chef en hem of haar verhalen kon ontlokken. Daarnaast moesten het natuurlijk topchefs zijn. En, topchefs zijn tegenwoordig rock and roll sterren. Moeilijk te bereiken. Moeilijk enthousiast te krijgen voor een boek aangezien ze allemaal wel met hun eigen boek bezig zijn. En wat dacht je van het feit dat ze er helemaal geen tijd voor hebben. Een topkeuken runnen is nu eenmaal een topsport.

En toen kwam ik per toeval Denise Harskamp tegen. Zij was al een behoorlijke tijd met eten en smaken bezig en had net een boek geschreven over het organiseren van thema-etentjes. Een combinatie van verhalen en smaken. En dat sprak mij als verhalenmaker en liefhebber van lekker eten natuurlijk enorm aan. Ik besprak met haar het idee van de chefs en ze ging gelijk aan de slag.

Na een half jaar keihard werken ligt er nu een prachtig boek in de winkel waarin een lineup van de 11 beste chefs van Nederland vertellen over ingrediënten, smaken en hun passies. Het zaadje van een jaar geleden was uitgeroeid tot bundel prachtige inspiratievolle culinaire verhalen waar het water van in je mond loopt.

En ik ben er rete-trots op.

Patz

Ps. Het eerste CircusPatz verhaal voor volwassenen: Het Geheim van de Chefs, geschreven door Denise Harskamp en vormgegeven door Hans van der Baan is vanaf vandaag te koop:

Waar halen topchefs als Ron Blaauw, Onno Kokmeijer, Jacob Jan Boerma, Margo Reuten, Jonnie Boer, Martin Kruithof, Hans van Wolde, Lucas Rive, Mario Ridder, Nico Boreas en Sergio Herman de beste ingredienten vandaan? En wat waren hun opmerkelijkste culinaire ontdekkingen?

Gastronoom en auteur Denise Harskamp wist culinaire verhalen, vondsten en wetenswaardigheden te ontfutselen van Nederlandse meesterchefs. Verhalen waarin smaak en ingredienten de hoofdrol spelen en waarbij het water je in de mond zal lopen...

Je moet de Groente hebben van Groentestein...

2009-10-21T02:41:00.000-07:00

In 6 Selexyz vestigingen (Leiden, Tilburg, Maastricht, Rotterdam, Eindhoven en Almere) waren we de afgelopen week te vinden met het 'maak je eigen Groentestein Groentegriezel' circus. Natuurlijk ter promotie van De Buitengewoon Opmerkelijke dagboeken van Gregor Groentestein, maar ook gewoon om het circus eens voor te stellen. Aan kids, papa's en mama's, maar ook aan de boekhandel.

Met de tong uit de mond 'bakte' een week lang kids, moeders en vaders onder leiding van juf Mariëlle en juf Nathalie Groentegriezels. Soms wat het rete-druk, soms gewoon een gezellig clupje. Maar altijd had ik het gevoel dat iedereen er blij mee was. En da's toch bijzonder, een promotieactie waar mensen blij van worden...

En dat is nu precies wat ik graag zie; promotie waarbij je iets geeft. Bij het eilandavontuur ging het om een spannende speurtocht in een museum. En nu bij de Groentegriezels werden er groentegriezels gemaakt.

En ik zie dat ik er enthousiasme voor terugkrijg. Enthousiasme over de producten, maar ook enthousiasme over het Circus. Dat er uiteindelijk ambassadeurs ontstaan. Bij de consument maar ook bij de boekhandel.

Raken in plaats van bereiken.

Patz

Boekavonturen op de Buchmesse.

2009-10-16T16:00:00.000-07:00

CircusPatz op de Buchmesse

Moet je je even voorstellen, een zalencomplex ter grote van een stadje. Met zalen waar je een kwartier over doet om van de ene kant naar de andere kant te lopen. Die zalen staan weer vol met hokjes van 2 bij 3 meter, en hokken ter grote van een kleine Albert Heijn. En dan helemaal vol nieuwe boeken van over de hele wereld. Dat is de internationale Frankfurter Buchmesse. Het walhalla van boekenland. Alle zichzelf respecterende uitgevers (met voldoende geld) van over de hele wereld presenteren hier hun nieuwste boeken. Inkopers van over de hele wereld kopen hier nieuwe titels in.

Twee jaar geleden kwam ik hier voor het eerst. Mijn eerste stappen in de internationale boekwereld. Ik was gelijk verkocht. Wat een boeken! En wat een boel mensen die allemaal hun geld verdiende met boeken. Prachtig. Mijn eerste boek stond in de stand van mijn toenmalige uitgever Unieboek. Supertrots dat mijn boek hier ook te zien was. Weliswaar lag er maar 1 exemplaar. Op een plank vol andere boeken. Maar toch.

Nu, twee jaar later weer in Frankfurt. Midden in de kinderboekenweekpromotie van Groentestein toch een bliksembezoek aan de Buchmesse gebracht. En weer enorm trots. Dit keer niet een boek op de plank, maar een echte, eigen presentatie in de stand van mijn nieuwe uitgever A.W. Bruna. Een presentatie, bijna net zo groot dan menig stand van uitgevers die al 10 jaar bezig zijn. Nog net niet in tranen, maar mijn god, wat zag het er goed uit!. En wat een geweldige reacties!. Ik heb de hele dag met een enorme grijns op mijn gezicht rondgelopen.

En s'avonds, in de trein terug naar Utrecht, met zere voeten van al die kilometers die ik die dag had gelopen probeerde ik me voor te stellen, waar ik over 3 jaar zou zijn.

Impossible is nothing!

Patz

ps. Nog heel even een dik vet applaus voor alle vrienden bij A.W.Bruna voor al hun moeite, enthousiasme en geloof in de rare circus! Heb in de trein terug naar Nederland nog een biertje gedronken op jullie gezondheid. May all your days be circus days!

Groentestein was de naam toch?

2009-10-09T05:43:00.000-07:00

Goedemorgen! Met CircusPatz.
Hallo, met het NRC
Hallo!
Ik bel naar aanleiding van het boek 'De bijzonder opmerkelijke dagboeken van Gregor Groentestein'
Leuk! Ik neem aan dat je vragen hebt.
Ja nogal. Ik heb begrepen dat het boek geschreven is door een zweedse jongen van 15.
Ja. Acke Vaerle.
Wat is de oorspronkelijke zweedse titel?
Nou, er is geen oorspronkelijke Zweedse titel. De dagboeken zijn namelijk nog nooit uitgeven.
Niet?
Nee, CircusPatz is de eerste die de boeken gaat uitgeven.
Maar kunnen wij die Acke Vaerle misschien spreken.
Nee, dat kan niet. De ouders van Acke willen niet dat hij bekend word. Acke Vaerle is dan ook een pseudoniem.
Een pseudoniem? Maar hoe weet ik dan dat dat verhaal waar is?
Ja, daar ga je nooit achterkomen denk ik. We hebben bergen papieren moeten ondertekenen. Alleen onder die voorwaarde mochten we de verhalen bewerken en uitgeven.
Hm. Kan je wel vertellen waar Acke dan vandaan komt in Zweden?
Uuh. Nee. Nou ja. Ongeveer 100 km boven Gotenborg.
Hm. Ja daar heb ik niks aan.
Niet echt he. Maar hoe belangrijk is het eigenlijk of het waar is? Heb je geen vragen over het boek zelf?
Nee, niet echt. Jullie maken het ons niet makkelijk zo natuurlijk.
Nee, dat begrijp ik. Maar we hebben dit verhaal niet uitgegeven om het makkelijker te maken voor de pers. Het was zo'n leuk verhaal dat we dat hele geheimhoudings ding maar op de koop toe hebben genomen.
Hm. Ja. Dat snap ik wel. Maar ja. Ik ben natuurlijk wel een journalist.
Maar we hebben het hier over een kinderboek he. Geen samenzwering of zo. Een kinderboek over een uitvinder die groentewezens tot leven brengt.
Ja. Maar wel geschreven door een jongen van 15.
Nou, eigenlijk begon hij al met de dagboeken van zijn alter ego Gregor toen hij zeven was.
Precies. Dat is natuurlijk ook mooi verhaal.
Ja he.
Maar ik weet natuurlijk niet of jullie de boel flessen.
Nee. Dat weet je niet. Meer kan ik er niet meer van bakken vrees ik.
Nou. Ik ga er eens over denken.
Prima. Ik hoor wel.
Vearle was de naam toch?
Ja. Acke Vaerle.
En uw naam?
Patz van der Sloot.
Patz?
Ja van CircusPatz.

