Als klein jongetje wilde ik al astronaut worden.

Het leek een voor de hand liggende opmerking van astronaut André Kuipers; 'als klein jongetje wilde ik al astronaut worden'.

Maar er zit een grote boodschap in verborgen; 'Alles is mogelijk'. Zelf de onmogelijke wens om astronaut te worden kan blijkbaar werkelijkheid worden.

In mei 2006 stopte ik definitief met mijn werk in de reclame om op zoek te gaan naar de baan die perfect bij me zou passen. De combinatie tussen al mijn skills (de bekende voor-de-hand liggende vaardigheden maar wellicht ook de verborgen of onbekende vaardigheden) zouden moeten leiden tot een droombaan. En die droombaan moest er weer voor zorgen dat ik niet meer het gevoel zou hebben dat ik tegen mijn zin mezelf, iedere dag weer naar mijn werk moest slepen. 

Nagenoeg iedereen om mij heen - met uitzondering van mijn eigen gezin- had er mixed feelings over. Het had alle symptonen van een midlife crisis, en waarschijnlijk had het er ook best wat mee te maken. Ik was immers vrij recent de veertig gepasseerd.

Na veel gesprekken, hard nadenken en vooral heel veel naar mijn kinderen kijken was ik er eind 2007 achtergekomen wat die perfecte combinatie van passie en skills zou moeten worden. Ik wilde verhalenverteller worden. Mijn fantasie zou eindelijk in de meest pure vorm worden ingezet.

En ik was er ook nog van overtuigd dat ik daar van zou kunnen leven. Niet veel mensen waren dat met mij eens. 'Misschien moet je eens een keer met iemand praten' (waarbij die 'iemand' een verwijzing was naar een psycholoog of erger) kwam vaak voorbij. En dat niet alleen. Iedere keer als ik een begin maakte aan een businessplan (dat hoort er nu eenmaal bij) kwam ik niet verder dan blz 4; hoe ga ik geld verdienen. Alles wees erop dat het een onmogelijke missie zou worden.

Toch wilde ik dit pad inslaan. 

En ik wist dat ik mijn verstand moest uitschakelen en mijn gevoel moest gaan volgen als ik deze weg een kans wilde geven. 

Dus stopte ik mijn kop in het zand en probeerde met de ogen van een kind naar de wereld te kijken. De obstakels niet te veel van te voren te benoemen maar gaandeweg oplossingen te bedenken voor de obstakels. 

Mijn metafoor voor deze periode; 'met mijn plank op de golf blijven...'.

Zolang ik erin zou slagen om op mijn surfplank te blijven staan terwijl hij over die grote golf zou blijven glijden zou het me lukken.

Ik vroeg aan mijn directe omgeving of ze mij wilde helpen om op die golf te blijven. Om het water onder mijn surfplank te zijn. Niet in de vorm van geld, maar in de vorm van vertrouwen. In de vorm van positieve energie. Ik ging mensen mijden die bleven roepen dat het niet zou gaan lukken. De 'dat-willen-we-allemaal-wel' mensen die bewust of onbewust willen voorkomen dat iemand zijn dromen waar gaat maken.

En wonder boven wonder leek het te lukken.

De onmnogelijke missie ging zeker niet zonder slag of stoot. Er waren maanden die ik de 25ste niet wist hoe ik de 30ste mijn hypotheek moest betalen. Ik stond nog wat wiebelig op mijn plank en was doodsbenauwd van mijn golf te vallen.

Maar op een gegeven moment werd het steeds makkelijker. Durfde ik zelfs kunstjes te maken op mijn kleine plankje op die grote golf. En de golf leek andere mensen aan te trekken. Mensen die ik nodig had om op die golf te blijven.

