Achter iedere uitdaging weer een nieuwe uitdaging

Zoals jullie inmiddels wel begrepen hebben hebben we bij het Circus de verhalen die we op de markt breng onderverdeeld in een soort van series. Deze series bestaan uit verschillende boeken die samen 1 geheel vormen, of -en dat heeft mijn voorkeur- een hele reeks van verschillende verhaal 'spulletjes' die elkaar aanvullen.

Zo staat er nu het Ministerie van Zeer Geheime Zaken (eind 2010 met 3 titels), Gregor Groentestein (met nog maar 1), Kick Fearless (eind 2010 met 3 titels) en de Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens (eind 2010 maar liefst 4 titels).

De Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens. Gebaseerd op de echt bestaande 'Explorers Club' (een club van stoere mannen en vrouwen die over de hele wereld bergen beklimmen, oceanen overzeilen, poolkappen over wandelen etc etc), brengt avontuurlijke reis-, avontuur- en ontdekkingsspullen voor kinderen op de markt.
Op dit moment zijn we hard bezig om het 'label' Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens weer goed en duidelijk neer te zetten. En, ik zie bij de Club eigenlijk de meeste potentie om op kort termijn veel breder te gaan dan de andere series.

Ik roep wel eens; 'CircusPatz maakt verhaalproducten. Dit kunnen boeken zijn, films, musicals, spelletjes maar ook bv horloges en tassen'... Bij De Club zie ik dit gelijk voor me. Denk aan een nostalgisch merk voor kinderen die van avonturen en ontdekken houden en je bedenkt er met gemak 10 relevante authentieke producten bij.

Stiekem merk ik dat mijn hart harder gaat kloppen bij de gedachte dat we zo breed gaan met onze spulletjes. Van boeken tot kleding. Ieder product voorzien van een verhaal en een mooie hedendaags nostalgisch gevoel. Natuurlijk gaat het een uitdaging worden. Je wil niet weten hoe ingewikkeld het was om een avonturenkoffer en een tekenboekrugzak te produceren. Maar ik ga ervoor. Dus weer op zoek naar nieuwe partners en producenten die kunnen helpen het voor elkaar te krijgen.

En zo is er gelukkig na ieder uitdaging weer een nieuwe uitdaging te vinden.


Patz


ps. Voor de Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens is het Circus op zoek naar retailers (van bv kinderkleding?) die een Club van Avontuurlijke Meisjes en Jongens willen plaatsen. Het gaat om een nostalgische grote koffer gevuld met het Eilandenavontuur, Tekenboekrugzakken en Avonturenkoffers. Kijk hier voor meer info.

Henk de Velde en het Eilandavontuur

Henk de zeezeiler was voor een paar dagen in Nederland. Hij onderbrak zijn avonturenreis even om zijn nieuwe boek 'Nergens is ook ergens' te promoten. Aangezien Henk 1 van de inspiratiebronnen is van het concept achter het boek 'hoe jij de Wonderbaarlijke Avontureneilanden' greep ik de kans aan om hem het boek, ruim een jaar nadat het was verschenen, aan te bieden. Julius legt het boek nog eens uit aan Henk...

Alice in Wonderland op de iPad.

Mooie manier om met nieuwe media verhalen te vertellen...

Het is weer tijd voor Vakantie Avonturen

De Vakantie Avonturenkoffer blijft één van mijn favoriete Circus-dingen.

Ondanks het feit dat de koffer er natuurlijk geweldig avontuurlijk uitziet (Met dank aan Bange Teddybeer!) gaat het natuurlijk om de inhoud. En dan heb ik het natuurlijk over de inhoud NA een Vakantie Avontuur.

Ik heb inmiddels al behoorlijk wat gevulde avonturenkoffers gezien. Van mijn eigen kids (die er al 4 jaar iedere vakantie mee rondzeulen), maar ook van buurtkinderen, vriendjes, nichtjes en neefjes. En natuurlijk van foto's die ik toegestuurd krijg. Allemaal zijn het kleine avontuurlijke schatkistjes geworden.