Patz te gast in Idealize van Ronnie Overgoor.

2009-10-01T08:53:00.000-07:00

Klik hier om de uitzending te bekijken op blueshots.tv

Dit moet ik nog maar een paar keer gaan oefenen. Iemand belangstelling?

Verhaal uit een fles.

2009-09-26T03:15:00.000-07:00

Bertolli ontstond in 1865 in Toscane. In het kleine stadje Lucca maakten Francesco en Caterina Bertolli de eerste fles Bertolli olijfolie. In de jaren daarop groeide Bertolli uit tot een internationaal merk. Het is nu wereldwijd het grootste merk in olijfolie. En natuurlijk zijn er heel wat Bertolli producten bijgekomen.

Hoe hard Bertolli ook is gegroeid, een aantal dingen zijn hetzelfde gebleven. Al 140 jaar worden onze producten met evenveel trots gemaakt. En nog steeds is de Italiaanse levensstijl ons voorbeeld. Alles draait om genieten van de kleine dingen in het leven. En lekker en puur eten speelt hierbij een belangrijke rol.

Mensen houden van verhalen. Dat weten de mannen en vrouwen die hun geld verdienen met het aan de man (en vrouw) brengen van producten ook. Voorbeeld; Het verschil tussen een 'gewone' fles wijn en een fles wijn van Ilja Gort is groot. Zelf ook al is de smaak hetzelfde. Ilja Gort is die Nederlandse man met die snor die in Frankrijk nu prijswinnende wijntjes maakt. En die andere wijn? dat is gewoon wijn. Het verschil?

Het verhaal.

Verhalen maken de man. Maar in het geval van een product loop je wel op de rand van een afgrond. In het geval van Ilja Gort is er geen sprake van een afgrond. Het verhaal van die Nederlandse reclameman (met grote snor) die in Frankrijk prijswinnende wijntje maakt is namelijk gewoon waar. Hij heeft alleen ingezien dat hij zijn verhaal naar voren moet duwen. Dat hij zijn snor niet moet afscheren.

In het geval van Bertolli is het niet helemaal waar. Want de grondstoffen (olijven) komen inmiddels helemaal niet meer uit Toscane. Toscane heeft eigenlijk, behalve dan de historie van het merk, helemaal niks meer te maken met die fles olijfolie die je in de winkel koopt. Ze liegen niet echt. Ergens diep in hun verhaal zeggen ze namelijk dat 'de Italiaanse levensstijl hun voorbeeld is' en niet dat alles uit Toscane komt. Maar het verhaal is uit de fles. En in plaats daarvan is twijfel gekomen.

Nu is de vraag; in hoeverre bedonder je de consument. In hoeverre verdien je het om een afgrond in te donderen. In hoeverre verdien je die vraagteken? Mensen voelen nu eenmaal zich beter bij het Toscane verhaal dan bij het verhaal dat de olijven uit Spanje en Noord Afrika komen. De kwaliteit van het product is blijkbaar goed genoeg om in het verhaal te willen en te blijven geloven.

Wat ik wel weet is dat de consument terecht gevoelig is voor dingen die niet (helemaal) waar zijn. Dat hebben die reclame mannen en vrouwen natuurlijk wel een beetje aan zichzelf te danken. Dus als de Toscane bubbel barst, gaan mensen er vanuit dat je dan gelijk over alles wel zal jokken. Dat het product zelf ook wel slecht zal zijn.

Mijn tip? Zorg dat je verhaal waar is. Of dat het verhaal achter het verzonnen verhaal op zijn minst net zo leuk en aantrekkelijk is.

Storytelling? I love it!

Patz

Een emmer vol olifantenpoep.

2009-09-19T07:03:00.000-07:00

Stop maar met de opnames van 'het beste idee van Nederland'. Productontwikkelaars eat your heart out. Op een onverwacht moment kwam ik in de dierentuin van Amersfoort een pracht product tegen. Een product waarvan ik enorm het gevoel had dat ik dat had willen bedenken.

Een emmer Olifantenpoep.

