maandag 27 januari 2014

De Kloof tussen uitgevoerde en niet uitgevoerde plannen.




foto: Mijn eigen echte begin; met een koffer vol vage verhaalconcepten leurde ik langs uitgevers...

Iedereen barst van de ideeën en plannen. Op één of andere manier is dat voor heel veel mensen niet zo'n ding. Maar toch zit er blijkbaar een enorme kloof tussen plannen en uitvoer. Het merendeel van alle geweldig en wellicht wat minder geweldige plannen komt er uiteindelijk toch niet van. Het is druk op het kerkhof van onuitgevoerde plannen.
Die kloof intrigeert mij mateloos. Hoe komt het dat zo weinig plannen uiteindelijk worden uitgevoerd?

Ik zit al jaren in een vriendenclubje. Ooit begonnen als een improvisatie-theater-club komen we nog regelmatig bij elkaar om bier te drinken en commentaar op het leven te geven. Al meer dan 20 jaar vliegen hier ook de plannen en ideeën over de tafel. Big Brother? Hadden we al bedacht. De lijst van ideeën die wij al aan de kroegtafel besproken hadden voordat het succes oogste is lang. Nooit deden we ook maar een poging om ze uit te voeren.

Wat brengt mensen ertoe om een plan echt uit te gaan voeren? Zijn de mensen die wel hun plannen uitvoeren genieën en supermensen? Ik denk het niet. Want een heleboel plannen zijn helemaal niet zo groot als de plannen van Apple oprichter Steve Jobs of Walt Disney. Het gaat ook om die lekkere bakker op de hoek of die sportschouder. Die hebben vast ook ooit op zo'n punt gestaan. Waarom hebben die hun plan wel echt ten uitvoer gebracht?

Het leuke van het vriendenclubje is juist dat het zo divers is. De ene ontwerpt huizen, de ander bouwt snelwegen en weer iemand anders staat voor de klas. Allemaal verschillende mensen met verschillende achtergronden. Alle plannen die we ooit bedachten hadden eigenlijk niks te maken met de achtergronden of de dromen van de bedenkers. Uiteindelijk was er geen enkele motivatie om de plannen ten uitvoer te brengen. Laat staan dat ze zouden slagen.

Ik denk dat je eigenlijk een stapje terug moet doen. Dat een plan onderdeel moet zijn van je grote passie. Niet zomaar een dingetje, niet zomaar een goed plan of goed idee, het moet eigenlijk -en nu ga ik misschien wat vaag doen- de reden zijn waarom je hier rondloopt.

Sinds ik een jaar of 7 geleden met mijn verhalenbedrijf begon heb ik het gevoel dat ik hiervoor op aarde ben. Dat er eigenlijk geen alternatief is. Wellicht gaat mijn plan een andere richting op dan ik oorspronkelijk had bedacht, het lijkt er steeds op dat ik wind mee heb. Ondanks dat ik nog steeds keihard moet werken (want dat hoort er ook bij) en vaak genoeg op mijn bek ga, vallen de meeste dingen naar me toe in plaats van dat dingen van me af vallen. Zelfs het 'op mijn bek gaan' lijkt altijd een goede reden te hebben. Ik kan me alleen maar bedenken dat dat komt omdat ik doe wat ik moet doen. Dat het de perfecte combi is van mijn 'kunnen' en mijn passies (wat ik graag wil). Dat ik deze berg beklim omdat ik gemaakt ben om deze berg te beklimmen.

Misschien moet je eerst eens heel goed gaan bedenken wat nu precies jouw berg is. Wat jouw sportschool is, wat jouw bakkerwinkel is. Ik heb er 40 jaar over moeten doen tot ik er achter kwam, maar iedere stap die ik in de 40 jaar genomen heb was lijkt een opstapje te zijn geweest naar precies die beklimming. Toen ik het eenmaal wist natuurlijk.

De kunst is dus te gaan ontdekken wat jouw berg is. Wellicht dat dan het plan en de uitvoer wat vanzelfsprekender zal zijn.

Patz.






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen