Gregors Groentestein's avonturen in filmland: entry 10: De eerste resultaten!!

Bang! En plots zie ik Gregor Groentestein (in de film Victor Veggiestein) en zijn vriendje Peenmans voor me. De handtekening onder het filmcontract een paar maanden geleden is plots echt een ding aan het worden.; de character designers in Gent en Brussel zijn keihard aan de slag gegaan...

Mag ik jullie -enorm trots- voorstellen aan de filmversies van Gregor en Peenmans?

Een Supertrotse Patz :-)

Is het willen maken van de mooiste producten een denkfout?

Ik had van de week een mooi gesprek over de boeken die we bij CircusPatz maken. 

Het was een gesprek vol lof. 

Toch hing er een 'maar...' in de lucht. Na een hele rits van veren kwam toch een beetje pek. 'Ben je niet bang dat je veel te ver gaat in je uitvoeringen?'. 'Dat je mensen afschrikt?'.

'Dat je uiteindelijk met een prachtig product zit waar een hele kleine groep in geïnteresseerd is?'.

Natuurlijk was dit niet de eerste keer dat ik zoiets hoorde.

En als je iets vaker hoort is het slim om er eens goed over na te denken.

Is het willen maken van de mooiste producten een denkfout?

Eigenlijk zijn er twee dingen die me te binnen schieten als ik er over nadenk. De mensen die de CircusPatz spulletjes maken (schrijven, illustreren, uitdenken, vormgeven etc) vinden het geweldig om dit soort dingen te maken. En we hebben nu eenmaal de manier van werken om bij alles op zoek te gaan naar 'mooier' en 'beter'.

Ik weet uit ervaring dat wij dagelijks kunnen wikken en wegen over details waar de meeste uitgevers geen seconde over nadenken. 

Continue afwegen of het kan, of het wenselijk is en of we dan nog wel een product krijgen waar wat aan te verdienen valt. En je zou kunnen zeggen dat we soms daarin een beetje kunnen doorschieten. Zitten er kostbare elementen in die de meeste consumenten niet eens zullen opmerken. 

Mooi voorbeeld is het 'doorschijnende papier' in het Eilandavontuur. Natuurlijk schijnt het papier helemaal niet door, daar hebben we een boel extra werk voor moeten verrichten. Allemaal omdat we vonden dat het echt moest aanvoelen als een oud scheepsdagboek.

Eigenlijk zit dat detail er in omdat wij er blij van werden.

En daar tref je de kern van de zaak.

Geld maakt niet gelukkig. Je kan mogelijk wel gelukkig worden van de dingen die je met het geld kan doen. Even (enorm) kort door de bocht; je moet geld verdienen om dingen te kunnen kopen waar je blij van (kan) worden. Dus als je iets doet waar je blij van wordt zou je ook minder hoeven te verdienen. Toch? Ik hoef niet perse 3 keer op vakantie omdat ik (bijna) iedere dag al een soort van vakantie heb. Iedere keer als ik keihard moet werden om iets geweldigs te maken voelt het als een vakantie als ik het resultaat in mijn handen heb.

Maar dan gedachte 2; jagen we mensen weg met onze boeken?

Ik denk het niet. Het is natuurlijk logisch dat er mensen zijn die niets met onze spullen hebben. Maar ik kan me niet voorstellen dat mensen bang zijn voor kwaliteit. Dat ze de spullen wegleggen omdat er teveel over is nagedacht. 

Je zou kunnen denken dat je opzoek moet gaan naar iets wat zoveel mogelijk mensen mooi vinden. Wat dus heel veel mensen doen.

Maar dan moet ik iets maken waar ik niet achter sta. En dat wil ik niet.

Of laat ik het anders zeggen; als ik dingen moet maken waar ik niet achter sta moet ik 3 keer per jaar op vakantie. Om bij te komen. En daarvoor moet ik heel veel geld verdienen. 

Been there. Done that.

En ik kan je vertellen dat ook 3 x per jaar op vakantie niet hielp om toch gelukkig te worden.

Het komt er dus op neer dat ik eenvoudigweg niet anders kan. Of het nu slim is of dom. En dus moet ik hopen dat er mensen zijn die onze verhaalspulletjes mooi vinden. En thank god kom ik ze steeds vaker tegen.

Patz

Een mooi 2012 (en een nog geweldiger 2013)!

Wat een prachtig jaar was het weer. Niet alleen kwam mijn verhalencircus met een eerste deel van een nieuwe verhalenserie; 'Villa Willemina', ook was de creatie van twee andere nieuwe 'verhalen' een feit.

In een oude tapijtfabriek in het centrum van Utrecht mochten we eindelijk ons gedachtegoed eens tastbaar en permanent neerzetten; het Verhalen*laboratorium van CircusPatz.

Wat ooit begon als avontuurlijke koffer waarmee ik met alle verhaalideeën langs uitgevers leurde, konden we nu uitwerken in een echte ruimte. Het was alweer een droom die tot leven kwam. Alles kwam hier bij elkaar. Nu konden mensen eindelijk zien waar wij als CircusPatz echt voor staan. Onze ‘pijlers’- avontuur, ontdekkingen, verwondering en kwaliteit - kunnen we in het laboratorium echt zichtbaar maken.

De creatie van het Verhalen*laboratorium maakte nog een droom mogelijk.

De CircusPatz Verhalen*school.

Een inspirerende plek waar ik kids en ouders kon laten zien dat een talent voor verbeeldingskracht een waardevolle eigenschap kan zijn. Inmiddels start de tweede workshop eind januari.

Er was nog een mijlpaal. In de nazomer van 2012 mocht ik een handtekening zetten onder een heus filmcontract voor Gregor Groentestein (de film gaat de engelstalige naam 'Victor Veggystein' gebruiken). Dat er nog heel veel tijd en moeite overheen zal gaan is duidelijk. Maar de eerste grote stap is gemaakt. En mensen, het smaakt naar meer...

2012 zat propvol nieuwe ontwikkelingen en experimenten. Naast dat de pop-up verhalen*winkel van CircusPatz op veel beurzen en zogenoemde art- and craft markten te vinden was zijn we ook een serieuze online verhalen*winkel begonnen om onze boodschap goed te gaan verspreiden. Natuurlijk kunnen en willen we niet alles alleen doen, daarom zijn we ook op zoek gegaan naar nieuwe (boek)winkels die vriendjes van het Verhalen*laboratorium willen worden. En ondanks dat veel winkels voor de ‘usual suspects’ gaan, vonden we toch veel ondernemers die met ons mee wilden varen. Die -net als wij- ook geloven in kwaliteit en aandacht.

Over experimenten gesproken; op de valreep van het jaar hebben we een voorzichtige try-out gedaan met het Ministerie van Zeer Geheime Zaken. In het oude hoofdpostkantoor in Rotterdam konden kids van 8 tot 12 jaar tijdens de KerstGarten markt een echte zaak van het Ministerie oplossen in de catacomben van het postkantoor. Ook dat smaakte duidelijk naar meer. Plannen om een echt Ministerie van Zeer Geheime Zaken Theater op te gaan zetten zijn inmiddels in de maak.

Genoeg teruggekeken nu! Wat gaat het nieuwe jaar ons brengen?

2013 gaat een belangrijk jaar worden voor het verhalen*laboratorium CircusPatz.

In juni 2013 zal de samenwerking met A.W.Bruna/Arbeiderspers eindigen. We bedachten en schreven al onze eigen verhalen, we deden zelf de vormgeving en gingen zelf op zoek naar illustratoren. Daarnaast begonnen we zelf onze verhalen*school en startten we zelf onze verhalen*winkel. Ook de contacten met de tv- en filmwereld doen we zelf. Het afgelopen jaar waren we zelfs in de marketing en verkoop (ook aan boekhandels) steeds actiever. Al die dingen bij elkaar maken het logisch om de laatste stap ook te maken; het uitgeven van onze verhalen. 

Het is de hoogste tijd dat we die allerlaatste schakel ook zelf gaan doen. Een relatief kleine stap die wel aanvoelt als een enorme sprong.

Natuurlijk zullen we het veilige, warme nest waarin al onze huidige verhalen werden geboren gaan missen. Ik bedankt vast Joop, Joost, Nienke, Timo, Saskia, Esther, Marieke, Nina en iedereen die ik nog vergeten ben bij A.W.Bruna voor alle goede zorgen en een Buitengewoon Wonderbaarlijke tijd! (Maar ik wandel vast nog wel eens bij jullie binnen voor een kop koffie en een praatje, zo makkelijk komen jullie niet van me af, we zijn bijna buren natuurlijk!)

In 2013 staat als eerste een dik zomerboek van de stoerste fashionista van de wereld Kick Fearless op de uitgeefagenda. Alle zes afleveringen (dus een compleet verhaal) in één dik boek. Rond de 500 pagina’s spannende avonturen voor meiden van tien jaar en ouder. Geen boek voor prinsesjes, maar ook geen boek vol moeilijke puberproblematiek. Natuurlijk weer mooi vormgegeven zoals jullie dat van ons gewend zijn.

Het komende najaar komen we met ons eerste prentenboek. 'Het Jongetje vol Verhalen (en het Circus met Niets). In dit prachtige prentenboek, wonderlijk geïllustreerd door Nina Smit en geschreven door ondergetekende, vertellen we het verhaal dat misschien wel de basis vormt van alles wat CircusPatz doet; het verhaal over het belang van Fantasie.

Maar er staat meer op de planning. Zo zijn er spannende en geheime plannen met het Ministerie van Zeer Geheime Zaken, gaat de Verhalen*school ook de klaslokalen in, zal je ons veel meer gaan tegenkomen op festivals, beurzen en art- and craft markten. En natuurlijk zullen we jullie graag van harte welkom heten in ons Verhalen*laboratorium. Niet alleen om jullie te laten zien wat we allemaal aan het doen zijn, ook omdat we jullie bij de creatie van nieuwe verhalen willen betrekken.

Want uiteindelijk zijn jullie natuurlijk enorm belangrijk voor ons Wonderbaarlijke Verhalen*laboratorium. Juist in 2013. We hebben jullie niet alleen nodig als (potentiële) kopers van onze verhalen, we hebben jullie ook nodig om onze boodschap te verspreiden. Om mensen te vertellen wat voor verhalen we hebben of om mensen met onze verhalen te inspireren. Net zoals we hopelijk jullie inspireren.

Want dat is natuurlijk wat we uiteindelijk willen: jullie inspireren. Jullie laten zien dat kwaliteit, verwondering, ontdekkingen en avontuur dingen zijn die we allemaal nodig hebben. En dat passie geen luxe is, maar eigenlijk een randvoorwaarde is voor een mooi, magistraal en vruchtvol leven.

Een geweldig wonderbaarlijk 2013 en...

May All Your Days be Circus Days!

Patz

ps. De eerste Open Atelier is op zondag 13 januari. Van 11.00 tot 17.00 zijn jullie van harte welkom in ons Verhalen*laboratorium in Utrecht. Hou onze Facebookpagina (www.facebook.com/circuspatz) in de gaten voor het programma.

De CircusPatz Verhalen*winkel; een uitleg voor de winkels die ook CircusPatz verhalen verkopen...

Vanaf a.s. vrijdag heeft CircusPatz zijn eigen online verhalen*winkel. Niet alleen zijn daar alle CircusPatz verhalen te vinden, ook zullen we er speciale en unieke andere verhalenspulletjes gaan verkopen. Sommigen door ons bedacht en in kleine oplagen gemaakt, anderen zijn we gewoon tegen het lijf gelopen en passen enorm goed bij onze verhalen.

Het voelt voor ons logisch om deze stap te zetten. We waren al actief wat eigen verkoop betreft met onze CircusPatz Avonturen*kraam die van de zomer regelmatig te zien was in de regio op beurzen en zg. 'arts & craft' marken.

Toch wil ik even uitleggen waarom we deze stappen doen. Zeker naar winkels die onze spullen met veel plezier verkopen en het wellicht gewoon als keiharde concurrentie zien.

Bij het Wonderbaarlijke Verhalen*laboratorium maken we met veel plezier onze verhalen. Nagenoeg al onze geld en al onze aandacht zitten in onze boeken. Van verhaal tot vormgeving. Bij alles gaan we tot het uiterste. Niet voor niets zeggen we de laatste tijd steeds vaker dat we 'misschien wel de mooiste kinderboeken van Nederland maken'.

Deze manier van werken heeft ook een downside, we steken niet of nauwelijks geld in onze marketing. Al het budget dat we hebben zit in onze boeken. Het resultaat; we hebben mooie verhaalspullen, alleen worden we mondjesmaat ingekocht door de handel en dus veel te weinig verkocht aan de consument.

Een klein rondje onderzoek leert ons dat nagenoeg niemand onze boeken kent. We hebben dus niet te maken met een afwijzing, maar met onbekendheid.

En precies daarom besloten we vorig jaar om zoveel mogelijk zichtbaar te zijn. Om zoveel mogelijk mensen onze boeken te laten zien; onze Avonturen*kraam bleek een geweldige manier te zijn om dat te gaan doen. Immers, hoe meer mensen onze boeken zien, kopen en er blij van worden, hoe meer mensen aangestoken kunnen worden. Met andere woorden, hoe meer verkoop, hoe beter we de vonk kunnen laten overslaan. En verkoop als marketing heeft ook nog eens het bij-effect dat het zichzelf direct bedruipt. We maken reclame en de kosten daarvan worden door de verkoop weer goedgemaakt; het mes dat aan alle kanten snijd.

Natuurlijk gunnen we iedereen zijn deel. Natuurlijk willen we graag dat veel winkels kunnen meeprofiteren van onze bedenksels. Maar dan moeten we met zijn allen de schouders er onder zetten. Zie daarom onze Avonturen*kraam en onze online verhalenwinkel niet als concurrentie maar als een manier van marketing. Een nieuwe manier van marketing. Want zoveel mogelijk mensen laten proeven van onze prachtige boeken is de manier om van CircusPatz een succes te maken. En daar hebben we uiteindelijk allemaal wat aan.

Wilt u graag met uw winkel ook aan de slag met de spullen van CircusPatz? We staan te springen om een hechte band te creëren met retailers. Van boekhandel tot de betere speelgoedhandel, kinderkledinghandel etc etc. Als u in ons investeert dan investeren wij in u. Komen we langs met auteurs, geven we workshops in uw winkel, toveren we uw etalage om. Niets is onmogelijk. En alles doen we met veel plezier.

Graag tot ziens!

Met Buitengewoon Vriendelijk en Respectvolle Groet en...

May All Your Days be Circus Days!

Patz van der Sloot

Levensfases

Ik kan me nog herinneren dat ik samen met mijn vrouw een appartement betrok in Rotterdam. Het was een loft in een oud pakhuis. Dolblij waren we er mee. 1 grote ruimte waarin we leefde, sliepen en werkte. Stedelijk. Met uitzicht op de Maas en alle lichtjes van de stad.

Een paar jaar later kwam ons eerste kindje. En plots was de loft niet meer zo ideaal. En de omgeving ook niet. Er woonden nauwelijks kinderen in de buurt en er waren geen speelplekken. Toen zoontje nummer 2 werd geboren wisten we het zeker. Dit huis paste niet meer bij het leven dat we leefden. We hadden veel meer behoefte aan geborgenheid en veiligheid. Die grote stad gaf ons dat gevoel niet. En we verhuisden. Naar een rijtjeshuis in een wijkje vol kids. In een provinciestad.

Zo werkt het leven. Situaties waar je blij mee was kunnen anders gaan aanvoelen. Niet meer bij je passen.

Ook bedrijven maken dit soort fases door. Mijn eigen bedrijfje CircusPatz is al een tijdje aan het veranderen. Zonder dat we het echt doorhadden zijn we in een andere levensfase terechtgekomen.

Het kan soms moeilijk zijn om te beslissen dat dingen niet meer bij je passen. We waren zo blij geweest met de loft in Rotterdam dat het ook moeilijk was om echt in actie te gaan komen. Om de loft te koop te zetten en op zoek te gaan naar iets wat wellicht minder spannend is, maar wel veel beter bij je past. Soms heb je een duwtje nodig.

Zonder jullie nog details te kunnen vertellen hebben we onlangs zo'n duwtje gekregen. Een behoorlijke duw -die nogal wat gevolgen gaat hebben- maar uiteindelijk wel een duw is in de goede richting. Een flinke zet over een drempel die we al een tijdlang voor ons zagen en waar we maar tegenaan hikten. Waar we niet over durfden te stappen. Terwijl we ook zeker wisten dat we een keer die drempel over moesten. Omdat de toekomst van ons verhalen*laboratorium aan de andere kant van de drempel ligt.