Ja mensen, jullie lezen het goed. Op een standje bij de uitgang verkochte ze emmers vol Olifantenpoep. Geweldig!

De dierentuin schijnt al jarenlang deze Olifantenmest 'weg te geven' aan een boer in de buurt. Die er weer goede sier mee maakt want het schijnt geweldige tuinmest te zijn.

Niks geen ludieke actie, niks geen protest. Het is een product. Een goed product.

Wat had ik dit product graag in de handel willen brengen. Want als dit geen product met een verhaal is. Het is een-en-al verhaal. Dat het goed werkt staat vast. Paardemest word al eeuwenlang gebruikt voor tuinen. Boeren halen al jarenlang olifantenpoep op bij dierentuinen om zelf te gebruiken.

Maar dit is een verhaal. Geen mest maar Poep van een olifant. En ook nog een emmer vol. Vers geschept. Bij het zien van het product (niet het product zelf maar de verpakking ;-) schieten mensen in de lach. Prachtig om te zien. Het standje in de dierentuin werd omringt door pers. Want als je Olifantenpoep gaat verkopen, dan willen ze er ook wel over schrijven.

Beste mensen van dierenpark Amersfoort, diepe respect voor degene die dat heeft bedacht. En ondanks het feit dat ik uit de reclame ben gestapt, met alle plezier zou ik hier een uitzondering voor maken om terug te keren en het NOG leuker te maken. En ik hoef er niks voor te hebben.

Nou ja. Misschien een paar emmers vol Olifantenpoep.

Patz

Soms is fictie leuker dan de realiteit: Papa had vroeger een aap.

2009-09-14T05:35:00.000-07:00

Papa, had jij vroeger een aapje?

Mijn kinderen zouden inmiddels beter moeten weten om zo'n vraag op die manier te stellen. Het betrof een oude foto, gemaakt op de boulevard van Benidorm, 35 jaar geleden. Kleine Patz, compleet met old skool Adidas shirt en een uit Afrika gesmokkelde gedrogeerde aap in zijn handen. Lekker naief. Toen het nog kon zeg maar.

Natuurlijk kon ik het niet laten om hun versie van het verhaal op te pakken. Daar zat natuurlijk een veel beter verhaal in dan de zielige realiteit.

'Ja, heb ik jullie dat nooit verteld?' (mijn vrouw rolde inmiddels met haar ogen). Mijn kinderen, compleet met buurmeisje keken me met grote ogen aan.

'Dat was papa's aapje. Oempie. Was eigenlijk meer een soort van broertje'

Maar hoe kwam je aan dat aapje papa?

'Opa en oma hadden dat aapje meegenomen uit Indonesië. En zoals jullie weten zijn papa's broer en zussen best wel een paar jaar ouder dan papa. Dus kreeg papa van opa en oma een aapje. Als een soort klein broertje.'

Maar wat is er met dat aapje gebeurd papa?

'Dat aapje werd maar groter en groter. Dat kwam natuurlijk van het goede eten hier in Nederland. Op een dag stak bij bijna een kop boven papa uit. Leek het op zo'n grote chagrijnige gorilla die we wel eens in de dierentuin hebben gezien. Die altijd met zijn rug tegen de ruit van de kooi zit. Nou, toen hebben we hem weer teruggebracht naar Indonesië. Maar ja. Dat hielp dus mooi niet.'

Hielp het niet?

'Nee, want hij kwam gewoon weer terug. Zelf. Op een dag ging de bel en...ja hoor, Oempie stond weer voor de deur.'

Mijn kinderen keken we inmiddels een beetje argwanend aan.

'Dus opa weer met Oempie naar Indonesië. En daarna weer naar huis. En drie weken later? Oempie weer voor de deur. Hij klom gewoon iedere keer weer op een bananenboot naar Nederland. Oempie had helemaal geen zin om daar een beetje in de jungle bladeren te eten natuurlijk. En zo hebben we Oempie wel 10 x naar Indonesië gebracht. Oma en Opa werden er helemaal gek van natuurlijk. Iedere keer moest opa vrij nemen van zijn werk. En iedere keer weer met Oempie aan zijn hand naar Indonesië gaan om oempie terug te brengen.'

En toen?

'Op een dag kwam Oempie niet meer terug. Maar ja. Je weet het natuurlijk nooit. Misschien staat Oempie op een dag wel weer voor de deur.'