Eigenlijk zou ik eens een keertje een grote expositie willen houden van gevulde avonturenkoffers. Vol reisverhalen. Prachtig om te zien hoe een 'gewone' vakantie voor kinderen zo makkelijk in een avontuur kan worden veranderd.

Door drukte heb ik het dit jaar maar even van mijn to do lijstje geschrapt. Maar, ik had wel tijd om alvast 1 vitrine in te richten met een paar reisverhalen. En dankzij de vrienden van de prachtige boekhandel Donner Selexyz in Rotterdam staat er nu vast een proefje op de kinderboekenafdeling.

Dus mocht je in de buurt zijn...

Patz

Kijken: What adults can learn from children

(met dank aan Inez Groen)

Gewoon omdat we het graag willen.

Kent iemand toevallig de avonturen van Bob Evers? Stoere-jaren vijftig jongensboeken met klinkende titels als Pyjamarel in Panama en Trammelant op Trinidad waarin drie jongens de meest spannende avonturen beleefde. Van smokkelaarsbendes tot ontvoeringen. Nachtelijke achtervolgingen. Mysterieuze koffertjes achtergelaten in het bos. Dat soort werk. Ik vrat de avonturen op met huid en haar.

Nog beter; ik beleefde ze ook echt.

En dat had weer alles te maken met de leiding van mijn padvindersgroepje. Want die hadden de boeken van Bob Evers ook gelezen. En dat resulteerde dus in kampeer tripjes vol 'echt' jongensboeken-avontuur.


Wel eens The Game gezien? Een prachtige film, van meesterverteller David Fincher, waarin een miljonair verwikkeld raakt in een angstig avontuur. Om een lang verhaal kort te maken; Uiteindelijk blijkt zijn angstige avontuur een geregisseerd avontuur te zijn. Nep. In scene gezet. Van begin tot eind. Maar daar wist de hoofdpersoon niks van, van dat geregisseerde. Die dacht dat hij echt achternagezeten en beschoten werd. Dat hij echt opgesloten in een auto in zee werd gedumpt.

Okay, stel je een groep van 20 jongetjes voor van zo rond de 10-12 jaar en een groep begeleiders met een stevig gevoel voor avontuur.

Zonder te weten dat het hele avontuur strak geregisseerd was maakte we tijdens het zomerkamp wilde achtervolgingen mee in het bos, wachtlopen in de nacht, tenten die in brand werden gestoken door boeven, gevonden smokkelwaar en zelfs een nachtelijke bevrijding van een ontvoerde leider uit een oud huis in het midden op de hei. Compleet met S.O.S. lichtsignalen uit het raam.

Allemaal begeleid door een hele groep van oudere collega padvinders die rollen vervulde als boeven, als smokkelaars en zelfs als nep-politie-agenten. En zonder dat wij dat wisten.

Ieder avontuur eindigde in een ontknoping. In een happy end. Met 20 opgeluchte jongetjes van 10. Met patat en cola.
Maar iedere keer daarna gingen we er weer vol voor. Vonden we weer een oude smokkelaarskaart of waren we getuige van een mysterieuze ontmoeting tussen twee mannen met zonnebrillen die een koffertje uitwisselde. En, besloten we in ons koppie dat het dit keer echt was.

En waarom? Omdat we simpelweg wilde dat het echt was.

Geïnspireerd op die jeugdherinnering en om eens te kijken of het ook zou werken bij volwassenen had ik op mijn dertigste verjaardag (lang geleden ;-) iets soortgelijk georganiseerd voor een groep vrienden en vriendinnen.

Dit keer geen boeven, maar 'autopech' op een donkere landweg ergens in the middle of knowhere. En een oud krom en stinkend tover-vrouwtje die ons uitnodigde in haar oude boerderijtje. Die ons daarna onder het genot van rare drankjes en bizarre verhalen goed onder vuur nam. Die ons vragen stelde die behoorlijk confronterend waren.
Af en toe schoot ze uit en werd het raar. Waren we even terechtgekomen in een soort van surrealistische film.