Al in 2009 zorgde een contract met een grote mooie uitgeverij ervoor dat ik vol gas verhalen kon gaan produceren. Iedere dag leerde ik weer vaardigheden om nog beter op mijn plankje te staan. Ik kreeg vertrouwen dat ik op de goede weg bezig was. Mijn reflex om dingen te forceren -1 van mijn vele achilleshielen- maakte plaats voor rust en vertrouwen dat het allemaal wel op de juiste plek zou vallen. 'Make it happen' maakte plaats voor 'Let it happen'. 

In 2011 was ik zelfs een paar millimeter verwijderd van een film- en tvcontract met  Disney en dit jaar tekenende ik een mooi filmcontract met een Belgische producent voor de verfilming van Gregor Groentestein. Allemaal bevestigingen dat ik op een goede golf zit.

Ik ben me er van bewust dat ik er nog lang niet ben. Maar deze golf voelt aan als de juiste golf. En het zou zo maar kunnen dat deze golf me weer op een ander golf brengt.

Als er 1 ding is dat ik geleerd heb is dat er daadwerkelijk een zee van mogelijkheden voor ons ligt. Een zee van dingen die we wellicht kunnen worden of gaan doen. Niets is onmogelijk. Andre Kuiper is er zelfs in geslaagd om astronaut te worden.

Patz 

De mythe van de hardwerkende ondernemer

Ondernemers werken keihard. Veel harder dan een werknemer. Vaak maken ze weken van wel 80 uur. Ondernemers zitten vol initiatief. Ze durven risico's te nemen.

En daarom mogen ondernemers meer verdienen. Daarom moeten we zuinig op ondernemers zijn. Moeten we hun initiatief belonen. Stimuleren. Uit de wind houden. Ze zijn letterlijk de motor achter de economie.

Tot zover het bekende riedeltje.

Ik starte op mijn negentiende mijn eerste eigen bedrijfje. Tijdens een rampzalige stage besloot ik voor mezelf te beginnen. Binnen 1 dag had ik een bedrijfspand gehuurd en een dag later was ik aan de slag. Na 5 jaar met veel plezier te hebben gewerkt moest ik er zoveel bijbaantjes naast houden om de huur te kunnen betalen dat het duidelijk was dat dit niet meer ging. Ik ging weer even in loondienst. Maar het bleef kriebelen. Er bleven plannen komen. Een postorder voor filmmerchandise tot een lokaal uitgaansmagazine. En uiteindelijk kwam er een kans voorbij en greep ik het weer. Na een carierre in de reclame startte ik samen met een aantal collega's een eigen communicatiebureau. In 2008 maakte ik een carierreswitch en begon CircusPatz.

Ik heb ondernemerschap nooit ervaren als een opoffering. Ik deed het altijd omdat ik mijn werk zo leuk vond dat ik liever werkte dan tv keek. En in het weekend doorwerkte. 'Voor mezelf werken' is voor mij een plezierige aangelegenheid. Het is mijn werk en hobby. Dus dan maak je behoorlijk wat uren.

Alle ondernemers die ik in al die jaren heb leren kennen hebben eigenlijk hetzelfde. Ze werken allemaal hard, maar doen dat omdat ze het leuk vinden. Ook het pro actieve karakter van veel ondernemers is geen verdienste.

There born that way.

Dus waarom zouden we als maatschappij ondernemers uit de wind moeten houden en ze extra belonen?

Omdat ze doen wat ze leuk vinden?

Omdat ze anders stoppen en in loondienst gaan?

I don't think so.

Ja, ze zijn misschien een behoorlijk belangrijk tandwiel in de motor van de economie.

Maar dat andere belangrijke tandwiel is de consument. Die weer de spullen van de ondernemer koopt. Zonder dat tandwiel is het tandwiel van de ondernemer waardeloos.

With other words; we zijn allemaal net zo belangrijk. En iedereen werkt hard voor zijn geld. Daarom hoeft er niemand op een schild worden gehezen. Hoeft niemand uit de wind worden gehouden. Hoeft niemand zich beter te voelen dan een ander.

Iedereen is wat hij is.

Niemand is beter.

En iedereen is een onderdeel van de motor van de economie.

