Hier doe ik het dus voor.

Beste Patz,

We wilden je even laten weten dat we ontzettend genoten hebben van het dagboek van Gregor Groentestein! In de bieb schreeuwde peenmans ons van de kaft al toe dat we dit boek moesten lenen. Thuis ben ik (de mama) het boek gaan voorlezen, maar beide zonen konden het geduld niet opbrengen om de avonturen af te wachten en zijn het uiteindelijk zelf gaan uitlezen, inclusief ruzie om wie nu weer aan de beurt was. Dit alleen al, geeft aan hoe superrrrr het verhaal is. We kunnen dus ook niet wachten tot het tweede klaar is.
Gelukkig zagen we op de site van Circus Patz dat er nog meer prachtige boeken door jullie zijn uitgegeven, daar zijn we ook erg benieuwd naar.

Dus Patz, fijn dat je hebt geluisterd naar de verhalenmaker die je bent!

Groetjes,
Daan, Job en Anouschka

De man in de kamerjas

Een paar jaar geleden liep ik iedere dag dezelfde route naar het station. Naar een bureau waar ik niet achter wilde zitten. Dag in dag uit kwam ik een man tegen die, terwijl ik in de regen, zon, of wind mezelf naar de trein sleepte, in zijn kamerjas aan de eettafel voor het raam koffie zat te drinken en de krant zat te lezen. De man was niet oud genoeg op gepensioneerd te zijn en zijn uiterlijk had niks weg van iemand die langdurig ziek thuis zat.

Af en toe knikte hij vriendelijk als ik voorbij kwam. En ik knikte vriendelijk terug. En iedere keer bedacht ik me dat ik ook iedere dag op dit tijdstip met mijn kamerjas aan de koffie wilde zitten.

Als kind kon ik alles fantaseren. Ik kon mezelf vermaken door mijn ogen te sluiten en te denken dat ik piloot was. Of astronaut. Alsof ik in mijn eigen film zat. Ik raakte die eigenschap maar niet kwijt. Alleen fantaseerde ik niet meer dat ik piloot of astronaut was, ik droomde dat ik een modefotograaf was. Of dat ik in de reclame werkte. Heel veel later realiseerde ik me dat nagenoeg al mijn droombanen daadwerkelijk banen werden. Behalve dat ik nooit de ruimte in ben geschoten of een vliegtuig heb mogen besturen.

Vanochtend tikte de regen tegen het raam en zat ik -in mijn kamerjas- koffie te drinken. En liep er een man voorbij die me door het raam vluchtig gedag knikte. En ik was niet ziek of ben nog lang niet gepensioneerd.

The power of dreams.


Patz

Magnus Opus

Ik sta op het punt te beginnen aan mijn persoonlijke Magnus Opus. Mijn Grote Werk.

Het Circus is up and running. Natuurlijk kan het allemaal nog véél beter, en véél succesvoller (vooral dat ;-), toch loopt het allemaal goed. Heb ik een beetje de truc van het boeken en verhalen produceren door en heb ik 100% het vertrouwen dat onze passie en skills door steeds meer mensen word herkend.

Daarom denk ik dat het moment gekomen is.

Geïnspireerd door een hele rij mensen en gebeurtenissen is bij mij de behoefte gegroeid om eens een keer als mijn visies op papier te gaan zetten. Een bonte combi van dromen en lessen die mij op dit punt hebben gebracht.

Het gaat geen visieboek worden. Dat begrijpen jullie. En geen non-fictie. Die les heb ik al eens geleerd. Op de plank in het verhalenlaboratorium ligt al een tijdje de perfecte drager voor dit verhaal. Want natuurlijk gaat het een verhaal worden. Voor kids van 10-100 jaar. Waarin het gedachtegoed achter CircusPatz naar voren moet komen.

Ik heb er zin in. Om weer eens lekker (met de hulp van andere verhaallaboranten en verhaalacrobaten) achter de typmachine te kruipen en op reis te gaan. Te vertrekken en gewoon eens te kijken waar ik terecht kom.

De titel van het boek is het vertrekpunt; Het Wonderbaarlijke Verhalenlaboratorium CircusPatz.

Ik hou jullie op de hoogte.


Patz

Hele lekkere broodjes bakken.

Tijdens mijn vakantie nog maar eens goed naar het business plan van CircusPatz gekeken. Hoe zat het ook al weer met de Unique Selling Proposition? En de S.W.O.T analyse? Hoe doen de 3 P's het eigenlijk?

Uiteindelijk kwam ik er helemaal uit. Ik zuchtte diep. Gooide mijn Brandkey's en Springboards overboord en besloot dat ik gewoon graag broodjes wilde bakken. Maar dan wel de lekkerste die er waren. Waarom? Omdat ik enorme lol heb in het maken van hele lekkere broodjes. En dat ik dan voor het gemak er vanuit ga dat mensen graag hele lekkere broodjes kopen. En dat die mensen het dan ook weer aan hun vrienden vertellen. Van die hele lekkere broodjes.

Zo. Ook weer gedaan. Leuk hoor. Marketing.

Patz

Het Paleis van de Ontdekking

Midden in Parijs, als aanhangsel van het prachtige museum Grand Palais ontdekte ik een paar weken geleden het Palais de la Decouverte, het Paleis van de Ontdekking. U begrijpt, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van deze tekst. Ik ben nogal een hardcore Armchair Adventurer. Dus een museum vol ontdekkingen is voor mij natuurlijk het Walhalla.

Je moet Frans zijn om zoiets te verzinnen; geen natuurhistorisch museum, geen wetenschappelijk museum, nee, het Paleis van de Ontdekking; een enorm gebouw met een verzameling van wetenschappelijke en natuurhistorische avonturen. Los van het feit dat ik het hier en daar wellicht anders zou hebben gedaan was het gegeven geweldig. Van sterrenhemel tot wiskundige puzzels, er was van alles te ontdekken, te zien en te doen.

Een tijdje geleden had ik het idee om Avonturen- en Ontdekkings'kunde' als vak te gaan promoten op lagere scholen. Volgens mij is dan een Paleis, of misschien moet ik als Nederlander kleiner denken, een Huis van de Ontdekking een prima startplek.

Sponsoren/ondernemingen met avontuur en ontdekking in de aderen; de deur van het Circus staan wagenwijd open om eens te brainen over zo'n concept!

Met Avontuurlijke Groeten!

Patz

Armchair Adventurer

Mag ik u voorstellen aan Kick?

Er is weer een nieuw circuskindje geboren. En dit keer nog specialer-dan-speciaal; het is de eerste aflevering van een nieuwe serie: A.K.A. Kick Fearless, de stoerste fashionista van de wereld.

Het idee voor A.K.A. Kick Fearless is een jaartje geleden geboren nadat we ons afvroegen of het Ministerie van Zeer Geheime Zaken nu voor wel voor jongens EN meisjes was. En toen wandelde midden in een brainstorm Kick, de stoerste fashionista van de wereld het verhalenlaboratium binnen en overtuigde ons dat we een serie voor stoere meiden moesten maken...

Een verhaal dat deed denken aan een spannende tv-serie. Vol cliffhangers. Daarom besloten we al snel om de verhalen in afleveringen en seizoenen uit te gaan brengen. Dus kleine, korte deeltjes van 100 pagina's die om de maand zouden uitkomen. Zodat de lezers iedere keer weer moesten wachten;

'is de nieuwe Fearless er al?'

Auteur Mariette Ciggaar nam Kick onder haar hoedde en maakte er een geweldig verhaal van. En vormgever Hans van der Baan gaf het de juiste look.

En nu ligt de eerste aflevering voor me. Helemaal super. Precies zoals ik het me had voorgesteld. Aflevering 2 volgt in september en aflevering 3 in november.

Het blijft altijd een wonderbaarlijk iets. Dat creëren. Dat je een idee kan hebben en dat het een tijdje later gewoon voor je ligt. Sommige mensen noemen dat 'gewoon doen'. Maar ik blijf het magie vinden als een idee na een tijdje als product voor je ligt. Alsof je brein een kindje heeft voorgebracht.

Patz

ps. Natuurlijk hebben er nog veel meer mensen te maken gehad met de creatie van A.K.A. Kick Fearless dus even een goede aftiteling met dik vet applaus voor; Mariette Ciggaar, Hans van der Baan, Nina, Sanne, Timo en Joost voor alle moeite, enthousiasme en geloof in dat rare circus.

D-tjes en t-tjes, brood bakken of auto's repareren.

Mensen die mijn blog lezen hebben het vast al wel eens opgemerkt; ik ben niet zo'n taalkundige.
Dat is natuurlijk best opmerkelijk te noemen aangezien mijn verhalen vaak als boek in de winkel komen. Nu staan in al die boeken de d-tjes en de t-tjes natuurlijk wel gewoon goed, aangezien daar weer mensen aan werken die dat wel weer goed kunnen. En bedenk ik de meeste verhalen alleen en schrijf ik ze niet. En zo komt het toch allemaal weer goed. Als we allemaal maar doen wat we goed kunnen.