Een week later zat ik mijn jongste zoon te lunchen. De bel ging en hij liep naar de deur om te kijken wie het was. Ik hoor hem de deur open doen en hij begint te praten. Ik kan niet horen waar het over gaat maar dan gaat de deur weer dicht en hij komt weer naar binnen en gaat om zijn stoel zitten en eet weer verder. 'Wie was dat?' vroeg ik.

'Het was Oempie, maar ik heb hem weer teruggestuurd naar Indonesië' antwoordde mijn zoon met een strak gezicht. 'Daar heb ik geen tijd voor hoor, om hem terug te brengen. Ik moet over 10 minuten weer naar school...'

Patz

ps. De realiteit: Het schijnt nog steeds te gebeuren. Elk jaar weer krijgt de stichting AAP vele meldingen over apenfotografie in vakantielanden. Veel mensen zijn zich niet bewust van het dierenleed dat achter die leuke vakantiefoto's schuilt. Wist u bijvoorbeeld dat de meeste dieren drugs krijgen om ze tijdens hun 'werk' rustig te houden? Tanden worden afgezaagd, klauwen uitgetrokken, ze worden geslagen of uitgehongerd. Als dank voor hun diensten worden ze, tegen de tijd dat ze volwassen worden, ingewisseld voor een jonger exemplaar. Ze worden afgedankt, doorverkocht of krijgen een spuitje.

Update Mysterieus Pakket:

2009-09-11T04:32:00.000-07:00

Het Mysterieuze Pakket had alles te maken met Gruzifuur, Mozzelnuf, Schoerf, Saskia en het Gevaarte.

(en met Tessa die me een ontzettend leuk verhaal stuurde...)

Patz

Via Sacra

2009-09-02T08:23:00.000-07:00

Zoals jullie inmiddels weten ben ik een verhalen- maker en vinder. En zo ga ik ook wel eens op pad. Om te kijken of ik verhalen tegenkom. Soms naar een andere stad. Soms naar een ander land.

Alweer een tijdje geleden kwam ik in het noord-oosten van Frankrijk een monumentje tegen. Aan de kant van een Route Nationale. Ergens bij Bar le Duc en Verdun.

In Frankrijk stikt het van de monumenten. De meesten herdenken de doden uit de eerste wereldoorlog, of zoals de Fransen het noemen; La Grand Guerre. De Grote oorlog.
Ieder monument is een verhaal. Vol grote gebaren. Zo herdenken ze niet de gestorven soldaten, ze herdenken de gevallen Enfant de France. De Kinderen van Frankrijk. Of op monumenten die de tweede wereldoorlog herdenken spreek men niet van de Duitse bezetter (zoals in Nederland) maar van La barbarie nazi. Nazi barbaren.

Op het monumentje, dat ik aantrof op een regenachtige dag aan de rand van de weg lag een helm. Op de zijkant de tekst 'Voie Sacrée'. Meer niet. Geen gevallen kinderen van Frankrijk. Geen grote gebaren. Voor het verhaal moest je om je heen kijken.

Voie Sacrée bleek ook de naam van de weg te zijn. De Voie Sacrée. De Heilige weg.

Ik had wel eens gehoord van het romeinse Via Sacra. Zo noemde de Romeinen de weg naar de tempel. Over deze weg werden de offerdieren naar de tempel gebracht.

De weg naast het monument liep naar de slagvelden van Verdun. Tijdens de eerste wereldoorlog liepen er meer dan 200.000 Franse soldaten over deze weg. Om geofferd te worden in de loopgraven.

Na de oorlog werd de weg omgedoopt in Voie Sacree. En zo was er toch een verhaal. Compleet met groot gebaar.

Patz

ps. Via Sacra is de werktitel van een prachtig sprookje dat al een tijdje op de verhalen-plank ligt bij CircusPatz. Een donker sprookje dat alles te maken heeft met de loopgraven van de eerste wereldoorlog...

