Luchtalarm

Vroeger klonk het maandelijks alarm veel indrukwekkender. Was het nog echt luchtalarm. Keken we bang omhoog op zoek naar vliegtuigen met soviet tekens er op. Nu lijkt het meer op een autoalarm. Of een hele harde wekker. 


Zo zie je maar. Niet alles was vroeger beter.


Patz

CircusPatz presenteert....De Verhalen*school!!

Ja, jongens. Het is zover... :-)

Check voor meer info www.circuspatz.com/verhalenschool.html

Tranen van Perfectie

Onlangs hoorde ik een quote van een collega-verhalenverteller. Hij had zich op een congres laten ontvallen dat het bedrijf waar hij voor werkte (dat inmiddels een internationale groei doormaakt) 'bewust niet de beste wilde zijn...'.

Een quote die mijn wenkbrauwen een tikje omhoog lieten gaan. Zeer waarschijnlijk (en hopelijk) miste ik de juiste context waarin deze opmerking werd gemaakt.

Mensen die mij goed kennen weten dat perfectionisme niet iets is wat me natuurlijk afgaat. Ik ben eerder voor de grote lijnen. Voor grote snelle stappen. Maar heb wel altijd enorme bewondering gehad voor perfectionisme. Sterker nog, ik denk dat perfectionisme de enige mogelijke weg is.

Afgelopen week bezocht ik ‪La Sagrada Família in Barcelona. Deze moderne kathedraal, oorspronkelijk ontworpen door de architect Gaudi, staat al sinds het begin van de bouw in 1882 in de steigers en zal pas rond 2026 klaar zijn. Dat heeft alles te maken met het feit dat de kathedraal gebouwd word met giften van bezoekers. Maar er is nog een reden.

Het lijkt bij de bouw van een kathedraal te horen. Neem maar eens de Notre Dame in Parijs waar ze bijna 180 jaar aan hebben gebouwd.

Tijd heeft niet of nauwelijks een rol gespeeld bij de bouw van deze geloofsmonumenten. Ook budget was daardoor geen issue, als er genoeg geld was ging men eenvoudigweg verder met de bouw. Vakmanschap, liefde voor hun geloof en wellicht prestige voor het instituut vormde het fundament voor deze gebouwen. Een combinatie van factoren die we tegenwoordig nauwelijks meer tegenkomen.

Een paar dagen geleden liep ik dus ‪La Sagrada Família binnen. En mijn adem stokte.

Het was een bombardement van indrukken. Alles was perfect.

Mijn ogen vlogen van detail naar detail. En voor het eerst in mijn leven schoot ik vol van een gebouw.

Ik zocht naar een verklaring van mijn tranen. Het was bijna een religieuze ervaring om ergens naar te kijken waar alles aan klopte. Tot aan de details.

Het was een ultieme uiting van perfectionisme. Het had niets met smaak te maken; het was pure vakmanschap. Van deuren tot aan een liftkoker. Van licht tot aan het materiaal. Alles was precies zoals het moest zijn.

Niet voor niets is er een gezegde; 'god zit in de details'. Want ondanks dat ik geen religieus mens ben voelde ik dat de optelsom van al die dingen wel zoiets als 'god' moest zijn. Wat dat ook betekende.

Ik ontdekte dat dat precies het gevoel is dat ik nastreef. Perfectie door liefde en vakmanschap bij elkaar op te tellen.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik er nog lang niet ben en ik besef me dat ik voor perfectie tegen heel veel goede en kundige mensen zal moeten aanleunen.

Maar voor mij is dat wel de weg. De enig mogelijke weg. Niet de grootste, maar gewoon de beste willen zijn. Omdat ik nu eenmaal graag tranen van geluk in mijn ogen wil krijgen van wat er uit mijn handen vandaan komt in plaats van internationale groei te ambiëren. 

Patz


PS. Het doet geen goed recht maar neem even een kijkje; http://www.sagradafamilia.cat/sf-eng/docs_instit/images.php

Mijlpaal zonder toeters-en-bellen

Toen ik CircusPatz begon had ik voor ogen dat ik middelvrij verhalen zou gaan bedenken. Simpel gezegd, ik start bij een verhaal en daarna ga ik wel nadenken over hoe we het verhaal naar buiten gaan brengen. Eigenlijk zou je na het bedenken van het verhaal opzoek moeten gaan naar het podium dat het best bij het verhaal zou passen. Logisch eigenlijk.

In de praktijk liep het wat anders. Ik kreeg de kans om met een geweldige partner samen te werken; A.W.Bruna Uitgevers. Dat betekende wel dat -naast een avonturenkoffer, een Tekenzakrugzak en een luisterboek- de focus wel op boeken lag.

Helemaal geen probleem natuurlijk.

Vandaag bedacht ik me plots dat we langzaam maar zeker van deze papieren-boek koers af beginnen te rollen. In mijn productieschema van de aankomende maanden stonden vier verschillende media; Een papieren boek, een app, een film/tvserie en een echte ruimte (het Verhalen*laboratorium en de Verhalen*school). Hoe middelvrij kan je verhalen vertellen?

Soms voelen mijlpalen aan als mijlpalen met champagne, soms voelen ze aan als een ingeving. Een constatering. Waarbij eigenlijk toeters en slingers horen, maar nu beperkt blijven tot een glimlach. Maar wel zo eentje die je tot in je tenen voelt.