Iedereen is gelijk.

Patz

There's gonna be evolution!

Ik hoor het vaak de laatste tijd. Het schijnt dat we een economische wetmatigheid gaan doorbreken. Kinderen gaan het economisch slechter krijgen dan hun ouders. Het evolutionaire gegeven dat we vooruit gaan en dat dus iedere volgende generatie het beter krijgt gaat wellicht de prullebak in.

Hmm.

Opmerkelijk dat we 'vooruitgang' bijna altijd verbinden aan de economie. Vooruitgang betekend meer vrije dagen, sneller met pensioen gaan, minder hard werken. Een hoger loon. In dat perspectief zal het de komende tijd wellicht wel minder gaan.

Maar er is meer. Vele meer. Groei of vooruitgang is niet alleen verbonden aan geld. Is een beter leven per definitie een leven met meer geld?

Ik zie wel degelijk vooruitgang. Ik zie mensen die hun kwaliteit vergroten door bv beter om te gaan met voedsel. Bewuster. Op zoek naar meer kwaliteit. En dat het niet gaat om een kleine groep 'geitenwollensokkers' kan je mooi zien in de Albert Heijn. Steeds meer biologische producten vullen de schappen. En dat doet de AH niet omdat ze het een warm hart toedragen, dat doen ze omdat er meer vraag naar is.

Maar er is meer.

Mensen delen steeds meer kennis. Ik zie in Nederland hele bedrijfsruimtes vol ZZPers die vol passie met elkaar samenwerken. Kinderen en jongeren hoor je steeds vaker zeggen dat ze werk willen hebben waar ze goed in zijn. Waar ze hun ziel en zaligheid in willen stoppen. Mensen keren zich langzaam maar zeker af van middelmatigheid. Van consessies. Ik zie een terugkeer naar vakmanschap en kwaliteit.

Maar ook is er een geestelijke en wetenschappelijke groei. Mensen gaan zich in het westen steeds meer bezighouden met zelfontplooiing. En niet alleen die enkele veertiger met een midlifecrisis. Er is een hang naar spiritueel leven. Naar zingeving.

De terugkeer naar vakmanschap en kwaliteit, in combinatie met de wetenschappelijke vooruitgang en de behoefte naar zingeving is wat mij betreft een perfect storm. Een perfect storm die een ongekend grote groei zal laten zien. 

Wat impact betreft misschien wel een grotere dan de industriële revolutie. En de wereldwijde financiële crisis is wellicht de beste duw die we hebben mogen krijgen. Een duw naar een volgende, betere fase.

Vooruitgang.

Evolutie.

Revolutie.

Patz

Gregors Groentestein's avonturen in filmland: entry 9: de handtekeningen zijn gezet!

Een grote stap is gezet. Een grote moeilijke deur is opengegaan. Het filmcontract is ondertekend. En we gaan gelijk internationaal; de producent, een mooie Vlaams/Waalse combinatie van twee samenwerkende producenten die de boel gaat optuigen richten hun pijlen op Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië.

En dan nu het volgende avontuur. De volgende fase. Het script moet geschreven, de characters moeten worden ontwikkeld, het geld moet worden opgehaald en de film moet worden gemaakt. Want achter deze deur zitten weer een vers aantal nieuwe deuren. We hebben slechts het eerste hoofdstuk van dit avontuur er op zitten.

Maar toch reden om even diep adem te halen. Want het eerste hoofdstuk is toch een belangrijke. 

Patz

PS. De hoofdrolspelers van het eerste hoofdstuk; (van links naar rechts); Mark Mertens,(producent en regisseur Skyline Entertainment), Joost van den Ossenblok (Uitgever A.W.Bruna/Arbeiderspers Uitgevers), Joop Boezeman (Algemeen directeur A.W.Bruna/Arbeiderspers Uitgevers), Arnauld de Battice (Directeur AT-Anim productions) en Patz. 

