Het huis van de 100.000 verhalen.

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ga ik regelmatig op verhalen*safari. Niet alleen om verhalen te vinden waar we bij het verhalen*laboratorium wat mee kunnen, ook ben ik gewoon dol op verhalen. Meestal moet je een beetje om je heen kijken om ze te vinden. Maar soms denderen ze op je af.

Twee etages vol aangespoelde en opgedoken voorwerpen.

Ik denk dat er in het Wrakkenmuseum op Terschelling wel een boekenkast vol verhalen te vinden zijn. Sommige verhalen kosten wat moeite, andere liggen nagenoeg aan de oppervlakte. En als je niet oppast mis je nog het grootste verhaal; het museum zelf natuurlijk.

Voor een toegangsprijs van een paar euro ben je een week lang welkom op deze verhalen-boerderij waar je niet alleen een kijkje kan nemen naar de enorme collectie gevonden zee-dingen, maar waar ook een prachtige zwerfhout-piraten-speeltuin te vinden is. En omdat het eigenlijk om een uit de hand gelopen hobby gaat van een cafe-eigenaar is een kop koffie met taart ook nog eens in de buurt.

Goeie tip als je ooit nog eens op verhalen*safari bent op Terschelling!

Grappige, maar ook intrigerende flessepost

De klauterspeelplaats.

Patz

PS. schuin tegenover het Wrakkenmuseum kom je ook nog eens de boekenboer tegen. He-le-boel tweedehandse boeken voor een prikkie!

Kermisspul

Bijna ieder jaar zitten we in de zomer een weekje in een dorpje in de Lot in Frankrijk. Dat heeft alles te maken met een hele lieve schoonmoeder (ja mensen, ze bestaan ;-) die daar woont en mijn kids die het geweldig vinden om daar rond te struinen.

Bijna ieder jaar zijn we daar tijdens de nationale feestdag. En voor het dorpje betekent dat er op het marktplein een kermis neerstrijkt.

Mijn jongens zijn in de eerste instantie gek op die kermis. Dat heeft alles te maken met het feit dat je bij iedere attractie makkelijk iets kan winnen. Inmiddels ben ik al tot de ontdekking gekomen dat het geluk om de prijsjes van korte duur is. Iedere prijs stort na een dag spelen uit elkaar. En de teleurstelling is iedere keer weer groot. Is de kermis helemaal niet meer zo leuk. Dat speelgoed hebben we met zijn allen omgedoopt tot 'kermisspul'. Een mooi woord voor troep.

Kwaliteit blijkt ingewikkeld te zijn. Met zijn allen nemen we dagelijks genoegen met 'kermisspul'.

Iedere keer als ik de fiets pak en 20 minuten fiets om naar een hele goeie bakker te gaan ( 5 x per jaar) vraag ik me af waarom ik toch iedere dag genoegen neem met dat kermis-brood van de supermarkt. Iedere keer als ik kaas koop op de markt vraag ik me af waarom ik dat niet vaker doe. Kom ik tot de ontdekking dat die kaas veeel lekkerder is. Meer smaak heeft.

En dat gaat op voor 80% van alle aankopen die we doen. Een vriend van me kocht een kekke fiets. Lekker hip. En nog goedkoop ook. En een half jaar later was het een weggeroest wrak. Kermisspul. Teleurstelling. En weer kocht hij een Kermisfiets. Bij de Hema. Lekker goedkoop. En weer rot hij weg waar je bij staat. Waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat hij inmiddels een kwalitatieve fiets had kunnen kopen.

Ik begin daar steeds meer op te letten. Liever kwaliteit. Als het even kan. Dan maar even doorsparen. Dan maar wat minder brood eten. Maar wel genieten als je goed brood proeft.

1 van de peilers van de spullen die we bij het verhalenlaboratorium hebben is kwaliteit. Omdat we simpelweg geen lol hebben in het maken van kermisspul. En da's best ingewikkeld omdat je steeds de vraagt krijgt of het wel het geld en de moeite waard is. Dat waarschijnlijk mensen die kwaliteit toch niet zien. En dan kom ik steeds weer terug met hetzelfde antwoord; Ik doe het omdat ik geen lol heb in het maken van kermisspul. En als ik geen lol heb in wat ik doe ga ik wel wat anders doen.

We zijn nu eenmaal een verhalen-circus en geen verhalen-kermis.

Patz

So close.

