Kijken: What adults can learn from children

(met dank aan Inez Groen)

Gewoon omdat we het graag willen.

Kent iemand toevallig de avonturen van Bob Evers? Stoere-jaren vijftig jongensboeken met klinkende titels als Pyjamarel in Panama en Trammelant op Trinidad waarin drie jongens de meest spannende avonturen beleefde. Van smokkelaarsbendes tot ontvoeringen. Nachtelijke achtervolgingen. Mysterieuze koffertjes achtergelaten in het bos. Dat soort werk. Ik vrat de avonturen op met huid en haar.

Nog beter; ik beleefde ze ook echt.

En dat had weer alles te maken met de leiding van mijn padvindersgroepje. Want die hadden de boeken van Bob Evers ook gelezen. En dat resulteerde dus in kampeer tripjes vol 'echt' jongensboeken-avontuur.


Wel eens The Game gezien? Een prachtige film, van meesterverteller David Fincher, waarin een miljonair verwikkeld raakt in een angstig avontuur. Om een lang verhaal kort te maken; Uiteindelijk blijkt zijn angstige avontuur een geregisseerd avontuur te zijn. Nep. In scene gezet. Van begin tot eind. Maar daar wist de hoofdpersoon niks van, van dat geregisseerde. Die dacht dat hij echt achternagezeten en beschoten werd. Dat hij echt opgesloten in een auto in zee werd gedumpt.

Okay, stel je een groep van 20 jongetjes voor van zo rond de 10-12 jaar en een groep begeleiders met een stevig gevoel voor avontuur.

Zonder te weten dat het hele avontuur strak geregisseerd was maakte we tijdens het zomerkamp wilde achtervolgingen mee in het bos, wachtlopen in de nacht, tenten die in brand werden gestoken door boeven, gevonden smokkelwaar en zelfs een nachtelijke bevrijding van een ontvoerde leider uit een oud huis in het midden op de hei. Compleet met S.O.S. lichtsignalen uit het raam.

Allemaal begeleid door een hele groep van oudere collega padvinders die rollen vervulde als boeven, als smokkelaars en zelfs als nep-politie-agenten. En zonder dat wij dat wisten.

Ieder avontuur eindigde in een ontknoping. In een happy end. Met 20 opgeluchte jongetjes van 10. Met patat en cola.
Maar iedere keer daarna gingen we er weer vol voor. Vonden we weer een oude smokkelaarskaart of waren we getuige van een mysterieuze ontmoeting tussen twee mannen met zonnebrillen die een koffertje uitwisselde. En, besloten we in ons koppie dat het dit keer echt was.

En waarom? Omdat we simpelweg wilde dat het echt was.

Geïnspireerd op die jeugdherinnering en om eens te kijken of het ook zou werken bij volwassenen had ik op mijn dertigste verjaardag (lang geleden ;-) iets soortgelijk georganiseerd voor een groep vrienden en vriendinnen.

Dit keer geen boeven, maar 'autopech' op een donkere landweg ergens in the middle of knowhere. En een oud krom en stinkend tover-vrouwtje die ons uitnodigde in haar oude boerderijtje. Die ons daarna onder het genot van rare drankjes en bizarre verhalen goed onder vuur nam. Die ons vragen stelde die behoorlijk confronterend waren.
Af en toe schoot ze uit en werd het raar. Waren we even terechtgekomen in een soort van surrealistische film.


Dit keer geen 10 jarige padvinders. Maar 8 mannen en vrouwen van rond de dertig. Het was prachtig om te zien dat iedereen -ondanks dat je op een geven moment ook wel door moest hebben dat het om een actrice ging- in zijn of haar rol bleef. Simpelweg omdat we wilde dat we door autopech in een bizar verhaal terecht waren gekomen.


Patz

Reiziger zonder grenzen

Ik heb wat met reizen. Dat had ik al als kind. Wij gingen vroeger, als enige in de straat, met de auto naar Spanje. We hebben het dus over eind jaren 60, begin jaren zeventig. Toen Spanje nog 50.000 km ver lag. Toen de gemiddelde Nederlander op vakantie ging naar Stadkanaal.

We deden er vier dagen over. Sliepen in hotels, aten vreemd eten en probeerden met handen en voeten (en een zus die 4 woorden frans sprak) te communiceren met al die exotische buitenlanders. En een dashboard vol wegenkaarten. Paspoorten werden nog gestempeld en bij iedere grens moest keurig netjes achter een slagboom wachten tot je door mocht rijden. En soms was Voor mij was een paspoort een magisch ding. Een paspoort betekende reizen. Soort raar streng officieel boekje met stempels. En zegels. En watermerken. En perforaties.

Maar het ultieme reis-symbool was voor mij de T.E.E. De Trans Europ Express. Alleen van die naam krijg ik nu nog zin om te reizen.

Mijn vader moest, lang lang geleden voor zijn werk op reis. Dat gebeurde nooit. Mijn vader had geen exotische baan en ging daarvoor iedere dag braaf naar een kantoor in Den Haag. Het was dus nogal een gebeurtenis. Twee nieuwe elementen werden in mijn jong leven geïntroduceerd; mijn papa vertrok voor een paar dagen zonder mij (Trauma nummer 1: dikke tranen dus) en, hij ging met de Trans Europ Express.