Er gaan de komende tijd zeker dingen bij CircusPatz veranderen. Maar de weg die we zijn ingeslagen blijven we volgen. De Verhalen*school, het Verhalen*laboratorium waar misschien wel de mooiste kinderboeken van Nederland vandaan komen en binnenkort de Verhalen*winkel. Allemaal dingen die perfect passen bij de levensfase waar we nu in zitten.

Patz

Als klein jongetje wilde ik al astronaut worden.

Het leek een voor de hand liggende opmerking van astronaut André Kuipers; 'als klein jongetje wilde ik al astronaut worden'.

Maar er zit een grote boodschap in verborgen; 'Alles is mogelijk'. Zelf de onmogelijke wens om astronaut te worden kan blijkbaar werkelijkheid worden.

In mei 2006 stopte ik definitief met mijn werk in de reclame om op zoek te gaan naar de baan die perfect bij me zou passen. De combinatie tussen al mijn skills (de bekende voor-de-hand liggende vaardigheden maar wellicht ook de verborgen of onbekende vaardigheden) zouden moeten leiden tot een droombaan. En die droombaan moest er weer voor zorgen dat ik niet meer het gevoel zou hebben dat ik tegen mijn zin mezelf, iedere dag weer naar mijn werk moest slepen. 

Nagenoeg iedereen om mij heen - met uitzondering van mijn eigen gezin- had er mixed feelings over. Het had alle symptonen van een midlife crisis, en waarschijnlijk had het er ook best wat mee te maken. Ik was immers vrij recent de veertig gepasseerd.

Na veel gesprekken, hard nadenken en vooral heel veel naar mijn kinderen kijken was ik er eind 2007 achtergekomen wat die perfecte combinatie van passie en skills zou moeten worden. Ik wilde verhalenverteller worden. Mijn fantasie zou eindelijk in de meest pure vorm worden ingezet.

En ik was er ook nog van overtuigd dat ik daar van zou kunnen leven. Niet veel mensen waren dat met mij eens. 'Misschien moet je eens een keer met iemand praten' (waarbij die 'iemand' een verwijzing was naar een psycholoog of erger) kwam vaak voorbij. En dat niet alleen. Iedere keer als ik een begin maakte aan een businessplan (dat hoort er nu eenmaal bij) kwam ik niet verder dan blz 4; hoe ga ik geld verdienen. Alles wees erop dat het een onmogelijke missie zou worden.

Toch wilde ik dit pad inslaan. 

En ik wist dat ik mijn verstand moest uitschakelen en mijn gevoel moest gaan volgen als ik deze weg een kans wilde geven. 

Dus stopte ik mijn kop in het zand en probeerde met de ogen van een kind naar de wereld te kijken. De obstakels niet te veel van te voren te benoemen maar gaandeweg oplossingen te bedenken voor de obstakels. 

Mijn metafoor voor deze periode; 'met mijn plank op de golf blijven...'.

Zolang ik erin zou slagen om op mijn surfplank te blijven staan terwijl hij over die grote golf zou blijven glijden zou het me lukken.

Ik vroeg aan mijn directe omgeving of ze mij wilde helpen om op die golf te blijven. Om het water onder mijn surfplank te zijn. Niet in de vorm van geld, maar in de vorm van vertrouwen. In de vorm van positieve energie. Ik ging mensen mijden die bleven roepen dat het niet zou gaan lukken. De 'dat-willen-we-allemaal-wel' mensen die bewust of onbewust willen voorkomen dat iemand zijn dromen waar gaat maken.

En wonder boven wonder leek het te lukken.

De onmnogelijke missie ging zeker niet zonder slag of stoot. Er waren maanden die ik de 25ste niet wist hoe ik de 30ste mijn hypotheek moest betalen. Ik stond nog wat wiebelig op mijn plank en was doodsbenauwd van mijn golf te vallen.

Maar op een gegeven moment werd het steeds makkelijker. Durfde ik zelfs kunstjes te maken op mijn kleine plankje op die grote golf. En de golf leek andere mensen aan te trekken. Mensen die ik nodig had om op die golf te blijven.