Het is raar om plots op een plek in je leven te zitten en te beseffen dat je wel erg dicht bij het materialiseren van een groot aantal van je dromen zit. Soms heb ik het gevoel gehad dat het allemaal niet snel genoeg ging, nu realiseer ik me dat het juist enorm snel is gegaan. Ik ben er nog niet, maar het is zo dicht bij dat ik het bijna aanraken kan.

En da's best een raar gevoel.

Er zijn de afgelopen 4 jaar al een groot aantal dromen werkelijkheid geworden. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik bij een uitgever te horen kreeg dat ik er niet vanuit moest gaan dat ik ooit met verhalen mijn geld zou kunnen verdienen. Dat was nogal een uitspraak aangezien ik net mijn hele carrière door de wc had gespoeld om met verhalen mijn geld te gaan verdienen.

Inmiddels zijn we dat station redelijk geruisloos gepasseerd. De uitgever bleek het gelukkig mis te hebben.

Gelukkig weet ik dat er achter iedere droom die uitkomt er weer een andere nieuwe droom verschijnt. Want wat moeten we hemelsnaam als al onze dromen zijn uitgekomen?

Patz

'Kijk eens pap, wat ik gemaakt heb!'

27 april was het 5 jaar geleden dat mijn grootste leermeester, inspirator en vader ergens aan het einde van de ochtend en het begin van de middag zijn laatste adem uitblies. Hij zou een paar weekjes later 89 zijn geworden.

Hij was emigrant. Net zoals alle trotse Indo's zou hij de term zelf nooit gebruiken. Ondanks zijn donkere uiterlijk en zijn accent voelde hij zich Nederlander. Hij kwam immers uit Nederlands-Indië. Maar de Nederlanders dachten daar duidelijk anders over. Terwijl iedereen wist dat Nederlands de voertaal was waar hij vandaan kwa, kreeg hij bij zijn aankomst een Nederlands kinderboek voor kleuters om Nederlands uit te leren. En net zoals vele indo's knikte hij beleefd en nam het boekje aan. Later vertelde hij dat die mensen daar waarschijnlijk ook niets aan konden doen omdat ze niet beter wisten. En dat kon hij ze toch niet kwalijk nemen.

Net zoals zijn generatie-genoten had het leven van mijn vader grotendeels op een scharnierpunt van twee tijdvlakken plaatsgevonden. Daardoor was hij niet alleen pijnlijk getuige van een wereldoorlog en de verbanning uit zijn geboorteland, ook zag hij in zijn leven de eerste auto's rijden en uiteindelijk spaceshuttle's de ruimte in vertrekken.

Het moet niet makkelijk zijn geweest om zelf grootgebracht en opgevoed te worden in een post-industrieel koloniaal Nederlands-Indië en later zijn vier kinderen te moeten opvoeden in een tijd van protest en technologische reuzenstappen. Ondanks het feit dat hij eigenwijs kon zijn stond hij uiteindelijk open voor nieuwe inzichten. Was hij -weliswaar na lange discussies- in staat om zijn visie te wijzigen en in te zien dat hij het misschien wel mis kon hebben.

Zo was hij opgevoed met het gegeven dat een goede stabiele baan geluk betekende. En daarom juist zo bijzonder dat hij mij vol liefde toeliet om allerlei opleidingen en vage dromen te volgen. Dat hij mijn eerste onzekere stappen als ondernemer toejuichte.

Hij was niet een man die te koop liep met zijn vermogen om te fantaseren en te dromen. Toch heeft mijn vader zijn jaren in een Japans concentratiekamp overleeft door in zijn hoofd een niet bestaande gedetailleerde wereld te creëren waar hij naar toe kon vluchten. Een wereld waar alles perfect was en waar hij alles onder controle had. Waar niet de brute bewakers je ieder moment konden mishandelen of vermoorden. Een wereld die er voor zorgde dat hij de moed niet liet varen. Zijn grenzeloze fantasie redde hem letterlijk zijn leven.

En nu heb ik die fantasie. En leer mijn kinderen dat hun fantasie goud is. Dat papa daar andere mensen blij mee maakt en er zijn geld er mee verdiend en dat diezelfde fantasie Opa zijn leven heeft gered. En hoop ik dat ik mij net zo kan aanpassen aan de tijd zoals mijn vader dat heeft gedaan. Dat ik leer van mijn kinderen en dat ik hun dingen kan leren zonder belerend te zijn. Kan toegeven fout te zitten en kan inzien dat mijn visie wellicht niet altijd de juiste hoeft te zijn.