Luchtalarm

Vroeger klonk het maandelijks alarm veel indrukwekkender. Was het nog echt luchtalarm. Keken we bang omhoog op zoek naar vliegtuigen met soviet tekens er op. Nu lijkt het meer op een autoalarm. Of een hele harde wekker. 


Zo zie je maar. Niet alles was vroeger beter.


Patz

CircusPatz presenteert....De Verhalen*school!!

Ja, jongens. Het is zover... :-)

Check voor meer info www.circuspatz.com/verhalenschool.html

Tranen van Perfectie

Onlangs hoorde ik een quote van een collega-verhalenverteller. Hij had zich op een congres laten ontvallen dat het bedrijf waar hij voor werkte (dat inmiddels een internationale groei doormaakt) 'bewust niet de beste wilde zijn...'.

Een quote die mijn wenkbrauwen een tikje omhoog lieten gaan. Zeer waarschijnlijk (en hopelijk) miste ik de juiste context waarin deze opmerking werd gemaakt.

Mensen die mij goed kennen weten dat perfectionisme niet iets is wat me natuurlijk afgaat. Ik ben eerder voor de grote lijnen. Voor grote snelle stappen. Maar heb wel altijd enorme bewondering gehad voor perfectionisme. Sterker nog, ik denk dat perfectionisme de enige mogelijke weg is.

Afgelopen week bezocht ik ‪La Sagrada Família in Barcelona. Deze moderne kathedraal, oorspronkelijk ontworpen door de architect Gaudi, staat al sinds het begin van de bouw in 1882 in de steigers en zal pas rond 2026 klaar zijn. Dat heeft alles te maken met het feit dat de kathedraal gebouwd word met giften van bezoekers. Maar er is nog een reden.

Het lijkt bij de bouw van een kathedraal te horen. Neem maar eens de Notre Dame in Parijs waar ze bijna 180 jaar aan hebben gebouwd.

Tijd heeft niet of nauwelijks een rol gespeeld bij de bouw van deze geloofsmonumenten. Ook budget was daardoor geen issue, als er genoeg geld was ging men eenvoudigweg verder met de bouw. Vakmanschap, liefde voor hun geloof en wellicht prestige voor het instituut vormde het fundament voor deze gebouwen. Een combinatie van factoren die we tegenwoordig nauwelijks meer tegenkomen.

Een paar dagen geleden liep ik dus ‪La Sagrada Família binnen. En mijn adem stokte.

Het was een bombardement van indrukken. Alles was perfect.

Mijn ogen vlogen van detail naar detail. En voor het eerst in mijn leven schoot ik vol van een gebouw.

Ik zocht naar een verklaring van mijn tranen. Het was bijna een religieuze ervaring om ergens naar te kijken waar alles aan klopte. Tot aan de details.

Het was een ultieme uiting van perfectionisme. Het had niets met smaak te maken; het was pure vakmanschap. Van deuren tot aan een liftkoker. Van licht tot aan het materiaal. Alles was precies zoals het moest zijn.

Niet voor niets is er een gezegde; 'god zit in de details'. Want ondanks dat ik geen religieus mens ben voelde ik dat de optelsom van al die dingen wel zoiets als 'god' moest zijn. Wat dat ook betekende.

Ik ontdekte dat dat precies het gevoel is dat ik nastreef. Perfectie door liefde en vakmanschap bij elkaar op te tellen.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik er nog lang niet ben en ik besef me dat ik voor perfectie tegen heel veel goede en kundige mensen zal moeten aanleunen.

Maar voor mij is dat wel de weg. De enig mogelijke weg. Niet de grootste, maar gewoon de beste willen zijn. Omdat ik nu eenmaal graag tranen van geluk in mijn ogen wil krijgen van wat er uit mijn handen vandaan komt in plaats van internationale groei te ambiëren. 

Patz


PS. Het doet geen goed recht maar neem even een kijkje; http://www.sagradafamilia.cat/sf-eng/docs_instit/images.php