Patz

Niet mijn verhaal

Soms zien dingen er anders uit dan het echt is. Kijk eens naar de foto hierboven. Een buitengewoon controversiële foto van Thomas Hoepker, gemaakt op 9/11. Het laat een groep jonge mensen zien die, terwijl de Twin Towers op de achtergrond in brand staan, relaxed met elkaar kletsen.

Deze foto was zo controversieel, dat de fotograaf de foto toen niet wilde publiceren.

Hoepker's vertelde bij de foto het verhaal over de -move on- mentaliteit van de amerikanen. De mensen op de foto waren alweer verder gegaan met hun leven. 'Er was niks mis met deze mensen ' vertelde hij, 'ze waren al verder gegaan met hun leven'. Een misschien schokkende, maar begrijpbare constatering.

Ik moest ogenblikkelijk terugdenken aan een documentaire waar ik behoorlijk dichtbij aanwezig was geweest.

Beeld uit de docu van Marco Zuilhof 'It's Magic Times'

Rond 2000 werkte ik als conceptmaker bij MagicMinds. Het was een tijd dat alles niet groot genoeg kon en dat ambities de vrije ruimte kregen. Ook bij dit bedrijf. We waren anders, we gingen anders met elkaar om dan iedereen om ons heen gewend was. We waren zo anders dat een documentairemaker ons een jaar lang volgde. Een jaar waarin alles veranderde en het eens zo prachtige bedrijf Magicminds failliet ging. En allemaal gevolgd door een cameraploeg.

Deze mensen wilde dat verhaal vertellen. En wij wilde dat het verhaal verteld zou worden. Alleen hadden we toen nog niet door dat je van een situatie wel 100 verschillende verhalen kan maken of kan zien. En dat zonder kwade wil.

De mensen op de foto van Hoepker hebben altijd ontkent dat ze er relaxed bijzaten. Ze waren in shock en bespraken wat voor gevolgen de aanslag zou hebben om hun leven. Een aantal elementen in het beeld suggereren anders. Tel daarbij op het verhaal dat Hoepker wilde vertellen en er ontstond een nieuwe realiteit. Een combinatie van een aantal beeldelementen en het verhaal van de maker.

De documentaire over MagicMinds deed precies hetzelfde. Ik was geshockeerd door wat ik op de tv zag. Het vertelde een verhaal dat ik niet zo had meegemaakt. Wij speelde een rol in een verhaal van iemand anders. Het was geen manipulatie, het was geen kwade wil. Het waren een aantal beeldelementen en het verhaal van de maker. Een grappig en opmerkelijk verhaal, maar niet het verhaal dat ik had meegemaakt.

En weet je wat het mooiste van dit alles is? Dat beide verhalen waarschijnlijk waar zijn. Er bestaat geen 'waar' verhaal. Het is slechts het verhaal dat je zelf wil vertellen.

Patz

PS. Mooi artikel over de foto van Hoepker op http://apps.facebook.com/theguardian/commentisfree/2011/sep/02/911-photo-thomas-hoepker-meaning

Lees meer over de docu 'its Magic Time' op http://www.filmfestival.nl/nl/films/its-magic-time

Zaaien

Ik praat graag over wat ik doe. Allereerst ben ik blij en trots met wat ik doe. Maar ik heb ook ontdekt dat 'zaaien' enorm krachtig is. Misschien is het wel de belangrijkste factor van het min of meer slagen van mijn Circus.

Het begon al toen ik met een koffer vol concepten langs uitgevers leurde. Ik kan me nog herinneren dat heel veel mensen om mij heen mij adviseerde om dat niet te doen. Of ik moest in ieder geval, voor ik de concepten en ideeën liet zien mensen een verklaring laten ondertekenen zodat ze de concepten niet zouden 'stelen'.

Zie je het voor je? Een vreemde man met grote koffer staat voor je deur, wil je wat laten zien maar laat je eerste een verklaring ondertekenen?

Ik geloof daadwerkelijk dat die angst verlammend werkt. Ik zie het ook in de praktijk. Ik kom redelijk vaak mensen tegen die al 10 jaar lang dat ene geweldige plan hebben. Maar het aan niemand laten zien uit angst dat iemand het pikt. Of steeds met een stapel papieren rondlopen die je moet ondertekenen voordat ze het aan je willen vertellen.

Natuurlijk komt er een moment dat iemand een idee van je 'pikt'. Ik kan me nog herinneren dat, tijdens een internationale beurs in Frankfurt, iedereen enorm zenuwachtig deed over al die Chinezen die onze spullen in de stand fotografeerde. Maar wat is je alternatief? Niet laten zien? Natuurlijk zal het balen zijn, maar het zou ook wel een compliment zijn. En daarbij, ergens geloof ik dat ideeën stiekem helemaal geen eigendom zijn. Ik ben nog niet zo ver dat ik mijn ideeën helemaal zonder bescherming de markt op stuur (de merken en concepten worden wel min of meer vastgelegd), maar ik hoop dat er een tijd komt dat ik dat helemaal los ga laten.

Want niet alleen kunnen mensen geïnspireerd raken door wat je doet, of gewoon je idee overnemen (en misschien wel verbeteren!), ik ben er van overtuigd dat meer mensen tegelijk of bijna tegelijk hetzelfde idee bedenken. Het komt er eigenlijk op neer dat je wellicht alleen maar je echte unieke stempel op je product of concept kan zetten door middel van de uitwerking. Door middel van de liefde en vakmanschap die je er in stopt. And that's good enough for me!

Patz