Het Europese symbool voor vooruitgang. Met het chrome logo van de T.E.E op de neus van de locomotief en met prachtige namen als 'Aurora' en 'Edelweis' denderde de futuristische trein over grenzen alsof ze niet bestonden. Want voor deze trein bestonden geen grenzen. Want voor de mensen aan boord van deze trein was er slechts 1 land; Europa.

Om mij te troosten (van trauma nummer 1) vertelde mijn vader me alles over deze deze prachtige trein. Een luxe trein, met tafeltjes. En daarop lampjes. Een trein die door heel Europa reed. Vol chroom en pluche tapijt. Er waren zelf bedden aan boord. Kan je nagaan. Bedden op een trein!

Het echte reserveringsbewijsje van mijn vader voor zijn legendarische reis
met de T.E.E.

In mijn fantasie reed ik in de trein en zag ik door de treinramen heel Europa voorbij komen. Terwijl ik aan een tafeltje zat. Met een lampje erop. Ik passeerde bergen en bossen, meren en zeeën.

Ik was reiziger. Een reiziger op de T.E.E. Een reiziger zonder grenzen.

Mijn vader moest slechts naar Brussel. En kwam thuis met Mannekepis kurketrekkers, foto's, Belgische chocolade maar ook een heleboel kaartjes, folders en dingetjes van de T.E.E. Genoeg om mij, veertig jaar later, nog kippevel te laten krijgen als ik er over vertel.

Thanks Pap.

Patz

P.S. De Vakantie Avonturenkoffer komt er weer aan. De avontuurlijke koffer waar je vakantieherinneringen in spaart. Zoals bijvoorbeeld reserveringsbewijsjes en kaartjes, maar ook steentjes, zand, takjes etc etc. Vanaf Maart-April weer te koop in de boekhandel.

Echt meegemaakt.

Het leven geeft cadeautjes. Zeker als je er alert op bent. Afgelopen zomer waren we (mijn twee jongens en mijn vrouw Nathalie) op vakantie ergens in zuid-Frankrijk. Vlakbij een behoorlijk groot stuwmeer omringd door bergen. Er waren zelfs wat eilandjes.

Sinds ik een paar jaar geleden De Gelukkig Eilanden van Paul Theroux had gelezen heb ik al een passie voor kanoën. In het prachtige reisverhaal voer de Amerikaanse auteur van eiland naar eiland in de Oceanië. Met een kano. En iedere keer als het leven mij aan de rand van een groot meer, of een warm strand bracht spookte het weer door mijn hoofd; ik zou dolgraag eens over het water gaan peddelen. Om mooie nieuwe plekken te ontdekken. Of om gewoon -net Theroux- rustig peddelend en in gedachten verzonken over het water te staren.

Iedereen heeft wel van die dromen. Voor de een is het een oldtimer, voor de ander een motorfiets. Ieder jaar komt er wel een moment dat ik weer een kano of kayak winkel binnenloop. Of toch even op marktplaats ga kijken. Maar nooit kocht ik er een of ging ik uberhaubt met een kano het water op.

Op een mooie zomerdag op dat meer in zuid Frankrijk gaf het leven me een cadeau. Vroeg in de ochtend huurde we twee grote kano's en voeren het enorme meer op. Het was prachtig weer. Sluierwolkjes en het koele water zorgde voor een aangename temperatuur. Het was perfect.

Nog even de angst of ik het wel leuk zou vinden. Maar na 5 minuten wist ik het al: een droom kwam uit.

De jongens besloten dat we op eilandavontuur gingen. Maar dan echt! De hele dag gingen we van strand naar strand en van eiland naar eiland. Bij ieder stop gingen ze het eiland verkennen en beleefde ze avonturen. Aten we kleffe stokbroodjes. Net zoals in het boek 'Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte'. Het ene strand was het 'Modderstrand', het andere eiland 'het eiland met het oude bankje'. En van ieder eilandje of strandje ging er iets in hun Vakantie Avonturenkoffer.

Het Eiland met de 100.000 Toversteentjes

En de cadeautjes bleven maar komen. 's Avonds, toen we weer terug waren in ons vakantiehuis hebben we de hele reis nog eens overgedaan. De jongens maakten net zoals in het Eilandavontuur een kaart van het meer, met alle ontdekte eilanden erop (voor het gemak waren alle strandjes die we hadden ontdekt ook gewoon eilandjes).

Tot laat in de avond vertelde we elkaar aan de hand van de gevonden dingen uit de avonturenkoffer wat we allemaal hadden meegemaakt op het Avonturenmeer. Wat we ECHT hadden meegemaakt.

Patz

PS. Ik ben van plan om deze lente een aantal volle Vakantie Avonturenkoffers te gaan exposeren op een mooie plek. Ik ben daarvoor op zoek naar Vakantie Avonturenkoffers die op reis zijn geweest en vol zitten met verhalen. De volle koffer krijg je natuurlijk terug samen met een Tekenboekrugzak als dank. Om nog meer avonturen mee te beleven!

