Your own story

Mooie quote uit film 'Rango'; No man can walk out on his own story

So true...

Patz

Op zoek naar antwoorden

Niet dat ik een oude man ben hoor. Maar ik ontdek wel steeds meer dat hoe ouder ik ben, hoe minder goed ik antwoorden op alles heb. Je zou juist zeggen dat het andersom zou zijn. Hoe ouder je bent, hoe meer je geleerd hebt, hoe zekerder je bent van je antwoorden.

Maar het is juist het tegenovergestelde.

Ik heb wel eens horen zeggen; 'hoe ouder, hoe milder'. Volgens mij is dat niet waar. Je word niet milder, je ziet in dat er voor iedere vraag verschillende antwoorden mogelijk zijn. En dat niet alleen. Je ontdekt zelfs dat er niet 1 waarheid bestaat. Dat waarheid vaak een kwestie is van context en perspectief. Wat voor mij waar is hoeft voor een ander helemaal niet waar zijn.

Meer mensen kunnen gelijk hebben. Terwijl ze toch echt wat anders zeggen.

Eigenlijk maakt meer kennis alles veel complexer. En gebrek aan kennis maakt alles simpel.

Soms is het heerlijk om te voelen dat er meer antwoorden op een vraag mogelijk zijn. Maar soms is het behoorlijk lastig. Zoals bij het bedenken waar je over 3 jaar wil zijn. Dan zou ik het liefst weer die Patz zijn die dacht dat er een goede en een verkeerde manier was.

Patz

Verboden!!

Ik heb iets met 'verboden gebied'. Als kind had ik dat al. Nog niet bewust van de reden dat iets tot 'verboden toegang' was verklaard klom ik met vriendjes over- of onder- hekken door om eens een kijkje te gaan nemen. Vooral borden waar ook nog eens een vette afbeelding van een herdershond te zien was waren favoriet. Dat betekende namelijk dat het iets met 'soldaten' te maken had.

Militaire oefenterreinen waren het jongetjes-walhalla. Niet alleen was het VET verboden terrein, het stond vaak vol met oude bunkers en je kwam thuis met een zak vol granaatscherven of afgeschoten kogelhulzen. En natuurlijk was er nooit een soldaat te zien. Ook de 'beloofde' waakhonden waren nergens te bekennen.

Ik mis de terreinen in Nederland. Ze zijn er namelijk niet meer. Alles is opgeruimd en gesaneerd. Geen kogelhuls meer te vinden. Alle bunkers zijn dichtgemetseld of gewoonweg verwijderd. En staat er een mooie vinex wijk op. Dag verboden terrein. Dag avontuur.

Afgelopen vakantie liepen we in Frankrijk tegen zo'n verbodsbord op. Niet helemaal spontaan natuurlijk; papa had zijn huiswerk namelijk gedaan. Dit gebied was formeel gezien verboden terrein, alleen wist ik dat het leger er al 10 jaar lang niet langskwam.

Het was superspannend. Met enige twijfel kropen mijn jongens onder de verlaten spoorboom door. Het was immers verboden terrein.

Maar wat was het geweldig! Niet alleen stikte het van de bunkers die allemaal nog open waren en waarvan de sporen van de Duitse soldaten nog te zien waren, af en toe vonden we gebruikte kogelhulzen die nu als kostbare relikwieën in hun kamer staan.

Het mooiste was de ontdekking van een enorme bunkertoren midden in een bos. Alsof we een tempel hadden gevonden in de oerwouden van het amazonegebied doemde het volkomen verlaten bunkerfort op. Zelfs mijn hart klopte in mijn keel.

Vol verwondering liepen we als ontdekkers rond. En af en toe doken we weg omdat we misschien wel iemand hoorde. En na een paar uur kropen we weer onder de spoorboom door. Opgelucht dat we niet waren opgepakt en met een kop vol ontdekkingen en avontuur.

Patz

Ik heb een foto in mijn handen.

Ik heb een foto in mijn handen van mijn zwager. De man van mijn zus en de vader van mijn nichtje. Ik kan me niet anders herinneren dan dat hij er was. Dat hij ons hielp. Dat je blij was als hij langskwam. Dat het prettig was om in zijn omgeving te zijn.

Op de foto zit hij voor zijn vakantiehuisje. In Spanje. Net gearriveerd en net gegeten. Met pretogen en een mooie glimlach op zijn gezicht. Aan de kleur van de foto kan je zien dat de zon aan het ondergaan is. De avond valt.

Daar zit hij. Tevreden. Op de tafel staat een fles wijn. Hij is voor de helft op. Spaanse rode wijn. Perfect voor dit moment.

Hij heeft de zon niet meer zien opkomen.

Ik heb de laatste foto van de vakantie van mijn zus en mijn zwager in mijn handen. De laatste foto die op de camera stond. En de laatste foto van mijn zwager.

Rust zacht mijn lieve vriend.

Patz

PS. Piet van den Akker werd geboren op 6 januari 1953 te Delft en overleed op 24 juli 2011 te Jeseu

Ik ga op reis en neem mee...

De zomervakantie is weer aangebroken. En net zoals vele ouders is dat voor ons het moment om op reis te gaan (zonder kids zou ik een ander seizoen opzoeken als ik eerlijk ben).

Vakantie is voor mij vooral een verandering van omgeving. Ik heb een enorm leuke baan, dus daar hoef ik ook niet voor te vluchten. Maar wel; de iets minder leuke karweitjes laat ik even een maandje liggen. En vooral, even 100% met mijn vrouw en kinderen, en even een frisse neus halen en natuurlijk nieuwe ideeën opdoen. Want verandering van spijs doet eten.