Dit keer geen 10 jarige padvinders. Maar 8 mannen en vrouwen van rond de dertig. Het was prachtig om te zien dat iedereen -ondanks dat je op een geven moment ook wel door moest hebben dat het om een actrice ging- in zijn of haar rol bleef. Simpelweg omdat we wilde dat we door autopech in een bizar verhaal terecht waren gekomen.


Patz

Reiziger zonder grenzen

Ik heb wat met reizen. Dat had ik al als kind. Wij gingen vroeger, als enige in de straat, met de auto naar Spanje. We hebben het dus over eind jaren 60, begin jaren zeventig. Toen Spanje nog 50.000 km ver lag. Toen de gemiddelde Nederlander op vakantie ging naar Stadkanaal.

We deden er vier dagen over. Sliepen in hotels, aten vreemd eten en probeerden met handen en voeten (en een zus die 4 woorden frans sprak) te communiceren met al die exotische buitenlanders. En een dashboard vol wegenkaarten. Paspoorten werden nog gestempeld en bij iedere grens moest keurig netjes achter een slagboom wachten tot je door mocht rijden. En soms was Voor mij was een paspoort een magisch ding. Een paspoort betekende reizen. Soort raar streng officieel boekje met stempels. En zegels. En watermerken. En perforaties.

Maar het ultieme reis-symbool was voor mij de T.E.E. De Trans Europ Express. Alleen van die naam krijg ik nu nog zin om te reizen.

Mijn vader moest, lang lang geleden voor zijn werk op reis. Dat gebeurde nooit. Mijn vader had geen exotische baan en ging daarvoor iedere dag braaf naar een kantoor in Den Haag. Het was dus nogal een gebeurtenis. Twee nieuwe elementen werden in mijn jong leven geïntroduceerd; mijn papa vertrok voor een paar dagen zonder mij (Trauma nummer 1: dikke tranen dus) en, hij ging met de Trans Europ Express.

Het Europese symbool voor vooruitgang. Met het chrome logo van de T.E.E op de neus van de locomotief en met prachtige namen als 'Aurora' en 'Edelweis' denderde de futuristische trein over grenzen alsof ze niet bestonden. Want voor deze trein bestonden geen grenzen. Want voor de mensen aan boord van deze trein was er slechts 1 land; Europa.

Om mij te troosten (van trauma nummer 1) vertelde mijn vader me alles over deze deze prachtige trein. Een luxe trein, met tafeltjes. En daarop lampjes. Een trein die door heel Europa reed. Vol chroom en pluche tapijt. Er waren zelf bedden aan boord. Kan je nagaan. Bedden op een trein!

Het echte reserveringsbewijsje van mijn vader voor zijn legendarische reis
met de T.E.E.

In mijn fantasie reed ik in de trein en zag ik door de treinramen heel Europa voorbij komen. Terwijl ik aan een tafeltje zat. Met een lampje erop. Ik passeerde bergen en bossen, meren en zeeën.

Ik was reiziger. Een reiziger op de T.E.E. Een reiziger zonder grenzen.

Mijn vader moest slechts naar Brussel. En kwam thuis met Mannekepis kurketrekkers, foto's, Belgische chocolade maar ook een heleboel kaartjes, folders en dingetjes van de T.E.E. Genoeg om mij, veertig jaar later, nog kippevel te laten krijgen als ik er over vertel.

Thanks Pap.

Patz

P.S. De Vakantie Avonturenkoffer komt er weer aan. De avontuurlijke koffer waar je vakantieherinneringen in spaart. Zoals bijvoorbeeld reserveringsbewijsjes en kaartjes, maar ook steentjes, zand, takjes etc etc. Vanaf Maart-April weer te koop in de boekhandel.