Jaargang 3!

Ja beste Circus- en Patzvrienden, we zijn weer een jaartje verder. Jaargang 45 voor ondergetekende en aan het begin van jaargang 3 voor het Circus. Laten we eens voorruit gaan kijken, ik sta te trappelen om u te gaan vertellen wat ik allemaal van plan ben te gaan doen met het circus in 2010!

Allereerst komen er dit jaar weer een paar waanzinnige titels op de markt. Samen met de vrienden van AWBruna uitgevers, en een heleboel andere circusartiesten hebben we voor 2010 weer nieuwe verhalen kunnen ontwikkelen. In de zomer beginnen we met een nieuw serie voor meiden; A.K.A. Kick Fearless: de stoerste fashionista van de wereld. Gaat het een superspannende soap worden in boekvorm? In ieder geval starten we zomer 2010 met het eerste seizoen dat uit 3 delen zal bestaan...

Naast de avonturen van Fearless komen we in 2010 met twee nieuwe avonturen van het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. Een nieuw 'meedenkboek' (zoals de Splijtende stad) met de mysterieuze titel; Het Verzonken Labyrint en het Geheim van het Gedachtengas en het langverwachte vervolg op het succesverhaal 'Het verdwenen Spiegelpaleis en de Orde van de Weerheren'; niks relaxed meedenken zoals in de Splijtende Stad of Het Verzonken Labyrint, maar echt een zaak dmv bewijsmaterialen, aantekeningen, foto's en geluidsfragementen zelf oplossen!

Ook gaan we verder met de Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein. In deel 2 van deze maffe serie dagboeken voor eigenwijze kinderen van 9 tot 99 jaar maken de jonge uitvinder Gregor en zijn Groentegriezels weer buitengewoon opmerkelijke avonturen mee.

Last but not least; Hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden ontdekte krijgt een vervolg. Dit keer gaan we de ruimte in met; Hoe jij de Miraculeuze Avonturenplaneten ontdekte. Natuurlijk mag je ook dit keer zelf je koers bepalen met een ruimtekaart en zonnewindkaartjes. Geen scheepsjournaal zoals bij de Avontureneilanden, maar een echt ouderwets sciencefiction boek...

Ik kan er nog niet heel veel over vertellen maar het ziet er naar uit dat het Circus de bioscoop in gaat. We zijn al een tijdje keihard bezig om het voor elkaar te krijgen en het ziet er goed uit. Je zult begrijpen dat er nog een droom gaat uitkomen als we dat voor elkaar gaan krijgen. Duimen dus dat het in 2010 gaat gebeuren...

En verder? Weer lekker doorstomen, mooie gesprekken hebben met oude en nieuwe vrienden en mooie plekken bezoeken. En natuurlijk mijn twee jongens weer een stuk groter zien worden en avonturen zien beleven! Ik heb er in ieder geval enorm zin om dat allemaal mee te gaan maken.

Ik hou jullie op de hoogte. Misschien komen er nog wel een paar dingen bij. Je weet het immers nooit met het Circus...

Patz

ps. Het nieuwe circusprogramma komt mede tot stand door; Mariette, Krista, Denise, Hanne, Niels, Hans, Marck, Timo, Joost, Sanne, Nina, Nathalie en natuurlijk mijn twee jongens Julius en Lucas voor de inspiratie!

Meer in plaats van minder

Zoals collega verhalenverteller Marcel van Driel zo mooi in zijn blog zei; goede voornemens hebben meestal te maken met slechte eigenschappen. Met stoppen en minder. Stoppen met roken, minder eten, minder geld uitgeven.

Ook ik heb goede voornemens. Niks stoppen met roken(ik rook alleen als ik bij mijn uitgever mensen tref die gezelli een sigaretje gaan roken), niks afvallen (hoewel dat voor mij wellicht niet een slecht idee zou zijn), niks stoppen met drinken. Ik wil juist meer in plaats van minder.
Ja ipv nee.

2009 was voor mij een geweldig jaar. Iedereen die mijn blog een beetje volgt heeft dat vast al wel ergens gelezen. Van dat geweldig zou ik graag nog wel meer willen hebben.

Daarnaast graag nog meer uitdagingen. Vorig jaar stond in het teken van de boekhandel, in 2010 doe ik daar film en tv bij. Weet er nog helemaal niks van, dus dat gaat weer een geweldig avontuur worden. De eerste stappen zijn al gemaakt in 2009, is nu gewoon een kwestie van doorpakken. Nothing is impossible weten jullie nog?

Graag nog meer mooie gesprekken met nieuwe en oude vrienden. Meer geld geven aan zwervers, meer mensen helpen met het voor elkaar krijgen van hun eigen dromen. Meer mooie plekken bezoeken vol inspiratie en nieuwe ideeën.

Zodat ik in 2011 nóg meer wil.

Patz

Voor alle vrienden van CircusPatz...