Vakantieavonturen 2: Ganzenlever bij de Lidl

2009-08-25T13:24:00.000-07:00

Ik heb iets met mensen die alles hebben achtergelaten om in een nieuw land opnieuw te beginnen. Achter die gebruinde landgenoten die een camping, een bed &breakfast of een klein landhuis-hotel runnen zijn natuurlijk prachtige verhalen te vinden, vol avontuur, wanhoop en vaak ook succes. Hoe het eerst geweldig was, hoe het daarna moeilijk werd, hoe zwaar de kinderen het in het begin hadden, hoe de verbouwing hun huwelijk bijna had geruineerd maar ook ook blij ze nu zijn dat ze het gedaan hebben.

Zo kwamen we in onze vakantie terecht bij een prachtig verbouwd restaurant. Helemaal in the middle of nowhere. En we waren nog net op tijd voor de lunch. Tot onze verbazing werd het prachtige restaurant gerund door een Nederlands stel. Vrouw in de keuken, man met een tikje gebrekkig frans in de bediening.

Het eten was prima. Diepe respect voor iedereen die als Nederlander een restaurant begint in Frankrijk. Een restaurant waar note bene iedere klant Frans was.

We verbleven een weekje in hetzelfde dorp als waar mijn franse schoonmoeder de helft van het jaar woont. En, omdat ze daar franse les geeft aan Nederlanders die daar zijn gaan wonen is ze nogal op de hoogte. Op de hoogte van wat er allemaal speelt bij al die Nederlanders die daar campings, wijnboerderijen, en hotels runnen. Wij dus enthousiast vertellen over onze ontdekte helden van het restaurant.

'O, die man van het restaurant heeft vorig jaar nog in de lokale krant gestaan'.

Mooi. Dat konden we ons voorstellen. We hadden er niet voor niets prima gegeten. Mijn schoonmoeder ging verder:

'Die man was bij de plaatselijke Lidl betrapt met het stelen van twee boodschappentassen met ganzenlever'.

Wat?

'Ze hebben hem laten gaan omdat het de eerste keer was'

En opeens veranderde het verhaal. En veranderde ook onze beleving. Hij was inderdaad een beetje raar. Een beetje schrikkerig. Leek zo uit een sketch van Jiskefet te zijn gelopen. De fransen waren ook een beetje lacherig. Ik heb zelfs gezien dat een biefstukje tot 2 keer toe terug naar de keuken moest. En inderdaad, zo geweldig was het eten ook niet.

'Lidl zei je?'

Maar wat een verhaal. Wat zat er allemaal voor leed achter. Hoe kon die man zijn gezicht nog laten zien? En waarom stal hij? En waarom bij Lidl? Was het een wanhoopsdaad?

Maar ook; verkopen ze bij de Lidl ganzenlever? Klopt het verhaal wel? Heeft het echt in de krant gestaan? Had mijn schoonmoeder het echt zelf gelezen of had ze het gehoord? Misschien wel verzonnen door een jaloerse mede-nederlander. Die met een mislukte wijnoogst zat. Of een leeg landhuis-hotel.

Mooi is dat. Zo'n verhaal-cadeau. Heb nog dagenlang zitten fantaseren. Heb zelfs op het punt gestaan om er weer naar toe te gaan. Om het te vragen. Maar uiteindelijk besloten om het zo te laten. Om mijn eigen fantasie het af te laten maken. Want misschien heb ik daar wel een pracht van een roman te pakken.

Patz

Ontvangen: zaterdag 16 augustus 16.32 uur, Mysterieus Pakket: afzender onbekend.

2009-08-18T12:46:00.001-07:00

A: Handschrift op pakket doet denken aan: vrouwenhandschrift of kinderhandschrift

B: Pakket open. Tekst 'KA'B A WOUSCH !!! in deksel, tekst 'nieuwsgierig? Houd de brievenbus in de gaten' met tekeningetje (spiraaltje) op de bodem.
C: Wit herenhemd. Maat XL. 100% katoen.
D: Rond houten doosje met deksel. Hout. Met tekst 'boterdinkels' en inhoud: 2 kleverige, roodkleurige balletjes. Op stukje keukenpapier. Kleverig. Materiaal onbekend.
E: stukjes hout.
F: Lucifer

Hm.

Patz

PS. Over mysteries gesproken, wisten jullie dat het nieuwe boek van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken: De Splijtende Stad en het Raadsel van de Zwijgende Bazelaar vanaf vandaag in de boekhandel te krijgen is?

(Meer info op http://www.ministerievanzeergeheimezaken.nl)