Al in 2009 zorgde een contract met een grote mooie uitgeverij ervoor dat ik vol gas verhalen kon gaan produceren. Iedere dag leerde ik weer vaardigheden om nog beter op mijn plankje te staan. Ik kreeg vertrouwen dat ik op de goede weg bezig was. Mijn reflex om dingen te forceren -1 van mijn vele achilleshielen- maakte plaats voor rust en vertrouwen dat het allemaal wel op de juiste plek zou vallen. 'Make it happen' maakte plaats voor 'Let it happen'. 

In 2011 was ik zelfs een paar millimeter verwijderd van een film- en tvcontract met  Disney en dit jaar tekenende ik een mooi filmcontract met een Belgische producent voor de verfilming van Gregor Groentestein. Allemaal bevestigingen dat ik op een goede golf zit.

Ik ben me er van bewust dat ik er nog lang niet ben. Maar deze golf voelt aan als de juiste golf. En het zou zo maar kunnen dat deze golf me weer op een ander golf brengt.

Als er 1 ding is dat ik geleerd heb is dat er daadwerkelijk een zee van mogelijkheden voor ons ligt. Een zee van dingen die we wellicht kunnen worden of gaan doen. Niets is onmogelijk. Andre Kuiper is er zelfs in geslaagd om astronaut te worden.

Patz 

De mythe van de hardwerkende ondernemer

Ondernemers werken keihard. Veel harder dan een werknemer. Vaak maken ze weken van wel 80 uur. Ondernemers zitten vol initiatief. Ze durven risico's te nemen.

En daarom mogen ondernemers meer verdienen. Daarom moeten we zuinig op ondernemers zijn. Moeten we hun initiatief belonen. Stimuleren. Uit de wind houden. Ze zijn letterlijk de motor achter de economie.

Tot zover het bekende riedeltje.

Ik starte op mijn negentiende mijn eerste eigen bedrijfje. Tijdens een rampzalige stage besloot ik voor mezelf te beginnen. Binnen 1 dag had ik een bedrijfspand gehuurd en een dag later was ik aan de slag. Na 5 jaar met veel plezier te hebben gewerkt moest ik er zoveel bijbaantjes naast houden om de huur te kunnen betalen dat het duidelijk was dat dit niet meer ging. Ik ging weer even in loondienst. Maar het bleef kriebelen. Er bleven plannen komen. Een postorder voor filmmerchandise tot een lokaal uitgaansmagazine. En uiteindelijk kwam er een kans voorbij en greep ik het weer. Na een carierre in de reclame startte ik samen met een aantal collega's een eigen communicatiebureau. In 2008 maakte ik een carierreswitch en begon CircusPatz.

Ik heb ondernemerschap nooit ervaren als een opoffering. Ik deed het altijd omdat ik mijn werk zo leuk vond dat ik liever werkte dan tv keek. En in het weekend doorwerkte. 'Voor mezelf werken' is voor mij een plezierige aangelegenheid. Het is mijn werk en hobby. Dus dan maak je behoorlijk wat uren.

Alle ondernemers die ik in al die jaren heb leren kennen hebben eigenlijk hetzelfde. Ze werken allemaal hard, maar doen dat omdat ze het leuk vinden. Ook het pro actieve karakter van veel ondernemers is geen verdienste.

There born that way.

Dus waarom zouden we als maatschappij ondernemers uit de wind moeten houden en ze extra belonen?

Omdat ze doen wat ze leuk vinden?

Omdat ze anders stoppen en in loondienst gaan?

I don't think so.

Ja, ze zijn misschien een behoorlijk belangrijk tandwiel in de motor van de economie.

Maar dat andere belangrijke tandwiel is de consument. Die weer de spullen van de ondernemer koopt. Zonder dat tandwiel is het tandwiel van de ondernemer waardeloos.

With other words; we zijn allemaal net zo belangrijk. En iedereen werkt hard voor zijn geld. Daarom hoeft er niemand op een schild worden gehezen. Hoeft niemand uit de wind worden gehouden. Hoeft niemand zich beter te voelen dan een ander.

Iedereen is wat hij is.

Niemand is beter.

En iedereen is een onderdeel van de motor van de economie.

Iedereen is gelijk.

Patz