Het zit blijkbaar in de familie. Mijn zoon Julius (van 8) sucked big time met zijn spelling. Zijn spelling is zo slecht dat er alarmbellen zijn afgegaan. Een paar juffen zaten met een rood hoofd tegenover me. Het feit dat hij 1 boek per avond las was niet van belang. Dat hij door het prachtige geschenk van taal in staat was om nieuwe werelden te ontdekken en vol verhalen zat door geïnspireerd te raken door die boeken. Zijn spelling was niet in orde. En daar ging het om.

De laatste dagen heeft taalkundig Nederland alarm geslagen. Want, en nu komt het, kinderen twitterde en hyve-te naar hartelust dat ze geslaagt waren. Met een T.

Ik las zelfs dat als een kind geslaagt met een T schrijft ipv met een D de opleiding van het kind mislukt was.

Omdat ik verhalenmaker ben en deze verhalen meestal eerst in boekvorm op de markt komen heb ik nogal vaak met 'taalmensen' te maken. Die zich natuurlijk groen ergeren (sommige laten het niet merken maar ik zie steeds hun ogen rollen) aan mijn gebrek aan spellingsvaardigheden.
En, daar heb ik me nooit zoveel van aangetrokken. Zo rolt ook mijn boekhouder steeds met zijn ogen als ik de boekhouding inlever en rolt ook mijn vrouw met haar ogen als ik kook. Ik kan veel (al zeg ik het zelf ;-), heleboel dingen kan ik weer niet. Je kan namelijk niet overal goed in zijn.
Daarom zijn er ook zoveel bakkers, slagers, automonteurs en schoenmakers. Omdat mensen nu eenmaal niet alles goed kunnen.

Nu is taal en spelling natuurlijk best belangrijk. Het heeft namelijk alles te maken met communicatie. En communicatie is belangrijk. Dus is taal belangrijk. Simpel.
Nu kun je taal op een aantal manieren gebruiken. Je kan taalkunstenaar zijn die iedere millimeter gebruikt om zich beter en/of mooier uit te drukken. Die kunst maakt.
Net zoals een chefkok los kan gaan op smaken. Op nuances. Net als een huisschilder los kan gaan op het schilderen van een schuur.
Nu kun je taal ook gebruiken om te communiceren. Om te vertellen dat je geslaagd bent.

En, of een meisje of jongen nu geslaagd met een d of een t schrijft, ik begrijp de boodschap. Er zijn geen misverstanden. Communicatie is geslaagd. Zij hebben nooit de bedoeling gehad om er een boek over te schrijven. Slechts vertellen aan hun vrienden dat ze geslaagd zijn. Gaan zij ooit taalkunstenaars worden? Ik denk het niet. Maar misschien ook geen automonteur. En misschien ook geen huisarts. Maar misschien gaan ze de wereld wel redden van de ondergang. Of misschien vliegen zij wel als eerste naar een nieuwe planeet. Of misschien gaan ze wel schrijven en huren ze een taalkundige in om het werk te corrigeren.

Ze hebben blijkbaar wel geleerd om te communiceren. Ze hebben wel geleerd dat ze een grote groep van vrienden, kennissen en familie op de hoogte blijft houden van al hun avonturen. Wat communicatie betreft een prima stap. Maar blijkbaar niet goed genoeg. Want de D-tjes en T-tjes stonden niet goed. En daar gaat het blijkbaar juist om.

Even terug naar mijn zoon Julius. Ik heb de juf verteld dat ik meer mijn best zal doen om hem te stimuleren goed te schrijven. En dat ik ondertussen zijn sollicitatiebrieven wel door een corrector laat nakijken. Flauw natuurlijk. Maar ik kon het niet laten.

Want als ik me had laten weerhouden om verhalen te maken omdat mijn spelling suckte was ik nooit aan mijn droom begonnen. Had ik geen blog. Was ik nooit zo blij geweest als dat ik nu ben. En had ik niet al die mensen blij gemaakt met de spulletjes van CircusPatz.

Dus als spellingsenthousiastelingen roepen dat als de leerlingen denken dat ze geslaagt zijn, de school gezakt is roep ik dat een opleiding hopelijk meer is dan D-tjes en T-tjes. En zou ik wel eens willen weten hoe die spellingsmannen en vrouwen koken, hun huis schilderen of hun auto onderhouden. En of ze wel eens met hun buren praten of aan hun kinderen voorlezen.


Patz


ps. Ik wilde dit stuk nog laten corrigeren maar heb het lekker niet gedaan ;-)