Op mijn allereerste gepubliceerde verhaal schreef ik op de omslag;

'Opgedragen aan de man die mij zoveel

heeft gegeven en van wie ik zoveel heb mogen leren.

'Kijk eens pap, wat ik gemaakt heb!'

En dat gevoel heb ik nog steeds bij alles wat ik doe. En ik weet dat hij over mijn schouder meekijkt en geniet als ik weer wat nieuws laat zien.

Patz

Ps. Edward van der Sloot werd geboren op 15 mei 1917 te Tjimahi, Nederlands-Indië en stierf op 27 april 2006 in Delft, Nederland.

Geen eigenaar maar opvoeder

Je eigen kinderen zijn natuurlijk niet jouw eigendom. Gelukkig is daar nagenoeg iedereen het wel over eens. Je bent wellicht verwekker en verzorger, maar natuurlijk zijn het eigen persoontjes. Die niet altijd de kant op gaan waar jij ze het liefst wil hebben. Je geeft ze het best mee wat je in je hebt, maar op een dag gaan ze hun eigen weg. En zo hoort het ook.

Gisteren had ik een bijna-filosofische discussie over de vraag of een onderneming volledig in dienst staat tot zijn oprichters, of dat het, net zoals bij je eigen kinderen, een eigen weg gaat. Dat er misschien wel een moment komt dat jij niet meer bij je bedrijf hoort en dat het zijn eigen weg moet gaan. Dat het bedrijf het warme nest van de oprichter gaat verlaten.

Dit past allemaal bij het principe dat je een functie hebt in deze maatschappij. Dat je een rol hebt. Een boom zijn rol is om te zorgen dat er zuurstof komt. En daar hoeft hij dan ook zijn best niet voor te doen. Hij doet gewoon. Ik heb ergens het gevoel dat het bij mensen misschien net wel zo is. Dat- als je je ware functie in deze wereld gevonden hebt- het moeiteloos gaat. Net als bij die boom. Maar dan ga je weer uit van het principe dat we in een zinvolle wereld leven. Dat er daadwerkelijk een reden is voor ons bestaan. Persoonlijk vind ik dat een geruststellende gedachte. Ik zou er veel meer moeite mee hebben als er geen enkele reden zou zijn. Dat we slechts een toeval zijn. Een ongeluk. (sommige noemen het een 'schitterend ongeluk').

But, that's me.

Als je er vanuit gaat dat we een reden hebben en dat je een functie vervult in een 'groter plan', dan zou het ook zomaar kunnen betekenen dat een onderneming ook een functie heeft. Dat het verder gaat dan zorgen dat de werknemers en oprichters brood op de plank hebben. En da's zowel een angstige gedachte als een prachtige gedachte. Dat als er een reden is dat je onderneming is zoals hij is. En dan is het vooral een kwestie van luisteren en kijken. En heel erg opletten. Welke kant rolt het bedrijf op? Waar wil het naartoe? Wat zijn de talenten? Wat wil het later worden? Plots ben je geen eigenaar meer, maar 'opvoeder'. Voeg je het beste wat je hebt toe aan de onderneming en beweegt een onderneming zelf naar een kant toe waar het wil zijn.

Een beetje vreemd om zo naar een onderneming te kijken. Maar ook wel spannend. Maar ik ben dan ook een verhalenverteller en een circusdirecteur. En die mogen gelukkig ook een beetje vreemd zijn.

Patz

Gregor Groentestein's avonturen in filmland: entry 3: Deur 1

Ik ben begonnen aan de lange weg om De Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken van Gregor Groentestein door middel van film of tv te gaan vertellen. Op deze plek breng ik verslag uit van mijn filmavonturen. Nu deel 3.

Ik heb altijd respect gehad voor mensen die langs de deur hun geloof verkondigen. Los van het feit dat ik er vanuit ga dat ze dit doen vanuit een enorm positieve gedachte (ze willen mensen redden) in plaats van 'we willen onze wil opleggen', weten en voelen ze dat er een heleboel deuren voor hun neus worden dichtgeslagen voordat ze iemand vinden die wel open staat voor hun boodschap. En zij zien het niet als falen. Want het is het allemaal waard als ze 1 zieltje winnen.

Ik heb heb zo'n vermoedde dat ik 'haast' en 'ongeduld' niet mee op reis moet nemen. Dat er een boel deuren voor mijn neus zullen dichtslaan.