Iedere vakantie probeer ik wat meer te lezen. Probeer. Er zijn namelijk een boel alternatieven. Wat dacht je van 'voor je uit staren'? Dat is duidelijk 1 van mijn favorieten. Zie het als vissen zonder hengel, zie het als mediteren maar dan zonder de focus. Ik kan urenlang, als mijn vrouw in een boek duikt en mijn kids aan het spelen zijn voor me uit staren. Bij voorkeur over een prettig landschap. En als mooie afsluiting van een paar uur staren val ik in slaap. Als een oude man kan ik in een lekkere stoel na het staren in slaap vallen. Heerlijk!

Toch neem ik altijd wat te lezen mee. En dit jaar heb ik weer een lekkere line-up bedacht; Allereerst 'Invisible Ink' van Brian Mcdonald. Was een tip van collega verhalenverteller Michel Maas. Over het vertellen van verhalen. Heb er stiekem al een hoofdstukje van gelezen en was gelijk hooked! Dan een boekje dat wel vaker mee gaat; 'Eilanden' van Boudewijn Buch. Voor mij heeft 'Eilanden' een speciale betekenis. Het was het boek dat ik aan het sterfbed van mijn vader las. En sinds die tijd leest mijn vader met me mee als ik weer samen met Boudewijn Buch al die eilanden bezoek. Dan 'De weg naar Oxiana' van Robert Byron. Ik ben een sucker voor reisverhalen. En dit is toch wel een klassieker. In dit boek beschrijft Byron zijn reis door Perzie en Afghanistan (1934). Ik ben hier tijdens mijn vorige vakantie aan begonnen dus de hoogste tijd dat ik hem dit jaar ga uitlezen. Last but not least; 'Baltimore' ( or, The Steadfast Tin Soldier and the Vampire). Van Mike Mignola en Christopher Golden. Een prachtig geïllustreerd boek op mooi papier gedrukt.Het boek staart me al een jaar vanuit mijn boekenkast aan.

Mocht u ook aan het hoogseizoen gebonden zijn om op reis te gaan? Dan wens ik u een Buitengewoon Prettige Reis en hoop u allen weer terug te zien aan het eind van de Zomer.

Patz

Gregors Opmerkelijke Webdagboek

Ja hoor. Na onze heldin Kick Fearless (de stoerste fashionista van de wereld) is ook Gregor Goudstein (a.k.a. Gregor Groentestein) zelf op het web te vinden. Was natuurlijk geen houden aan voor mijn favoriete nerd om niet zelf op internet aanwezig te zijn. Als zijn webdagboek en zijn Tweets net zo maf zijn als zijn Buitengewoon Opmerkelijke Dagboeken gaat het helemaal goedkomen!

Gregors Opmerkelijke Webdagboek is te vinden op http://gregorgroentestein.blogspot.com/ en hij twittert via GGroentestein.

Veel Plezier Gregor!

Patz

Ps. Kick Fearless is te vinden op Hyves, Facebook en Twitter. Check http://www.kickfearless.nl voor meer info

Niet bereiken, maar raken

Het was een experiment. Kijken of we op een markt met leuke webwinkels promotie konden maken voor de CircusPatz avonturen. Het ging mij niet om de verkoop, maar wel om de spullen even bij elkaar te zetten en eens te kijken hoe mensen erop zouden reageren.

Zoals ik al een paar keer hier heb verteld is promotie voor onze avonturen een moeilijk ding. We hebben eigenlijk het budget niet om lekker los te gaan, daarnaast is promotie in de boekhandel altijd best een ingewikkeld traject. Zeker omdat we nog niet zo bekend zijn kan ik je vertellen dat we nog geen volle zalen trekken als we iets leuks doen in de boekhandel.

Dus besloten we naar de mensen toe te gaan. Niet in de boekhandel maar op een markt waar we van wisten (of dachten) dat hier wel onze doelgroep zou rondlopen.

Het was ge-wel-dig!! We hadden ons best gedaan om een beetje leuke kraam te maken. Natuurlijk nog niet helemaal optimaal, maar het kon er mee door gaan. Op een markt gedomineerd door roze stak onze avonturenkraam er lekker uit. Maar het mooiste waren de reacties van de mensen. Eerst nieuwsgierig; dan een glimlach. Onze avonturen toverde dikke-vette glimlachen op de gezichten van een heleboel mensen. Van kids, van papa's en van mama's. Van opa's en oma's. Mensen waren nieuwsgierig en verast toen we vertelde dat WIJ deze boeken bedachten.

Julius het Voorleesjongetje doet zijn ding...

Krista (de auteur van alle 'Hoe jij-ontdekavonturen') signeerde en Julius het Voorleesjongetje, de 'artiestennaam' van mijn oudste zoon Julius, las voor. Achter de kraam stonden verhaalacrobaten en awbruna-vrienden (de uitgever van onze boeken). Het was een feestje. Ook was het was super om te horen en te zien dat veel mensen onze spullen al kende. We hebben vast nieuwe fans gemaakt, en bestaande fans nog blijer gemaakt. ( En ja; we gaan dit zeker vaker doen!)

En zo zie je maar; met al die extra moeite die we in onze avonturen stoppen treffen we mensen in hun hart. En daar gaat het uiteindelijk om. Niet bereiken, maar raken.

Thanks iedereen voor een paar prachtige dagen!

Trotse Patz

P.S. Saskia, Nienke, Krista, Daniella, Julius, Nathalie en Joost; bedankt voor jullie inzet op de markt!

P.P.S. En ja, de verkoop ging ook erg goed!