Maar dat maakt niet uit. Zoals de mensen die keer op keer deuren zien dichtslaan mij hebben geleerd; het is het allemaal waard als ik at the end of the day maar 1 producent kan overtuigen om het filmavontuur met Gregor Groentestein aan te gaan.

En zo zat ik op een prachtige ochtend op de grond in de riante huiskamer van een goede vriend mijn concept te vertellen. Aan niemand minder dan Johan Nijenhuis. Voor mensen die hem niet kennen; hij is regisseur van o.a. Foeksia de miniheks, Costa en bedenker van o.a. Zoop en Spangas. Door een twist of fate had ik hem via-via-via zover gekregen dat hij naar me wilde luisteren. En daar zat ik dus. Met Johan tegenover me. Ook op de grond. Met om ons heen de moodboards en plaatjes die ik gemaakt had van Groentestein. Twee verhalenvertellers met twinkels in hun ogen. Vol vuur vertelde ik hem alles wat ik wist over de Wonderbaarlijke Dagboeken van Gregor Groentestein.

De eerste deur sloeg die dag voor mij dicht. Want hoe leuk de meeting ook was; hij had helemaal niks met Groentestein.

En het gaf ook niet. Want dit was pas de eerste deur. En het was gelukt om mijn verhaal te vertellen aan Nijenhuis. En stiekem was dat sowieso al geweldig. Want voordat die deur keihard dichtsloeg had ik hem wel weten open te krijgen.

Even diep ademhalen en weer verder. Want de reis is natuurlijk de beloning. En de film die straks van Groentestein gemaakt gaat worden slechts het alibi om op reis te gaan!

Patz

ps. deel 1 en deel 2

Cross that bridge when you come to it.

Zoals jullie weten ben ik een jaar of vier geleden met CircusPatz begonnen. De insteek was simpel; ik wilde op een authentieke manier verhalen vertellen en met voorbeelden als Disney en Studio100 (die van Kabouter Plop, Mega Mindy, K3 etc) op zak had ik het gevoel dat ik er op een dag vast mijn brood mee zou kunnen verdienen.

Ik ben 4 x aan een businessplan begonnen, maar het wilde maar niet lukken. Dat had alles te maken met het feit dat het hele plan (als er al sprake was van een plan) theoretisch gezien niet of nauwelijks kans van slagen had. Het enige dat ik kon doen was mijn kop in het zand te steken en gewoon aan de slag te gaan.

Dus begon ik met het simpele en wellicht naïeve gegeven dat ik mooie verhalen wilde maken. Op een leuke manier. Op mijn manier. In de eerste instantie in de vorm van mooie boeken, en later in de vorm van andere mooie verhaal-spulletjes. En na een jaar zag het er naar uit dat het ging lukken. Nee, ik was niet schatrijk, maar kan gewoon lekker leven van de inkomsten uit het verhalenlaboratorium.

Maar da's blijkbaar niet genoeg.

Inmiddels was mijn verhalen-fabriekje een bedrijfje geworden met potentie. Want door allerlei spannende ontwikkelingen zou het best nog wel eens een groter verhalencircus kunnen worden. Vrienden wezen me erop dat het tijd was om na te denken waar ik over 5 jaar wilde zijn. Dat ik niet meer wegkwam met 'op een leuke manier mooie dingen maken'. Businessplannen waren er nodig. Lange-termijn-visie. Grote Plannen.

En hun onrust werd ook mijn onrust.

Maar ik bleef maar niet verder komen dan; Ik word blij van het bakken van hele lekker broodjes en ik denk dat andere mensen ook heel blij worden van die hele lekkere broodjes.

En trust me, fantasie heb ik genoeg. Maar iedere keer als ik er voor ging zitten en bedacht welke koers het Circus allemaal kon varen blijf ik maar steken bij 'mooie dingen maken' en 'op een leuke manier'. Natuurlijk zie ik flarden van de toekomst. Maar er ontbrak een eenduidig beeld. Mijn toekomstbeeld veranderd met de dag.

Van de week moest ik er weer aan denken. En besloot ik om gewoon zo te blijven denken. Om er mijn strategie van te maken.

Mijn focus te houden op mooie dingen maken. Op een leuke manier. En dus met leuke mensen. En ontbreekt er maar gewoon een lange-afstands-strategie. Geniet ik van de toekomst-flarden waar ik over droom zonder het te willen vastleggen. Zonder een lijn op de kaart te trekken.

Ik zie wel waar ik terechtkom. Cross that bridge when you come to it. Improvise, adapt and overcome.

Want tenslotte is alles mogelijk.

Patz